Gewoon Donna

Donna luistert verveeld naar het praatje van de nieuwe directeur. Aart van Tours, de verantwoordelijke voor alle veranderingen binnen haar werk. Ze laat zich een beetje onderuit zakken, doet haar benen uit elkaar en kijkt naar Alex. Ze laat haar ogen over haar gezicht glijden, haar hals, borsten, haar buik. Ze verbeeldt zich dat het meisje zich op de grond laat glijden, onder de tafel kruipt en haar gezicht tussen haar benen duwt.
Met haar tong gaat ze langs haar lippen en ze ziet dat Alex weet waar ze aan denkt, of in elk geval een vermoeden heeft. Ze krijgt een kleur, schuift wat ongemakkelijk heen en weer en probeert haar aandacht weer op het praatje van mijnheer van Tours te houden. Donna lacht en ziet de blik van Norman, geïnteresseerd, zijn mond een klein beetje open.
Het is zo’n makkelijk spel, en Donna weet zo goed hoe ze het moet spelen. Het kost haar weinig moeite, het is bijna of het vanzelf gaat. Dat het vanzelf gaat wil ze niet, niet echt. Makkelijk is prima, maar ze wil wel de spanning voelen. De spanning van kijken hoe ver ze kan gaan, kijken hoe ver ze de ander meekrijgt. Norman weet ook hoe hij het spel moet spelen. Ze weet wat hij is, hoe hij is en het doet iets met haar. Weer een keer een mannenlijf. Het is lang geleden, de laatste tijd gaat haar voorkeur uit naar vrouwen. De zachtheid en gladheid die bij mannen ver te zoeken is, maar weer een keer…?
Norman is lang, een beetje breed, een beetje stevig en hij heeft een blik in zijn ogen die haar prikkelt. Zoals hij naar Alex kan kijken. Alsof hij haar wil verslinden, het bevalt haar en ze weet dat hij ook zo naar haar zal kijken. Hij zoekt precies dezelfde spanning. Het kijken hoe ver hij kan gaan, en dan verder gaan. De ander net even over het randje duwen. Hij, zij en Alex. Ze heeft het nog niet eerder opgezocht, maar nu zit het in haar hoofd en ze weet dat het gaat gebeuren. De gedachte windt haar vreselijk op en het vertroebelt haar omgeving.
‘Mevrouw Coredo! Bent u er nog?’
Mevrouw…? Niemand zegt ooit mevrouw tegen haar, het past niet, het hoort niet. Verstoort kijkt ze haar directeur aan.
‘Donna. Gewoon Donna als je het niet heel erg vindt.’
Ze gaat rechtop zitten en kijkt de man vragend aan. Hij schraapt zijn keel.
‘Ik zou het prettig vinden als u uw aandacht nog even bij mijn verhaal kunt houden, tenzij u van mening bent dat het u niet aangaat.
Ze trekt haar schouders recht en knikt kort. Norman grinnikt en ze kijkt hem verstoort aan.
Wat praat die man formeel, dat zal hij hier snel afleren. Zo zijn ze hier nooit met elkaar omgegaan. Je en jij en gezellige verhalen rond de koffieautomaat. Niet zo serieus. De wereld is al serieus genoeg.
Ze bekijkt hem wat beter. Stijf ook, in zijn pak. Hij draagt zelfs een stropdas. Heeft hij niet door dat hij vreselijk uit de toon valt? Wat een hark.
Even doet hij haar aan Janneke denken, toen Donna haar leerde kennen. Die was ook zo stijf, zo formeel. Een afkeurende blik in haar ogen. Tot ze Donna zag… het stijve was toen snel verdwenen.
Deze man lijkt niet onder de indruk van Donna, hij laat zijn blik over de tafel glijden en gaat verder met zijn verhaal. Het ergert Donna, iedereen is altijd onder de indruk van haar.

Na het slaapverwekkende praatje gaat ze terug naar haar bureau. Ze heeft vanmiddag pas een afspraak. Een saaie opdracht bij een projectontwikkelaar. Saaie foto’s voor bij een verhaal. Het zijn de routineklussen, klussen die haar de gelegenheid geven om zich heen te kijken en te zoeken naar interessantere onderwerpen. Ze kan koffie gaan drinken, Janneke bellen. Misschien staat ze al open voor een gesprek.
Ze ziet Alex uit de vergaderruimte komen, de kleur op haar wangen, het glanzen van haar ogen. De kriebel in haar buik is er weer. Eens zien hoe snel ze het meisje over haar grenzen heen kan krijgen.
Ze loopt langs haar, laat even haar vingers langs haar billen glijden. Alex reageert zoals ze had verwacht.
‘Kom, vierde verdieping, ik wacht op je.’
‘Die kantoren zijn leeg.’
Donna glimlacht. ‘Precies…’
Ze stapt in de lift, drukt op de knop naar de vierde en kijkt nog even ondeugend naar Alex voor de deuren dicht glijden. Ze zal achter haar aan komen, ze volgt haar nu al in alles.

Show Buttons
Hide Buttons