Heilige nachten

Alex voelt zich loom en tevreden. Het is een gevoel dat ze vandaag vast wil houden. Haar ouders komen om Donna te ontmoeten. Ze zullen zien wat Donna voor haar betekent. Net zoals Donna weet wat ze voor Alex betekent. Ze zoekt haar warme lichaam en slaat dat van haar eroverheen. Donna kreunt zacht. Vannacht kreunde ze ook. Alex weet dat ze er goed aan heeft gedaan. Het was precies wat Donna nodig had en dat was fijn om te zien. Alex is niet jaloers. Donna wil Lisa niet, niet zoals Donna haar wil. Niet zoals Donna haar nodig heeft.

Ze ziet de twee vrouwen weer voor zich. De ogen van Donna waren verbaasd. De handen en de mond van Lisa gleden over het lichaam van Donna. Alex kreeg er een warm gevoel van. Dat lichaam is van haar, maar het genot dat Donna kreeg van Lisa … Alex vond het fijn om te zien dat Donna genoot. Haar borsten omhoog en haar rug krom. Haar gehijg en gekreun toen Lisa haar liet klaarkomen. Het is haar cadeau voor Donna en als Donna weer de behoefte krijgt, kan ze Lisa weer vragen.

Ze legt haar hand tussen Donna haar benen en laat haar vingers spelen. Donna kreunt zacht en mompelt. Geen onrust meer. Alleen maar liefde. Echte, geile liefde. Haar vingers glijden bij Donna naar binnen. Ze voelt haar reageren. Donna is wakker en laat Alex spelen. Ze komt haar tegemoet door haar heupen omhoog te duwen. Haar vingers glijden dieper en verspreiden kleine schokjes door haar buik. Ze komt klaar en Alex valt tegen haar in slaap. Donna blijft wakker. Ze ligt op haar rug en staart naar het plafond.

Alex zoekt de warmte van Donna. De plek naast haar is leeg en koud. Ze schiet overeind en luistert naar de geluiden uit het appartement.
‘Donna?’
Ze gaat uit bed en loopt op blote voeten door de gang. Geen Donna. Haar jas en tas zijn weg. De paniek in haar borst duwt ze weg. Het zegt niets, misschien moest ze nog wat regelen. Haar werk, een afspraak.
Op eerste kerstdag.
De paniek laat zich niet wegduwen. Ze belt Donna en krijgt haar voicemail. Ze belt het uitvaartcentrum. Uiteindelijk neemt Jacob op. Hij heeft Donna niet gezien.
‘Ik zal naar haar uitkijken Alex, maak je geen zorgen. Donna loopt niet in zeven sloten tegelijk. Ik laat het je weten als ik haar zie.’
Alex is helemaal niet bang dat Donna in zeven sloten tegelijk zal lopen. Ze is bang voor hele andere dingen.

Het hek van de begraafplaats is op slot en Donna loopt naar de andere kant en gebruikt haar sleutel van het gebouw. De omgeving straalt rust uit. Nu nog meer. Ze weet dat het hek straks open gaat. Nu is er niemand. Alleen zijzelf en de doden in hun graven. De doden zullen haar niet storen. Niet de doden die hier liggen.

Ze was blijven liggen tot ze zeker wist dat Alex niet wakker zou worden als ze zich los zou maken uit haar omhelzing. Alex is bang dat Donna bij haar weggaat. Donna is al weg, Alex weet het alleen nog niet. Donna ook nog niet helemaal.
Ze had de agenda niet nodig gehad. Haar droom staat haar helder voor de geest. Nog steeds. Baboe. In haar herinneringen en ook in haar dromen. Het zou Baboe moeten zijn, het donkere, naakte lichaam. Het geluid van de riem op haar huid. De riem rond haar nek. Donna kon de riem voelen, op haar eigen huid, om haar eigen nek. De stem van Baboe klonk in haar oren.
‘Waarom heb je niets gezegd Nona, waarom heb je ze niet tegengehouden.’
Donna weet niet wat ze bedoelt. Wat had ze moeten zeggen. En wie moest ze tegenhouden? Haar ouders? Omdat ze Baboe wegstuurden? Haar vader? Om wat hij met Baboe deed? Wat had ze kunnen doen? Hoe oud was ze? Vijf, misschien zes? Baboe was oud genoeg om … Als ze wilde dat … Misschien wilde ze het niet en had ze geen keus?
Donna weet wat ze gezien heeft. Ze weet ook dat ze het toen niet begreep. Nu begrijpt ze het wel. Het spel tussen haar vader en haar kindermeisje, maar wat als het geen spel was? Waarom zat ze zelf op de plek van Baboe?
Ze schudt haar hoofd. Het is een droom. Baboe heeft nooit geweten dat ze haar gezien heeft. Het is maar een droom.

