Verkeerde liefde

Donna kijkt neer op Alex. haar volle lijf ligt in elkaar gekruld op de bank. Haar rug en schouders schokken. Haar hoofd ligt onder haar armen.
Ze maakt de bandjes om haar buik en benen los, haalt voorzichtig de dildo uit haar lijf. Lege lust, lege begeerte.
Ze trekt een vuilniszak uit de keukenkast, gooit het ding erin en legt er een knoop in. Lage lust. Geen lust.
Alex heeft wel een gezicht, een betraand gezicht nu. Het is vlekkerig en rood. Ze ziet haar eigen pijn, de pijn die Alex heeft veroorzaakt. Ze had gedacht dat het iets zou veranderen. Het verandert niets. Alex zag haar als een ding. Bezit, waar ze mee kan doen wat ze wil, waar ze mee kan laten doen.
Donna ziet Alex niet als een ding. Ze schrikt van wat ze gedaan heeft, wat Alex haar heeft laten doen. De pijn van Alex en haar tranen. Ze voelt de behoefte haar te troosten.
Met een zucht gooit ze de vuilniszak bij de voordeur. Goed voor de container. Ze wil het niet meer gebruiken, nooit meer. Nooit meer zo liefdeloos.
Ze gaat naast Alex op de grond zitten en wil een arm om haar heen slaan. Alex schudt haar van zich af. Donna zucht.
‘Nu weet je hoe het voelt, maar dit wilde ik niet, echt niet.’
‘Dat zal best. Jij vond het geil. Jij wilt alleen maar meer. Dit is niet hetzelfde, dit was jij.’
‘Ik vond het niet geil en dit is wel hetzelfde, alleen heb ik het zelf gedaan. Ik wilde je gebruiken en jou pijn doen zoals je mij pijn hebt gedaan.’
‘Jij bent begonnen.’
Donna kan er niets aan doen, maar ze schiet in de lach. Alex kijkt haar kwaad aan.
‘Sorry, maar dat met Norman? Dat is niet te vergelijken met die drie mannen. Je had het me kunnen vragen, misschien had ik ja gezegd.’
‘Je hebt mij ook niets gevraagd.’
‘Ik heb je ook geen nee horen zeggen.’
Alex gaat overeind zitten, haar rug tegen de bank.
‘Ik hoefde geen nee te zeggen. Jij was er, dat was genoeg…’
‘Precies, jij en ik. Norman was niet belangrijk. Hij was een middel, een attribuut, voor jou en voor mij. Het was niet voor hem. Het is nooit voor hem geweest.’
‘Ik wil niet zomaar iemand erbij, eigenlijk wil ik helemaal niemand erbij.’
Donna kijkt haar aan. Wat ze voelt verbaast haar. Ze geeft om Alex, dat merkt ze nu. Het is raar. Het meisje windt haar op, doet haar verlangen haar te voelen, tegelijk wil ze haar beschermen, als een klein zusje. Het zijn tegenstrijdige gevoelens. Donna heeft nooit een zusje gehad. Ze is altijd enig kind gebleven.
‘Ik wil er ook niemand bij, niet persé. Je weet hoe ik ben, het idee is spannend, om het uit te voeren ook, maar op het moment heb ik genoeg aan jou. Ik ben gek op jou.’
Ze zegt de woorden hardop en ze weet dat het zo is. Ze is gek op Alex en ze vindt het prettig om haar bij zich te hebben.
Alex hoort aan haar stem dat ze het meent, dat ze op dit  moment meent wat ze zegt.
‘Op dit moment ben je gek op mij, heb je genoeg aan mij.’
‘Je weet hoe ik ben Alex. Dit moment is wat telt. Ik ben niet bezig met morgen, of volgende week. Het komt zoals het komt.’
‘En als je niet meer genoeg aan me hebt?’
‘Dan gaan we ieder onze eigen weg.’
‘Zou je het me zeggen als je genoeg van me had?’
‘Dat denk ik wel.’
‘Had je ook genoeg van Janneke?’
‘Janneke had genoeg van mij.’
‘Maar jij en ik waren al een beetje.’
‘Daarom had Janneke genoeg van mij.’
‘Maar je had niet genoeg van haar?’
‘Nee.’
‘Waarom ging je dan met mij? Jij versierde mij, waarom deed je dat als …’
Donna zucht. Ze zou willen dat ze het kon uitleggen. Ze kan het niet. Het is wie ze is. Janneke wist dat, Janneke heeft het lang geweten en er niets tegen gedaan, tot ze er niet meer tegen kon.
‘Ik weet het niet oké, ik ben altijd zo geweest. Ik ben gek op jou en toen ik jou ontmoette, was ik nieuwsgierig. Ik vond je een lekker ding, spannend ook, dat vind ik nog steeds.’
‘Maar het zegt niet dat je iemand anders niet spannend kan vinden, dat je niet nieuwsgierig wordt naar anderen?’
‘Ik ben altijd nieuwsgierig naar anderen.’
‘Dus eigenlijk zou je morgen zomaar iemand tegen kunnen komen en dan zet je mij aan de kant.’
‘Ik zet je niet aan de kant.’
‘Maar je zou met iemand mee kunnen gaan, man of vrouw en gewoon weer bij mij terugkomen.’
‘Ik kan het je vertellen als je wilt.’
‘Deed je dat bij Janneke ook?’
‘Nee, alleen als ze er naar vroeg, zoals bij jou.’
Alex kijkt lang voor zich uit. Donna is van haar. Nu nog meer. Ze zegt dat ze gek op haar is en dat ze genoeg aan haar heeft. Ze zal zorgen dat ze geen anderen nodig heeft en dat ze nooit bij haar weggaat. Alex heeft haar nodig, en ze weet dat Donna haar ook nodig heeft.
‘Wat als ik het niet wil?’
‘Dat ik het je vertel?’
‘Als ik niet wil dat je met anderen gaat. Als je om mij geeft, zoals je zegt …’
‘Ik geef om je.’
‘Dan wil ik het niet.’
Donna zucht en legt haar hoofd op de bank.
‘Misschien kan ik dan proberen om het niet te doen.’
‘Natuurlijk kun je dat. Je zegt het zelf, je hebt genoeg aan mij, ik heb genoeg aan jou. We hebben genoeg aan elkaar, dat is toch alles wat telt.
Donna knikt. Ze heeft het vaker geprobeerd, ook bij Janneke en in eerdere relaties. Het is haar nog nooit gelukt. Alex ziet niet wie ze is, ze ziet niet dat vrij wil zijn, dat ze vrij moet zijn.
Ze staat op, trekt Alex van de bank.
‘Misschien heb je gelijk, ik kan het proberen. Kom, we gaan op bed liggen, ik ben moe.’
Ze is niet moe, maar ze wil niet meer praten. Ze wil ook niet meer voelen, even niet. Gewoon liggen, met Alex tegen zich aan. Het is genoeg.

