Weten hoe het is

Alex is boos. Boos op mijnheer van Tours, boos op haar collega’s. Ze is nog het meest boos op Donna. Hoe durft ze! Ze heeft haar voor schut gezet. Ten overstaan van de directeur, haar collega’s. Zeker drie mensen hebben gezien hoe Donna haar zoende, de directeur niet meegerekend en het verhaal ging als een lopend vuurtje door het kantoor.
Alex en Donna. Alex en Donna!?
Ze werd op het matje geroepen en moest uitleggen hoe dat zit tussen haar en Donna en hoe lang het al aan de gang is. Mijnheer van Tours wilde weten of Donna op de hoogte was van haar ervaring met Norman en Alex kon alleen maar bevestigend antwoorden. Ze kon niet uitleggen waarom Donna haar mond had gehouden en en het had haar verhaal dubieus gemaakt.

Mijnheer van Tours had gezegd dat hij Donna er naar zou vragen, of ze daar bezwaar tegen had.
Ze had geknikt, kon niet bedenken waarom.
‘Ik zal discreet zijn mevrouw van Dijk, maar u zult niet willen dat de heer Dekker hier ongestraft mee wegkomt?’
‘Ik wil hem nooit meer zien, ik wil niet dat hij hier terug komt.’
‘Dat zal ook niet gebeuren, dat kan ik u verzekeren, maar we moeten sterk staan in de aanvraag van zijn ontslag. De toevoegingen van Donna zouden daarbij kunnen helpen.’
Alex had geknikt, wat kon ze anders. Ze kon moeilijk zeggen dat alles het idee van Donna was geweest, die hele avond. Zij heeft het allemaal bedacht. En Alex was er in mee gegaan, had niet geprotesteerd. Niet echt.
Ze kreeg een standje omdat zowel zij als Donna nooit iets hebben gezegd over hun relatie. Nu Donna haar ontslag heeft ingediend maakt het niet veel meer uit, maar ze hadden het moeten zeggen.
Ze had haar excuses aangeboden, gezegd dat het niet nog een keer zou voorkomen en stond weer buiten zijn kantoor.
Terwijl ze haar spullen in haar tas stopte, voelde ze de ogen van collega’s branden. Gesprekken vielen plotseling stil. Ze zag de verbaasde en vragenden blikken. Donna en zij?
Ze wilde schreeuwen dat ze niet weten wie Donna is en hoe ze is. Dat ze ook niet weten wie zij is. Ze hield haar mond.

Nu is ze onderweg naar huis, en haar woede naar Donna groeit. Ontslag nemen? En dan? Ze had het haar moeten zeggen. Ze had het uit haar hoofd gepraat. Donna heeft haar nodig op het werk. Ze wist dat ze niet zonder haar hulp kon en nu? Een opdracht af op dezelfde dag dat ze ermee aan de slag ging en meteen haar ontslag?
Ze denkt terug aan die avond, de aanblik van Donna en hoe de mannen naar haar hadden gekeken. Geile blikken, nieuwsgierig naar die vrouw, nieuwsgierig of ze haar zouden kunnen krijgen.
Ze had het doen voorkomen alsof ze het met Donna afgesproken had. Ze wilde het zo graag, maar wilde niet weten wie. Lichamen zonder gezicht die haar zouden nemen. Drie mannen die het spel mee wilden spelen waren heel snel gevonden. De verzekering dat het geen consequenties zou hebben en dat het echt was wat Donna wilde, was voldoende.
Haar pijn om wat Donna had gedaan, hoe Donna Norman had toegelaten in hun samenzijn. Hun magische samenzijn. Ze wilde dat Donna dezelfde pijn zou voelen, dat ze zou weten hoe het is als iemand je alleen maar gebruikt voor zijn eigen genot.
Ze was geschokt toen ze ontdekte dat Donna het echt wilde en dat ze het geil had gevonden. Ze vroeg het de dagen erna. Wanneer weer en hoeveel mannen deze keer? Wanneer mag ik het voor jou doen Alex?. Donna vindt het niet erg om haar te moeten delen en ze vindt het zeer zeker niet erg om met anderen te zijn, om geneukt te worden door anderen. Donna zal altijd meer willen en altijd extremer.
De gedachten maken dat ze grote stappen neemt. Ze wil het niet. Donna is van haar. Van haar alleen.
Ze moet bij het kantoor blijven. Alleen op die manier kan ze haar in de gaten houden. Ze kan niet weg. Alex heeft het nodig dat Donna haar nodig heeft.