‘Zaken die je bezighouden Donna?’
Jacob staat achter haar. ‘Hoe weet jij dat ik …’
‘Alex belde. Zal ik haar laten weten dat ik je gevonden heb? Kom, ik zet koffie.’
Ze knikt, loopt achter hem aan. Hij draait zich even om.
‘Heb jij ook gevonden wat je zocht?’
‘Ik heb gedroomd vannacht, ik herinner me wat ik heb gedroomd.’
Jacob loopt naar binnen. ‘Natuurlijk herinner je wat je hebt gedroomd. Vannacht was de eerste van de heilige nachten.’
Donna weet niet wat dat betekent, trekt haar jas uit en kijkt naar Jacob als hij Alex belt. Hij kijkt haar vragend aan. Donna maakt een gebaar dat ze Alex nog zal bellen. Ze wil niet terug. Hij hangt op en zet koffie.

‘Wat zijn de heilige nachten Jacob?’
Jacob lacht. Donna volgt zijn bewegingen door de keuken.
‘De periode tussen eenentwintig december en zes januari is een hele  bijzondere tijd. Wist je dat?’
Ze schudt haar hoofd en luistert als hij verder vertelt over de dertien heilige nachten. Hoe de zon op eenentwintig december op zijn laagste punt komt te staan en de wereld de kortste dag en de langste nacht van het jaar beleeft. Het moment dat de natuur haar energie helemaal in zichzelf heeft teruggetrokken.
‘Drie dagen blijft de zon op dit laagste punt staan. Daarna, op vierentwintig december, begint hij weer te klimmen en gaan de dagen weer lengen. Dan beginnen ook de dertien heilige nachten. Met vannacht de eerste van de dertien. In deze tijd is de sluier tussen dat wat zichtbaar en onzichtbaar is het dunst.’
‘Herinner ik me daarom ineens wat ik droom?’
‘Misschien. Het kan natuurlijk ook komen doordat je bent op gaan schrijven wat je je herinnert, maar tijdens de heilige nachten is ons innerlijk het best in staat om te ontvangen wat ons het komende jaar staat te gebeuren. Elke nacht brengt een boodschap met zich mee. Dat kan een droom zijn, een beeld of een impressie bij het wakker worden. Er wordt gezegd dat de dromen een voorspellend karakter hebben en dat ze van toepassing zijn op elk van de twaalf maanden die voor ons liggen. Dus, wat je vannacht hebt gedroomd zal in januari tot ontplooiing komen, wat je de komende nacht droomt in februari en zo verder.’
‘En de dertiende nacht?’
‘Die reikt je het leerthema voor het komende jaar. Op deze manier brengt het universum je opnieuw in balans met het grote kosmische plan waar al wat leeft deel van uit maakt.  Dit brengt ons meer in verbinding met onze eigen natuur en geeft ons een diep besef dat we onderdeel zijn van een groter geheel. Het zal je ook dichter bij de opdracht brengen die je hebt.’
‘Ik weet nog steeds niet wat mijn opdracht is.’
‘Misschien weet je die wel aan het eind van de heilige nachten of ontdek je hem in de loop van het komende jaar. Mag ik je vragen wat je gedroomd hebt?’
‘Over mijn kindermeisje, mijn Baboe, ik denk de laatste tijd vaak aan haar. Zou dat iets betekenen?’
‘Dat je aan haar denkt of dat je over haar droomt?’
‘Dat ik over haar droom.’
‘Misschien, het kan ook gewoon betekenen dat je veel aan haar denkt. Heb je nog contact?’
‘Ik heb haar nooit meer gezien sinds mijn ouders haar hebben weggestuurd.’
‘Misschien moet je daar wat mee.’
‘Ik weet niet of ik dat wel wil. Wat ik me de laatste tijd herinner zijn niet de meest leuke herinneringen.’
‘Een nog grotere reden om er wat mee te gaan doen.’
‘Waarom?’
‘Niets achtervolgt ons meer dan de verhalen die we niet hebben afgemaakt.’
‘Misschien zijn het mijn verhalen niet.’
‘Als dat zo is dan zouden ze je niet achtervolgen. Wat ga je doen, naar huis, blijf je hier. Wil je met mij mee?’
Donna knikt. Ze wil met Jacob mee, maar ze moet eerst naar huis. Alex komt niet voor in haar verhalen en ze is ook geen verhaal wat afgemaakt moet worden. Wel een verhaal dat netjes afgerond moet worden.
‘Ik wil een ander huis.’
‘Dan zoek je een ander huis.’
‘Kan ik zolang bij jou, tot ik wat anders heb, tot Alex weg is?’
‘Je kunt de kerstdagen bij mij blijven, ik zal je meenemen naar mijn familie. Daarna moet Alex weg zijn. Het is niet haar huis.’
‘Wil je met me mee gaan?’
‘Je hebt het zelf aangehaald Donna, je zult het ook zelf af moeten ronden.’

Show Buttons
Hide Buttons