Geen behoefte om

Donna zit aan een tafeltje met haar gezicht naar de ingang van het café. Haar hart is alweer wat lichter. Ze zag twijfel bij Janneke en die twijfel geeft Donna ruimte, ze kan er mee spelen. Janneke zal inzien dat ze voor de zoveelste keer te voorbarig is geweest.

Het is druk in de korenbloem. De muziek staat net niet te hard. Mensen hoeven hun stem niet te verheffen om elkaar te verstaan. Het zijn prettige geluiden om naar te luisteren. De stemmen, de muziek. Zo nu en dan waait er frisse lucht naar binnen als de deuren op gaan. Elke keer dat het gebeurt maakt haar hart een klein sprongetje en verwacht ze Janneke te zien. Ze had met haar mee moeten gaan. Het was zoveel makkelijker geweest. Waarom uitstellen wat toch wel gaat gebeuren. Dat hele gedoe van elkaar in een café ontmoeten. Alsof het een eerste date is. Janneke is nooit een date geweest. Janneke is haar thuis, vanaf die allereerste keer.

Ze kijkt om zich heen, bestelt vast een glas wijn en ziet mensen naar haar kijken.
Donna vindt het niet vervelend om hier alleen te zitten. Uiteindelijk heeft ze altijd wel aanspraak en als ze zou willen, altijd wel iemand om bij aan te sluiten, mee te kletsen, te dansen. Om mee naar huis te gaan, mee naar huis te nemen.
Niet vanavond, en de aanspraak wil ze ook niet.
De grote klok boven de bar laat haar zien dat het kwart voor negen is. Janneke kan hier elk moment zijn.
Ze knikt naar de man achter de bar. Hij knikt terug, met een scheef lachje. Donna kijkt weg. Niet vanavond. Het is prettig om de bewondering in de ogen van anderen te zien, maar vanavond niet. Vanavond is voor Janneke, voor niemand anders.

Twee heren aan de bar laten een glas wijn bij haar bezorgen. Donna slaat het af. Als ze het aanneemt schept het verwachtingen, al was het alleen maar de verwachting van een praatje. Normaal gesproken kan het haar niet schelen. Ze is niemand iets verschuldigd, maar nu wil ze nergens verwachtingen scheppen, het leidt alleen maar tot misverstanden, vooral in de ogen van Janneke.

Donna observeert de mensen om haar heen, ondertussen de klok in de gaten houdend.
Ze speelt haar oude spelletje, invullen wat mensen van elkaar zijn. De jonge vrouwen aan de bar, een groepje van drie, giechelend en een beetje koket ook. Ze proberen indruk te maken. Op elkaar, op de mensen om hen heen. De mannen die haar een glas aanboden, kijken zoekend om zich heen. Ze zijn vast gescheiden, in elk geval vrijgezel. De jonge vrouwen te jong voor hun smaak.
Aan een tafeltje bij het raam zit een stel. Donna vraagt zich af hoe lang ze al een stel zijn. Hij praat rustig, met een glimlach. Zijn ogen op haar gericht. Zij probeert hem aan te kijken, haar ogen schieten regelmatig weg. Af en toe krijgt ze een kleur. Ze praat snel, lacht veel. Vast een eerste date, misschien een tweede. Zij is te verlegen, hij te voorzichtig. Ze zijn elkaar duidelijk aan het aftasten.
Langzaam ziet ze de wijzers van de klok richting kwart over negen kruipen.
Waar blijft Janneke?

Donna zet haar telefoon aan. Berichten van Norman, twee gemiste oproepen van Alex, een mailtje van Janneke.

Donna,
Ik heb er nog eens over nagedacht, en toch maar niet. Ik heb geen behoefte om nog met je te praten. Ik heb ook geen behoefte om je nog eens te zien. Ik weet dat je me niet gelooft en dat je denkt dat ik het niet meen. Ik meen het wel. Ik wil niet dat je nog contact met me zoekt, op geen enkele manier.
Ik wens je al het beste, maar tussen jou en mij is het over.

Janneke

Donna voelt zich koud worden, daarna krijgt ze het warm. Ze houdt er niet van als mensen haar aan het lijntje houden en dat is precies wat Janneke nu doet. Haar eerst het gevoel geven dat ze voor haar open staat en haar vervolgens laten zitten. Wat denkt ze wel niet! Ze kent Donna, ze weet dat Donna zich niet laat beperken, en ze laat zich al helemaal niet vertellen wat ze wel en niet kan doen!
Ze belt haar, krijgt meteen haar voicemail. De berichten die ze stuurt komen onbezorgd terug en ook via Facebook kan Donna haar niet meer vinden.
Donna heeft het gevoel dat de vlammen die uit haar slaan voor anderen zichtbaar zijn.
Niemand negeert haar, niemand laat haar zitten, ook Janneke niet. Zeker Janneke niet. Na al die jaren zou Janneke dat als geen ander moeten weten. Ze heeft haar niet nodig, er zijn genoeg mensen die wel op haar zitten te wachten en waar ze het veel leuker mee kan hebben ook. Janneke hoeft niet te denken dat zij specialer is dan ieder ander. Donna hoeft maar met haar vingers te knippen. Waar dan ook, bij wie dan ook.
Ze pakt haar glas wijn, staat op en gaat naast de twee heren aan de bar zitten. Ze glimlacht vriendelijk, strijkt haar haren uit haar gezicht. De ogen van beide heren lichten op. Ze zal Janneke laten zien hoe makkelijk het is en dat Donna heel goed zonder haar kan.

Ze belt Alex. Haast zonder dat de telefoon overgaat neemt ze op.
‘Ik ben klaar, hoe snel kun je in de korenbloem zijn?’
Alex zegt dat ze meteen komt.
Snel tikt ze een berichtje naar Norman.
‘Alex is bij mij vannacht, geef me een paar uur. Ik laat je weten wanneer je aan kunt sluiten.’
‘Prima schatje. Ik kan niet wachten.’
Donna stopt haar telefoon in haar tas, draait zich naar de mannen toe, lacht nog een keer. Ze zal ze gebruiken om Alex op te warmen, om haar gek van geilheid te maken.
Norman kan zijn borst nat maken. Hij zal tevreden zijn.

Show Buttons
Hide Buttons