Targets

Donna leest de memo in haar hand met verbijstering en ongeloof. Ze wordt overspoelt door een gevoel dat ze niet prettig vindt en ze weet niet goed wat het is. Nog een keer leest ze de memo en kwaad gooit ze de pen in haar hand van zich af. Dit kunnen ze niet maken!
Ze staat op en beent naar het kantoor van Norman, gooit de deur open. Hij kijkt verstoord op. Aan de andere kant van zijn bureau het verschrikte gezicht van Alex. Ze krijgt een kleur als ze Donna ziet.
Donna keurt haar geen blik waardig, gooit het A4tje voor Norman zijn neus. ‘Wist jij hiervan!?’
Hij kijkt even naar het velletje papier en knikt, trekt zijn wenkbrauwen omhoog. ‘Het is al maanden bekend.’
‘Niet bij mij!’
‘Beter opletten in het vervolg.’
‘Dit kunnen ze niet doen, niet zomaar…’
‘Dat kunnen ze wel. Wat maakt het uit, of ben je bang dat je niet genoeg opdrachten binnen haalt.’
Donna snuift. Zij bang? Ze is nooit bang, maar ze haat het om met commissie te gaan werken. Ze haat het om te moeten voldoen aan targets. Ze haat het om te moeten vechten om opdrachten. ‘Ik ben het er niet mee eens…’
‘Dan ben je te laat. Vorige maand was er een meeting, daarin werd alles uitgelegd en konden zij die dat nodig vonden hun twijfels op tafel gooien. Als ik het me goed herinner zat jij toen in Turkije. Misschien moet je eens wat vaker de memo’s lezen. Het kan best handig zijn om te weten wat er speelt.’
‘Wie is die nieuwe?’
‘Aart van Tours, best oké volgens mij.’
Donna zucht gefrustreerd. ‘En iedereen weet ervan?’
‘Iedereen, behalve jij blijkbaar.’ Norman grinnikt. ‘Relax… zo erg is het niet.’
Donna vindt het wel erg. Dat ze vrij is om haar opdrachten te kiezen vindt ze juist prettig. Nu zal ze erom moeten bedelen, bewijzen dat ze de beste is. Dat haat ze. Ze is de beste, in elk geval bij dit bureau, dat hoeft ze niet te bewijzen.
Geïrriteerd loopt ze terug naar haar bureau en ze pakt haar tas. Ze heeft geen zin meer. Dit gooit een domper op haar hele dag. Op het gevoel dat ze zo lang mogelijk vast had willen houden. Leuk om op deze manier het weekend in te gaan.

Alex komt achter haar aan, blijft achter haar staan.
‘Zullen we vanavond wat afspreken?’
Donna zucht. Hier heeft ze al helemaal geen zin in. Niet nu. Ze draait zich om.
‘Vanavond niet Alex. Ik heb even wat anders aan mijn hoofd.’
‘Wanneer dan?’
‘Weet ik niet. Ik heb je nummer toch? Ik bel je wel, en anders zie ik je maandag.’
Donna is al weg. Haar hoofd bij de veranderingen die ze niet wil. Ze haat dit. Ze haat het dat ze het gevoel heeft dat ze de controle niet meer heeft. En ze weet precies wie haar dat gevoel weer kan geven.

Alex kijkt haar na. Haar hoofd en lijf zitten nog vol van de afgelopen nacht. De beelden van wat Donna met haar deed, wat ze haar met Donna liet doen. Geile beelden en ze wil er meer van.
Wat Donna haar laat voelen heeft ze nog niet eerder meegemaakt. Ze wil weten hoe ze verder gaan vanaf dit punt. Ze zal vanmiddag afspreken met Ronnie. Hij stuurt haar de hele dag berichtjes, maar ze is er klaar mee. Ze is nu met Donna.
Ze schrikt omdat Norman plotseling achter haar staat. Hij grinnikt om de kleur in haar gezicht, gaat dicht bij haar staan.
‘Als ik het goed zie, hebben de meisjes veel meer gedaan dan alleen maar dansen… Ze is geil hè?’
Alex krijgt het nog warmer en wil weglopen. Norman houdt haar tegen.
‘Ik snap het wel hoor. Het straalt van haar af, maar maak je geen illusies. Ze is al ruim een jaar met die stijve trut van een vriendin van d’r. Alhoewel… misschien is het bij jou wel echte liefde.’
Hij lacht hard en loopt weg. ‘Schiet op, ik wil dat je die teksten na loopt.’
Vertwijfelt blijft Alex staan. Donna heeft niets gezegd over een vriendin, ze heeft ook niets gezien dat daarop zou wijzen.
Ze schudt haar hoofd. Norman weet niet waar hij het over heeft, hij is jaloers. Hij zei het zelf, Donna is geil. Hij baalt gewoon dat ze geen interesse in hem heeft. Donna had haar niet mee naar huis genomen als ze een vriendin zou hebben. Dit is echt en het is wat Alex wil. Donna en niemand anders.

Show Buttons
Hide Buttons