Donna kijkt op als Alex binnen komt, ziet haar gezicht en glimlacht. Blij komt ze naar haar toe.
‘Precies op tijd. Ik heb gekookt om het te vieren.’
Alex kijkt nors. ‘Er valt niets te vieren, iedereen praat over mij, over jou en mij en mijnheer van Tours heeft me op het matje geroepen. Hij zei dat het nu maar goed is dat je ontslag hebt genomen.’
‘Dat ben ik helemaal met hem eens.’
‘Ik vind het niet goed!’
Donna kijkt haar verbaasd aan. ‘Waarom niet? Ik zat daar vast en je weet dat ik daar niet van hou, het past niet bij me.’
‘En hoe ga je nu verder? Waar ga je de huur van betalen, waar ga je van leven?’
‘Ik heb al wat anders, dank zij jou!’ Ze slaat haar armen om Alex heen en geeft haar een zoen. ‘Die opdracht van vanmiddag, ze zochten een vaste fotograaf. Er is steeds vaker vraag naar foto’s van de uitvaart, de kist, de bloemen. Soms zelfs van de overledene zelf. Dat ga ik doen! Vind je het niet geweldig? Morgen ga ik het contract ondertekenen.’
Alex haar mond valt open. ‘Een andere baan? Dat kan niet, dat mag niet. Je moet terug komen. Ik praat wel met mijnheer van Tours, ik zal zeggen dat hij …’
‘Van Tours is blij dat hij van me af is en het scheelt hem weer. Nu hoeft hij niet zelf te bedenken wie het gaat worden. Jij weet ook dat ik al lang op zijn lijstje stond. Ik ben te vrij. Daar kan hij niet mee overweg.’
‘En ik dan?’
‘Hoezo en jij dan?’
‘Waar pas ik in dat plaatje?’
‘Zoals je nu doet? Jij naar kantoor, ik naar de gebroeders Basary. Het zal leuk worden. Jij vertelt ‘s avonds over jouw dag, ik over die van mij. We zijn nu toch ook de avonden samen?’
‘En als we dat niet zijn, waar ben jij dan?’
‘Weet ik dat, hier, dansen, aan het werk in mijn doka, maak je niet zo druk. We zijn bijna altijd samen.’
‘Dan niet meer.’
‘Nee, dan niet meer, maar het zal een stuk interessanter worden. Jezus Alex, je kan toch wel een beetje blij voor me zijn?’
‘Ik wil dat je me nodig hebt.’
‘Ik heb je nodig en ik wil dat je blij voor me bent. Ophouden met pruilen nu, we gaan eten en dan heb ik een verrassing voor je.’
Donna kijkt naar de gedekte tafel en Alex volgt haar blik. Midden op tafel ligt een pakje. Er zit zilvergrijs papier omheen en een zwart lint.
‘Wat is dat?’
‘Een cadeautje. Voor jou, voor ons, maar eerst eten, daarna mag je het uitpakken.’
Alex voelt zich iets rustiger worden. Donna praat over ons, over samen, over Alex en Donna. Ze zal haar op een andere manier in de gaten moeten houden en moeten zorgen dat ze niet op zoek gaat naar anderen. Ze zal haar geven wat ze wil als ze bij haar is. Ze zal beloftes in haar hoofd plaatsen waardoor ze niet weg gaat. Ze zal het niet nodig hebben.

Na het eten ruimt Donna de tafel af en schuift ze het pakje naar Alex toe. Ze trekt het weer naar zich toe als Alex het wil pakken en giechelt.
‘Nee, eerst uitkleden.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik het gelijk wil gebruiken. Ik ben geil geworden van alle opwinding.’ Ze trekt haar jurk over haar hoofd en haar panty uit. Haar ondergoed gooit ze in een hoek van de kamer en ze gaat naakt tegenover Alex zitten.
Alex is niet geil. Ze wil praten over Donna haar ontslag en over hun relatie. Ze wil nog een keer horen dat ze haar nodig heeft. Ze wil alleen maar dat horen.
‘Kom op Alex, dit moet je samen gebruiken.’
Ze kleedt zich toch uit en gooit haar kleding op de grond bij die van Donna. Weer schuift Donna het pakje naar haar toe.
‘Openmaken!’
Uit de verpakking komt een zwarte voorbinddildo, een dubbele, groot en groter. Tussen haar benen begint het te gloeien. Donna maakt de doos open, verwijdert het plastic en legt haar handen om de dildo’s heen.
‘één voor jou en één voor mij. Geil toch?’
Alex knikt, het idee is geil, het beeld ook. Donna heeft al zoiets, maar geen dubbele.
Donna neemt één van de dildo’s in haar mond, kijkt Alex ondeugend aan. ‘Wil jij hem om of zal ik?’
‘Doe jij  maar.’
Ze kijkt hoe Donna de kleinere dildo bij zich naar binnen schuift. Er schiet een prettig prikkel door haar buik als ze even langs haar lippen likt. Ze bevestigt de riempjes en gaat draaiend met haar billen staan. Alex kijkt met ontzag naar de dildo die fier omhoog prikt. Ze neemt hem in haar hand.
‘Hij is groot.’
Donna lacht. ‘Heb je ooit zo groot gevoeld?’
‘Ik geloof het niet.’
‘Dan wordt het tijd.’
Ze neemt Alex mee naar de bank, laat haar op handen en knieën zitten en gaat achter haar staan. Zonder aarzelen duwt ze de kop van de dildo tegen haar kutje, en al een klein beetje naar binnen. Alex kijkt haar aan.
‘Voorzichtig oké?’
Donna legt haar handen op de billen van Alex en duwt haar heupen dichter tegen haar aan. Het meisje schiet omhoog. ‘Voorzichtig!’
Donna trekt terug en stoot weer. Alex kreunt hard, probeert bij haar weg te komen. Donna houdt haar tegen, duwt haar gezicht in de bank en blijft stoten. Ze negeert de smekende kreten en stoot diep, met lange halen. Bijna helemaal eruit en weer erin. Weer komt Alex omhoog. Donna zet haar nagels in haar nek en duwt haar ruw terug. Alex roept dat ze moet stoppen.
‘Stil! Hoe meer je kermt, hoe langer ik door ga.’
Alex huilt en zegt dat ze haar pijn doet.
‘Pijn Alex? Nee, geen pijn. Volgens Donna vind jij het fijn om hard geneukt te worden, om keer op keer hard genomen te worden, zoals jij Donna ook hard hebt laten nemen. Nu weet je hoe het is.’

Show Buttons
Hide Buttons