Alex legt haar lichaam om Donna heen en Donna houdt haar vast. Haar gedachten verwarren haar.
Ze geeft echt om Alex en het zou genoeg moeten zijn. Het beeld wat Alex heeft is romantisch. Voor altijd en alleen maar. Het bestaat niet. Het kan niet.
Waarom is het nooit genoeg, ze geeft zoveel, deelt zoveel. Waarom willen mensen altijd meer. Waarom willen mensen een ander bezitten, de enige zijn.
Ze dommelt weg, ziet het betraande gezicht van Alex en hoort haar pijn. Dat was geen liefde, niet romantisch, niet bezitterig. Het was helemaal niets.
Ze hoort de woorden van Jacob Musilah.
‘Anderen zullen je energie nog meer verstoren.’
Hoort Alex daar ook bij?
Weer haar tranen en haar kreten. Haar gesmoorde roepen. Alex had niet gesmoord geroepen, alleen maar gejammerd dat ze haar pijn deed.
Ze doet haar ogen open, weer dicht.
De geluiden zijn om haar heen. Ze zit op de grond, haar armen om haar knieën geslagen. Ze kijkt de kamer in. De kamer van Baboe. Het gebonk komt daar vandaan. Ze schrikt van de aanblik van haar vader. Hij is naakt. Ze heeft haar vader nog nooit naakt gezien. Baboe ook niet. Baboe is ook naakt. Ze mag hier niet zijn. Als hij haar ziet zal hij haar straffen. Ze hoort in bed.
Ze blijft kijken. Haar vader heeft zijn riem in zijn handen en het ding tussen zijn benen staat omhoog. Hij beweegt de riem en raakt baboe op haar benen. Donna hoort het geluid dat het leer op de huid maakt. Het is een heldere pets. Baboe gilt met haar gezicht in een kussen. Haar vader snauwt haar toe.
‘Stil Putta! Of wil je dat mijn vrouw wakker wordt, het kind.’
Baboe heet geen Putta. Ze heet Baboe. Wie is Putta? En het kind? Zij is het enige kind in huis en zij is al wakker.
Baboe draait haar gezicht. Haar ogen zijn dicht en ze duwt haar hand in haar mond. De riem blijft gaan, kletsend op haar huid. Ze huilt en ze heeft pijn. Donna kan het zien.
De stem van haar vader sist ingehouden. Hij is boos, Donna kan het horen. Anders boos dan hij is wanneer hij boos op haar is, maar wel boos.
‘Zeg het Putta! Zeg dat je het wilt!’
Baboe mompelt en schudt haar hoofd. Donna wil opstaan, naar haar vader gaan, en schreeuwen dat Baboe het niet wil. Ze durft niet. De riem ziet er pijnlijk uit. Veel pijnlijker dan het rietje.
‘Ik wil het horen!’
‘Doe het …’
‘Doe wat!’
‘Neuk me. Alstublieft mijnheer, neuk me.’
De stem van Baboe was anders geweest, Donna wist niet waarom.
De riem van haar vader ging om de nek van Baboe en ze begon harder te huilen toen haar vader aan de riem trok. Het was alsof ze een beest was en haar vader ook. Hij trok haar hoofd naar achteren. Baboe kwam omhoog en haar vingers bewogen bij de riem. Ze ademde zwaar
Het ding tussen zijn benen ging tussen de benen van Baboe. Haar kreten klonken gesmoord, alsof ze haar keel niet uit wilden komen, alsof het geluid werd teruggeduwd. Donna zag de blote billen van haar vader. Zijn bewegingen leken een beetje op dansen. Het gezicht van Baboe werd donkerder, haar ogen leken een beetje naar buiten te komen. Donna werd er bang van. Haar vader deed iets ergs met Baboe, iets wat haar in een monster veranderde.
Net als Baboe had ze haar hand in haar mond geduwd en huilend was ze teruggerend naar haar kamer. Met haar pop kroop ze onder de dekens.

Het duurde dagen voor Baboe bij haar kon komen zonder dat Donna begon te huilen.

Show Buttons
Hide Buttons