De camera klikt

Donna luistert naar Jacob die nog meer opdrachten voor haar probeert te regelen. Er is een groot evenement op komst dat wordt georganiseerd door de Gemeente. Het is hetzelfde evenement waarvoor Alex de opdracht binnen had gehaald. Voor Donna. Ze vraagt zich af of Alex het nu zelf gaat doen en wie haar plek heeft ingenomen op het kantoor.

Ze ziet weer de ogen van Alex toen ze haar vertelde dat ze vrij wil zijn, echt vrij. Niet de vrijheid die Alex haar wil geven. Dat is vrijheid aan ketens. Een gezamenlijk adres. Gezamenlijke avonden, weekend. Gezamenlijke avontuurtjes ook. Altijd laten weten waar ze is en met wie. Donna wil het niet. Ze wil er ook niet over hoeven liegen en ze zal moeten liegen.
Alex nam het niet goed op. Eerst was er ongeloof en verbijstering, daarna kwamen de huilbuien, bijna hysterisch. Toen ze door kreeg dat Donna haar besluit vaststond kwam daar ook de hysterische woede bij.

Ze had alles voor Donna gedaan en aan de kant gezet. Ze had haar willen delen met anderen. Donna heeft haar gebruikt, net als Norman. Haar ouders komen. Hoe moet ze nu uitleggen dat … Ze mogen geen gelijk krijgen!
Donna liet haar huilen en razen. Ze begreep haar verdriet en haar boosheid. Het beeld was voor Alex al duidelijk en ze had haar pad al uitgestippeld. Ze gooide met spullen en ging uiteindelijk met veel kwade woorden weg. Donna zou nog van haar horen, het zal nog een staartje krijgen. Het verhaal van Norman en wat zij Alex hebben aangedaan.
Donna gelooft het niet en als het wel zo is dan is het het woord van Alex tegen dat van haar, tegen dat van Norman. Mocht het zover komen dan zal Donna vertellen hoe het is gegaan, niet meer, ook niet minder.

‘Luister je Donna? Een jury zal de beste eruit kiezen en die zullen gebruikt worden in een brochure over wat er in deze gemeente leeft. Je zult er nog meer opdrachten door krijgen.’
Donna heeft het gehoord, het is een leuke uitdaging. Competitie is ze nooit uit de weg gegaan. Ze weet dat haar foto’s een goede kans kunnen maken. Zou Alex? Haar foto’s zijn beter dan die van Alex. Alex weet de emotie er niet uit te halen en als er iets is dat Donna in de afgelopen weken heeft geleerd dan is het dat.
Ze werkt haar agenda bij, deze week drie begrafenissen. De dienst, de gang naar het graf, de dode in de kist. Vrijdag heeft ze een afspraak voor een mogelijke andere opdracht. Ze kreeg een vaag telefoontje van een vrouw die iemand zoekt voor een bijzonder fotoshoot. Discretie is vereist. Haar nieuwsgierigheid maakt dat ze heeft toegestemd.

De paniek om de foto’s in haar tas is verdwenen. Ze weet dat iemand haar in de gaten houdt, maar ze is er bijna gelaten onder. De frequentie van de post is toegenomen. Elke dag een witte enveloppe zonder postzegel. Nog meer foto’s met het kriebelige handschrift op de achterkant. Soms kan ze het moeilijk rijmen. Ze herkent zichzelf. Ze herkent de gezichten van de anderen, af en toe herinnert ze zich een naam. Ze heeft lang niet alle namen onthouden. Door de jaren heen heeft ze zoveel gezichten gezien. Het waren spannende, opwindende momenten. Een nacht, soms meerdere, soms een paar maanden. Soms memorabel, veel vaker vergeten. Ze verdenkt Alex, maar Alex kan het niet weten en het is niet het handschrift van Alex.

