Als in een film

Ze wordt wakker in het logeerbed bij Jacob, zonder dat ze weet waarom. Ze gaat naar beneden en opent de smalle achterdeur in de keuken. Het getik van de klok boven de koelkast vult de stilte en de kou neemt bezit van haar lijf. De hitte verdwijnt weer voor even. Ze ontvangt vreemde post, foto’s, om de dag en al twee weken lang. De agenda komt steeds voller te staan met vreemde woorden. Het zijn woorden die iets met elkaar te maken moeten hebben, beelden die een geheel moeten vormen. Donna weet niet hoe. Ze gaat terug naar bed en verlangt naar de warmte van Alex.
Alex kwam controleren of ze echt bij Jacob was.
‘Ik ben er nu, je kan net zo goed mee naar huis.’
Donna had haar laten gaan. ‘Ik kom morgen, ik ben thuis met de kerst. Ik beloof het.’
Het had geen zin om nu nog naar huis te gaan. Het was al laat. Ze was lang doorgegaan en had ongeconcentreerd gewerkt, was snel afgeleid. De foto’s in branden in haar tas. Baboe en ik. Ik en Baboe.
Wie nam de foto’s? Wie stuurt haar de foto’s? Waarom?
Ze gaat weer uit bed en zit lang aan de keukentafel. Als ze gekraak op de trap hoort, kijkt ze op. Jacob komt gapend naar beneden. Donna kijkt op de klok.
Zeven uur. Weer een nacht voorbij.
‘Je bent al wakker… Koffie?’
Er is geen uitvaart vandaag. Nooit op de dag voor kerst. Het is geen goede dag om de doden te begraven. Een dag om de administratie bij te werken, om het kantoor op te ruimen, om gewoon helemaal niets te doen.
Ze had gevraagd of Jacob bij haar en Alex wilde komen. Ze wilde niet alleen met Alex, niet alleen met de ouders van Alex. Jacob viert kerst met Albert, zijn twee zussen. Hun kinderen.
Ze mag mee. Maar ze moet naar Alex. Ze heeft het haar belooft.

*

Donna voelt dat Alex naar haar kijkt. Ze kijkt niet op omdat ze haar blik niet wil zien en leest verder zonder te lezen. Haar hoofd wil niet leeg. Ze wil haar hoofd leeg. Ze gaat naar het balkon, het begint al te schemeren. Overal ziet ze sfeervolle lichtjes. Het is kerstavond. Ze trekt haar jas aan. Alex schiet overeind.
‘Wat ga je doen?’
‘Even de post halen, steek jij de kaarsen aan?’

Alex kijkt haar na. Ze weet dat Donna onrustig is. Ze weet ook waarom. Donna voelt zich gevangen, niet vrij. Ze ziet het aan haar bewegingen, nu ook, haar behoefte om naar buiten te gaan. Al is het maar om post te halen. Ze is als een gekooid dier. Alex merkt het aan alles. Ze hoort het, ‘s nachts als Donna slaapt.  Ze wordt wakker van haar stem en onsamenhangende woorden.

Vast.
Los.
Ik wil niet.
Ik moet.

En het moet. Donna moet vrij zijn. Alex weet dat het zo is. Ze moet voelen dat ze vrij is. Alex weet dat ze dat wil. Ze moet voelen dat Alex haar die ruimte geeft. Ze zal rustig worden. Het zal haar helpen.
Donna komt weer binnen, haar ogen zijn groot en wild. Ze loopt met haar jas aan naar de slaapkamer. Alex knikt. Donna heeft het nodig en als Donna het nodig heeft dan is het ook goed voor Alex. Donna zal weer hetzelfde zijn. Speels en vrij. Het is hoe Alex haar wil hebben.

