Vastbesloten

Met gebogen hoofd loopt Alex de lift uit. Iedere stap die ze zet voelt ze, in elk plekje van haar lijf. Haar borsten, spieren, haar kutje, zelfs haar kontje. Schichtig kijkt ze rond. Norman is er nog niet. Donna wel. Ze staat in het kleine keukentje. Haar ogen lichten op als ze Alex ziet en haar wenkt. Alex is er blij om. Ze is ook blij dat Norman er niet is.
‘Waar is iedereen?’
‘Schoolvakantie’s, veel hebben vrij genomen. Kom hier lekker ding.’
Alex laat zich zoenen en strelen, Nu kan het. Geen collega’s die er iets van zouden kunnen vinden. Geen directeur die ze op het matje zou roepen. Geen Norman die zich erin zou kunnen mengen.
‘Kom je vanavond naar me toe, ik heb geile foto’s.’
Donna fluistert en Alex knikt. Ja, ze wil wel weer naar Donna. Het liefst gaat ze elke avond, elke nacht naar Donna.
‘Komt Norman ook?’
‘Nee zeg, wil je dat? Heb je niet genoeg aan mij?’
Alex knikt en zucht opgelucht. Ze heeft meer dan genoeg aan Donna.
Donna glimlacht. ‘Goed zo, als je vanmiddag beneden op me wacht, mag je ook gelijk met me mee.’
Verheugd kijkt het meisje haar aan en Donna zoent haar nog een keer. Ze heeft zo weinig nodig. Zo weinig om gelukkig te zijn, om geil te zijn. Zo weinig om te doen wat Donna zegt.

Het was geil om te zien hoe Norman zich op Alex had gestort, zijn harde begeerte in het zachte, bleke vlees. De schrik in Alex haar ogen was ook geil geweest. Donna had haar gerustgesteld, vastgehouden en gestreeld. Dat haar ogen die van haar geen moment hadden los gelaten, had haar vreselijk opgewonden. De toestemming die Alex haar gaf ook. Haar grote ogen toen ze haar zei dat ze Norman had beloofd dat hij haar mocht neuken, dat ze hem had beloofd dat hij alles met haar mocht doen. Alex had geknikt, Donna had haar gezoend en ze was klaargekomen, zonder dat vingers haar hadden beroerd. Het was genoeg geweest en het was vreselijk geil geweest. Ook toen Norman zich stotend in haar eigen vlees stortte. Zijn bewegingen en de mond van Alex, haar handen strelend, haar ogen. Alleen Norman was niet genoeg geweest. Misschien geil, voor even, voor een keertje, maar het was de combinatie met Alex die haar tot de toppen van haar genot hadden gebracht.
‘Het zijn geile foto’s, vooral die van ons drieën, jij tussen ons in.’
Ze knijpt Alex even in haar borsten en ziet dat het meisje een kleur krijgt. Nog steeds verlegen, maar dat krijgt ze er wel uit. Verlegen past niet bij Donna.

Het geluid van de lift klinkt door de gang en bijna automatisch doen de vrouwen een stap naar achteren, de afstand tussen hen wordt weer groter. Aart van Tours passeert de keuken, hij knikt vriendelijk.
‘Goedemorgen.’
Alex wacht tot hij uit het zicht is.
‘Komt Norman vandaag nog?’
‘Volgens mij niet. Wat wil je met Norman? Ben je liever met hem?’ Donna kijkt Alex beledigt aan.
‘Nee, juist fijn dat hij er niet is, ik ben liever met jou.’
‘Dat is je geraden.’ Donna lacht. ‘Vanmiddag, als het even lukt wil ik vroeg naar huis, dus als je ook opschiet.’
Alex knikt. Aan haar zal het niet liggen. Haar opdrachten zijn af, het werk dat Norman haar heeft gegeven ook.
‘Ik kan je wel helpen, als je wilt?’
‘Graag! Ik word doodmoe van al die nieuwe regels en deadlines. Ik kom amper aan de leuke opdrachten toe.’
‘Laat maar zien wat je nog moet, leg het maar klaar, ik moet nog even naar mijnheer van Tours.’
‘Jemig, noem hem toch gewoon Aart.’
Alex haalt haar schouders op. Ze vindt het niet erg, en hij is de directeur. Ze vindt het prettig dat het verschil zo duidelijk is, nu helemaal.
‘Het maakt mij niet uit. Ik kom je zo helpen goed? Kunnen we allebei vroeg naar huis.’
Alex draait zich om, vlucht naar het toilet, waar ze zich opsluit en het gevoel van zich af probeert te schudden.
Ze was verbijsterd geweest toen Donna met Norman terugkwam naar de woonkamer, geschokt toen hij zich zonder iets te zeggen op haar wierp, haar aanraakte waar ze niet wilde dat hij haar aanraakte. De woorden van Donna hadden haar maar een beetje gekalmeerd en ze hield zich voor dat ze het voor haar deed. Zolang Donna tevreden was, maar ze had het niet gewild.
Nog walgde ze van alles wat hij met haar had gedaan. Nog meer walgde ze van alles wat hij met Donna had gedaan. Norman had de hele nacht bepaald, alle controle lag in zijn handen en het had haar woest gemaakt. Woede was prettiger dan walging. Het had gemaakt dat ze de aanwezigheid van zijn lijf kon verdragen en het legde een filter over de pijn die ze voelde toen ze zag dat Donna net zo hard, misschien nog wel harder, genoot.
Het is niet hoe Alex het wil. Ze vindt het opwindend als Donna geniet, maar zij wil bepalen wanneer en door wie. Als Donna graag anderen wil betrekken bij hun spel, dan vindt ze dat prima, maar nooit meer zoals de afgelopen keer, en nooit meer met Norman.
Ze heeft genoeg van hem gezien, hier op het werk en die nacht, om te weten dat hij een vies, pervers mannetje is, met hele vreemde ideeën en hij hoeft niet te denken dat Donna voor ook maar één van die ideeën te vinden is. Niet met hem en zeker niet voor hem. Hij heeft voor het laatst plezier aan Donna beleefd.

Ze recht haar schouders, wast haar handen en loopt met grote stappen naar het kantoor van de directeur, vastbesloten. Ze was al vastbesloten en door de woorden van Donna weet ze nu ook dat zij het niet erg zal vinden. Norman is niet belangrijk voor haar en dat is maar goed ook. Donna is van haar. Wat er die nacht gebeurt is, blijft bij die ene nacht.
Even haalt ze diep adem, dan klopt ze op de deur van het kantoor van mijnheer van Tours.
‘Ik hoop niet dat ik stoor, maar heeft u even?’

Show Buttons
Hide Buttons