Zoveel gezichten, gezichten die ze zelf heeft vastgelegd en heeft bewaard. Sommige onthouden, sommige weer vergeten. De foto’s zitten in een archief. Sommige heeft ze gedeeld met anderen, de meeste niet. Het moet Alex zijn. Hoe weet Donna niet, maar het kan niemand anders zijn. Niemand anders weet van de vele foto’s en de vele gezichten. Donna heeft het haar ooit zelf verteld.
Alex stuurt haar de foto’s. Die wetenschap houdt haar rustig, Alex kan ze aan. Iedere andere gedachte veroorzaakt paniek, hoog in haar borst. Het kan niemand anders zijn dan Alex.

Ze wisselt af met haar camera’s. Digitaal voor de klant. Analoog voor zichzelf. Het is een grijze dag. Het past bij de sfeer van de uitvaart en de mensen om het graf. Grauwe kleding. Zwart, grijs, bruin. Kale takken en gure wind. Haar camera klikt. Een man laat zijn zakdoek in het natte gras vallen. Haar camera klikt. Een tienermeisje met een ongeïnteresseerd gezicht kijkt stiekem op haar telefoon, gaapt. Haar camera klikt.
Op de achtergrond, ver buiten de kring om het graf staat een man. Hij draagt een kort jack en heeft de zijn handen in de zakken geduwd. Een deel van zijn gezicht is verborgen achter de kraag. Hij draagt een lichte spijkerbroek en gympen. Hij hoort niet bij de kring.
Nog een keer klikt haar camera. Donna kijkt naar hem over haar camera heen. Hij is nog jong, misschien midden twintig. Ze zoomt in op zijn gezicht. Hij heeft een gave huid en een rechte neus.
Hij wil niet in de kring horen, misschien mag hij er niet in. Een stiekeme geliefde? Een onwettig kind? Een verre bewonderaar misschien. Hij neemt afscheid terwijl het eigenlijk niet kan en niemand weet wie hij is. Haar camera klikt. Zijn ogen zijn niet gericht op de kring mensen op het graf. Hij kijkt naar haar.
Donna stelt scherp en klikt nog een keer. Er verschijnt een kleine glimlach rond zijn mond. Nog een klik. Hij draait zich om, loopt weg en verdwijnt door de poort. Ze hoort een portier en het aanslaan van de motor. Een donkergroene auto rijdt weg.

Waarom keek hij naar haar?

Thuis ontwikkelt ze de foto’s in haar doka en wacht geduldig tot de afbeeldingen verschijnen. Mooie foto’s, als altijd. Zijn gezicht. Hij heeft donkere ogen, bijna zwart, maar zijn huid is licht, als die van haar, misschien iets donkerder.
Ze kent hem niet. Ze weet zeker dat ze hem niet kent, maar hij kwam niet voor de uitvaart.
Was hij daar voor haar? Waarom? Waarom is hij niet naar toe gekomen?

Haar appartement is weer van haar. Alles van Alex is weg, alles van Janneke ook. Donna had kleine dingen bewaard. Ook het beeld van Freya, slordig aan elkaar gelijmd. Ze heeft alles weggedaan. Haar verlangen te verhuizen verdween toen alles weg was. Ze is hier thuis. Het is altijd haar thuis geweest, met wie ze ook is.
Ze haalt haar post, weer een witte enveloppe met een foto. Ze herinnert zich de vrouw. Het was een oudere vrouw, ontdekkend in haar geaardheid. Donna was gretig om haar mee te nemen en het haar te leren. Ze leest het slordige handschrift.
Hannah en ik

Haar dromen zijn verwarrend. Het zijn geen herinneringen. Het kunnen geen herinneringen zijn. Het zijn beelden die ze nooit gezien heeft. Beelden van Baboe, vreemde gezichten, gezichten zonder naam. Haar eigen gezicht, haar vader. Nog meer beelden. Haar moeder, stil in de kist en Baboe ernaast. Baboe was er toen al niet meer. Baboe was er toen al heel lang niet meer.
Op het moment dat Donna het meest een moeder nodig had, liet ook haar moeder haar in de steek. Ze was twaalf en Donna bleef achter met haar vader en mevrouw Tan.
Het zijn momenten die de herinnering niet waard zijn.

Show Buttons
Hide Buttons