Donna staart naar nog een foto, deze foto kent ze. Ze heeft hem zelf gemaakt, met de zelfontspanner. Janneke glimlacht ongemakkelijk vanwege haar naaktheid.
Op de achterkant van de foto dezelfde hanenpoten als op de andere foto’s.
‘Janneke en ik.’
Stuurt Janneke haar de foto’s? Maar hoe komt ze dan aan deze? En waarom?
Donna schudt haar hoofd. Het is niet het handschrift van Janneke. Janneke heeft geen foto’s meegenomen.
Ze hoort de voetstappen van Alex. Donna propt de foto in haar jaszak.
‘We krijgen zo bezoek, een vriendin. Haar vriend moet onverwacht werken en nu zit ze alleen. Ik heb haar uitgenodigd. Mensen moeten niet alleen zijn vanavond’
Donna kijkt haar wat verward aan. Ze knikt. Een vriendin, Alex heeft geen vriendinnen, toch?
‘Komen hier vaker vrienden van jou, vriendinnen?’
‘Soms, hoezo? Niet goed?’
‘Jawel, natuurlijk wel, alleen. Ben jij er altijd bij, je laat ze niet alleen hier toch?’
‘Nee, natuurlijk niet. Waarom, ben je iets kwijt?’
‘Ik weet niet. Nee, ik zal het wel misplaatst hebben.’
‘Wat dan?’
‘Ik weet het niet. Het is niets, ik vergis me. Ik kom eraan.’
Donna staat op en gooit haar jas over de stoel.
Iemand moet hier binnenkomen. Ze bewaart haar foto’s in de la van haar bureau en de la zit op slot. Alleen zij weet … Nee Alex ook. Alex weet ook waar de sleutel is. Zou Alex? Maar de foto’s van Baboe dan. Hoe komt ze daaraan? Alex weet niks van Baboe. Alex kent niemand uit haar jeugd. Niemand weet van haar jeugd en van Baboe.
De bel gaat. Donna haalt diep adem. Bezoek zorgt voor afleiding. Ze kan luisteren naar het geklets van Alex en een vriendin. Morgen komen de ouders van Alex, opzitten en pootjes geven. Ze zal haar eigen gang niet kunnen gaan. Ze vindt het niet erg. Ze had er altijd een hekel aan, maar nu vindt ze het niet erg.

De vrouw is jong, net als Alex en heet Lisa. Ze heeft blauw haar en piercings. Alternatief om te laten zien dat ze de wereld niet nodig heeft. Een farce. Donna weet het. Hoe harder mensen laten zien dat ze de wereld niet nodig hebben, hoe groter de behoefte aan goedkeuring. Mijn haar is blauw, ik heb gaten in mijn gezicht, mijn kleding, mijn hart. Het kan me allemaal niet schelen. Niets kan me schelen, zolang je maar van houdt. Hou alsjeblieft van me. Donna ziet het, Donna herkent het. Het is de kwetsbaarheid van een jonge vrouw die nog weinig van de wereld heeft gezien. Dezelfde kwetsbaarheid die Donna bij Alex heeft gezien. Haar wangen zijn blozend van de kou, blozend ook als ze naar Donna kijkt. Ze kijkt met dezelfde blik als Alex. Vol bewondering en een innerlijke drang naar goedkeuring. Donna schenkt wijn in, Alex zet  hapjes op tafel. De verhalen gaan over mensen die Donna niet kent en blikken schieten over en weer. Tussen Alex en Lisa. Lisa en Donna. Donna en Alex.
De wijn maakt haar rozig. Ze hoort de stem van Alex, die van Lisa. De woorden worden zinnen. Donna drinkt nog een glas wijn. Ze voelt de lippen van Alex op die van haar en de beelden verdwijnen naar de achtergrond. Handen glijden onder haar trui. Het zijn warme, zachte handen.

Ze proeft vreemde lippen en ruikt een vreemde geur, kruidig. Er komen andere beelden, nieuwe beelden. Als in een film.
Alex fluistert.
Ik vind het goed, het mag. Geef je er aan over. Je hebt het nodig.’

Show Buttons
Hide Buttons