De enige

Thuis belt Donna Janneke. Ze heeft geen zin om vanavond alleen te zijn, maar ze heeft ook geen zin in Alex. Alex is een kind. Een warm, zacht en lekker kind. Vannacht vond ze dat geil, maar het is niet waar Donna nu behoefte aan heeft. Donna wil Janneke. Zij zal precies de juiste dingen weten te zeggen. Ze weet altijd precies waar Donna behoefte aan heeft.
De telefoon van Janneke gaat over tot hij op de voicemail springt. Donna probeert het nog een keer en tikt dan een berichtje.
‘Vanavond, bij mij! Ik haal wijn en hapjes. Zie je straks’
In haar doka ontwikkelt ze de foto’s die ze gisterenavond en vannacht van Alex heeft gemaakt. Langzaam ziet ze de afbeeldingen verschijnen. Het volle lichaam verstard in bewegingen. De kleur op haar wangen, de verlegen ogen en de volle mond. Weer ziet Donna waarom Alex haar zo prikkelt. Het is niet gewoon de bewondering die ze in haar ogen ziet. Het is adoratie. Alleen die blik is al genoeg om haar vochtig te doen worden. Ze zal er een paar aan Janneke laten zien. Die van het dansen, de andere laat ze drogen en stopt ze in de map die ze in haar bureaula bewaart. Het sleuteltje van de la onder het beeld van Freya dat ze van Janneke heeft gekregen.
Nu ze weet dat ze Janneke vanavond ziet, voelt ze zich alweer wat rustiger.
Onder de douche denkt ze weer aan Alex en ze speelt met zichzelf, zonder klaar te komen. Dat bewaart ze voor Janneke.
Met een licht hart haalt ze wijn en tapas. Ze dekt de tafel, steekt de kaarsen aan en neemt vast een glas. Leest het korte berichtje van Janneke.
‘Tot straks.’
Op blote voeten danst ze door de kamer. Die memo kwam gewoon op een verkeerd moment. Donna heeft er een hekel aan als een prettige roes te vroeg onderbroken wordt. Ze is het al weer bijna vergeten. Straks ziet ze Janneke.

Janneke belt aan en verbaast doet Donna open. ‘Je sleutel vergeten?’
Janneke knikt stil. Ze beantwoordt de zoen van Donna en loopt door naar het slaapgedeelte. Donna volgt haar. ‘Het eten staat in de keuken hoor… of wil je gelijk naar bed?’
Donna wil haar aanhalen. Ze blijft in de beweging hangen als Janneke de kledingkast opentrekt, er een grote weekendtas uit trekt en de weinige kleren die ze bij Donna bewaart op het bed gooit.
‘Wat doe je?’
Janneke geeft geen antwoord en verdwijnt in de badkamer waar Donna haar hoort rommelen. Ze komt terug met een toilettas vol spullen, stopt hem in de weekendtas en loopt naar de woonkamer. Daar trekt ze een aantal boeken uit de kast. Al die tijd zwijgt ze en loopt Donna verbaast achter haar aan. Wanneer Janneke de boeken en kleding in de grote tas propt, houdt Donna haar tegen.
‘Ga je nog iets zeggen…?
Janneke ritst de tas dicht, zet hem bij de voordeur en gaat aan de gedekte tafel. Ze schenkt een glas wijn voor zichzelf in. Donna gaat op de rugleuning van de bank zitten en kijkt haar aan.
‘Ik wacht…’
Janneke neemt een slok van haar wijn en zucht even. ‘Ik heb één vraag voor je Donna.’
Donna knikt en kijkt haar nieuwsgierig aan.
‘Wie was dat meisje, gisteren bij het dansen.’
Janneke kijkt onderzoekend naar het gezicht van Donna. Ze schrikt niet en geeft vlot antwoord. ‘Alex, onze nieuwe stagiaire. Ik heb je over haar verteld.’
Janneke knikt. De overenthousiaste stagiaire met de map met foto’s. Donna heeft haar inderdaad genoemd.
‘Je hebt haar mee naar huis genomen. En zeg niet dat het niet zo is. Ik heb jullie gezien.’
‘Ja, dat weet ik.’
Janneke kijkt haar verrast aan. ‘Dat weet je?’
‘Ja, ik heb jou ook gezien. Je stond vlak bij de uitgang.’
‘En je geeft toe dat ze met je mee naar huis is gegaan?’
‘Ja.’
‘Ben je met haar naar bed geweest?’
‘Ja.’
Janneke voelt een steek in haar borst en staat op. ‘Dan ben ik hier klaar. Ik ben blij dat je in elk geval eerlijk tegen me bent.’
‘Ik ben altijd eerlijk tegen je geweest Janneke.’
‘Had je het me verteld als ik het niet had gevraagd?’
‘Nee, waarom?’
‘Dan ben je dus niet altijd eerlijk tegen me. Het spijt me Donna, ik hoop dat je heel gelukkig wordt, maar ik kan het niet. Niet op deze manier.’
Donna pakt haar pols. ‘Wat kan je niet?’
Janneke trekt zich los. ‘Dit! Ik kan niet net doen of ik het niet erg vind dat ik niet de enige voor je ben. Dat vind ik wel erg. Ik wil je niet delen, dat heb ik nooit gewild.’
Donna wil haar armen om Janneke heen slaan, maar Janneke loopt van haar weg. Donna zet haar handen in haar zij en kijkt haar aan en voor een heel kort moment heeft Janneke behoefte om haar te slaan. Alleen maar om die zelfverzekerde blik van haar gezicht te vegen.
‘Je bent wel de enige voor me Janneke. Jij bent degene waar ik naar toe wil als ik me rot voel. Jij bent degene waar ik altijd weer naar toe wil. Alex stelt niets voor, dat gaat weer voorbij.’
‘Ja, en dan komt er weer iemand anders en daarna weer iemand. Ik wil dat niet meer. Als je echt van me houdt dan doe je dat niet, dan ben ik altijd de enige voor je. Niet alleen als jij je rot voelt, of als je uitgespeeld bent.’
‘Als jij echt van me houdt dan accepteer je me zoals ik ben.’
Janneke schudt haar hoofd. ‘Dat heb ik geprobeerd. Ik kan het niet.’
Ze pakt de tas en doet de deur open. ‘Het ga je goed Donna, dat hoop ik echt. En ik hoop dat je ooit iemand vindt waar je wel helemaal voor wilt gaan.’
Donna kijkt naar de deur die achter Janneke dicht valt. Ze neemt een slok van haar wijn, laat haar blik over de gedekte tafel glijden en stopt een gevulde olijf in haar mond.
Janneke komt wel weer terug. Dat doet ze altijd, maar het is zonde van het eten. Zonde van haar avond.
Ze belt Alex, wacht tot ze haar naam zegt.
‘Mijn afspraak gaat niet door. Hoe laat kun je hier zijn?’

Met een glimlach drukt ze haar telefoon uit. Ze zal Janneke na het weekend bellen. Ze zullen een afspraak maken om wat te gaan drinken en te praten.
Janneke heeft nooit lang bij haar weg kunnen blijven.

Show Buttons
Hide Buttons