De kracht van gedachten.

Ze loopt met haar ziel onder haar arm van de ene naar de andere kamer. Doelloos verplaatst ze dozen. Ze hadden het samen moeten doen. Zij en Seth. Nu is het nog steeds het huis van haar vader.
Ze weet wat ze wil. Een doka, net als in haar appartement en moet snel. Ze moet aan het werk. Er zijn weer doden die een plek moeten krijgen. Op een dvd, in een album, misschien wel een foto op het dressoir.

Haar hart springt op bij het geluid van haar telefoon. Seth!
Het is Jacob. Hij staat voor de poort.
‘Doe open Donna. Ik kom je helpen.’
Ze rent over het pad door de tuin, de poort. Jacob is Seth niet, maar ze is niet meer alleen. Ze heeft hem vertelt over haar doka en dat ze nu alleen haar digitale foto’s maakt. Haar passie is analoog. Het worden altijd beter foto’s.
Jacob lacht. ‘Vertel wat je voor ogen hebt, vanavond heb jij je doka.’
‘We moeten eerst wat dozen uitpakken. Ik heb niets opgeschreven. Ik wilde weg daar, we moeten zoeken.’
‘Welke kamer?’
‘Mijn oude slaapkamer, het bed moet daar weg.’
‘Waar moet het heen?’
Ze wordt aangestoken door zijn werklust en loopt voor hem uit de trap op.
Jacob volgt haar en kijkt naar haar. Hier is ze anders. Hier is ze Donna, het meisje dat hij ooit zag. Stil en klein. Hij ziet haar onder de volwassen Donna die nu voor hem uit loopt. Haar blote voeten op het donkere hout van de trap en haar gespierde kuiten onder de rok die iets uitwaaiert. Haar haren dansen op haar rug. Toen had ze vlechten of staartjes en grote ogen. Ze heeft nog steeds grote ogen. Ogen met diepte voor hen die haar beter kennen. Voor hem. Ze is meer dan een dochter. Veel meer dan een dochter zou mogen zijn Hij ziet haar zoals ze is. Sterk, mooi en een vrouw. Zoals een vrouw kan zijn.

Ze wijst hem de kamer waar het bed naar toe moet.
‘Ik zal Seth vragen of hij heeft nagedacht. Het huis is groot. Hij zal ook een werkkamer willen.’
‘Waar is hij?’
‘Hij moest een paar dagen weg.’
Ze tikt snel een bericht en haar aandacht is alweer bij die ander. Jacob is Jacob. Haar baas. Een man die haar veel geleerd heeft en een man waar ze om geeft, maar niet zoals ze om Seth geeft.
Het antwoord van Seth komt bijna meteen.

‘Ik wil de serre en de schuur. Ik zal wat van mijn spullen meebrengen. We slapen in de grote slaapkamer. We zullen de ruimte nodig hebben.’

De woorden veroorzaken een duikeling in haar maag. De grote kamer is van haar vader en daar zal ze slapen als Seth bij haar is, omdat ze de ruimte nodig hebben. Het is een belofte die beelden in haar hoofd zet en haar verlangen naar hem nog meer aanwakkert.

Ze sjouwt haar matras de brede trap op, Jacob snelt te hulp en trekt het oude matras van haar vaders bed. Het kan naar de oude kamer van Baboe.
Jacob laat zijn hand langs het donkere hout van het robuuste bed glijden.
‘Mooie degelijke meubels en heel wat anders dan wat tegenwoordig wordt gemaakt. Dit kan een leven lang mee.’
Meerdere levens en evenzoveel verhalen. Haar ouders moeten hier ooit samen geslapen hebben en elkaar hebben liefgehad. Misschien is ze hier wel geboren, in dit bed. Waar haar vader Baboe vastbond en de riem om haar nek deed. Donna heeft het gezien. Hier en in de serre. Het was geen droom. Donna ziet de beschadigingen in het hout van de pilaren en weet hoe ze er komen. Ze vraagt zich af of haar moeder ook … en toen ze ziek werd? Kwam Baboe daarom? Was ze niet alleen het kindermeisje, maar ook iemand voor haar vader, een uitlaatklep? En mevrouw Tan, zij ook?

De vragen blijven onbeantwoord. Wie zou het haar moeten vertellen.

Langzaam raken de volle dozen leger. Donna legt alle spullen voor haar doka bij elkaar. Haar bureau moet ook naar boven. Het is te zwaar voor haar en Jacob. Ze haalt het ouijabord uit de doos met haar gekleurde flessen. Ze was het vergeten.
‘Weet jij daar iets over?’
Jacob ziet het bord en knikt.
‘Wel iets ja. Moeten deze dozen naar boven?’
Ze legt het bord op een doos en loopt achter hem aan de trap op. Hij zet de dozen naast de grote gereedschapskist op de grond. Jacob pakt de vierkante fotolampen.
‘Boven de tafel toch?’
Donna neemt het bord mee en legt het op de tafel waar de bakken met ontwikkelvloeistof zullen komen.
‘Ze zeggen dat het gevaarlijk is.’
‘Waarom?’
‘Dat weet ik niet.’
Jacob glimlacht en wijst met zijn hoofd naar de hoogte die hij wil aftekenen. Hij zet een kleine lijn als Donna knikt.
‘Er wordt veel gezegd over het gebruik van ouijaborden. Heel veel mensen denken dat het een manier is om contact te leggen met de andere wereld.’
‘En jij?’
‘Ik denk dat het vooral een onschuldig middel is om het onderbewuste te raadplegen.’
‘Geen geesten?’
‘Dat denk ik niet. Wil je dit even vasthouden?’
Ze houdt de lamp tegen de muur, kijkt hoe Jacob gaten boort en wacht tot het weer stil is.
‘Geloof je daar niet in?’
‘Niet zoals de verhalen mensen willen laten geloven. Entiteiten uit de andere wereld hebben geen ouija bord nodig om contact met ons te zoeken. Ze zijn om ons heen en hebben geen kwaad in de zin. Waarom zouden ze? Het zijn mensen die om ons geven, anders zouden ze niet bij ons in de buurt blijven.’
‘Maar wat als ik contact wil zoeken. Als ik vragen heb?’
‘Dan moet je je openstellen. De antwoorden zullen uiteindelijk tot je komen.’
Hij kijkt haar aan en wil vragen waar ze aan denkt. Welke antwoorden zoekt ze? Ze is terug in het huis van haar jeugd. Ze zal veel vragen hebben en ze zal niet alle antwoorden willen horen.
‘Wat als ik het toch wil proberen?’
‘Je moet het zelf weten, maar ik raad het je af. Je zult geen antwoorden vinden, alleen maar meer vragen, of zaken die je al weet.’
‘Heb jij het wel eens gedaan?’
‘Toen ik jonger was.’
‘En?’
‘Er kwam niets. Niets wat ik niet al wist.’
Jacob kijkt naar Donna. Hij is hier voor haar. Niet voor Seth. Seth zou er moeten zijn. Seth zou moeten weten hoe dit huis op haar werkt. Jacob heeft gezien hoe ze op het verleden reageert. Hoe ze als jong meisje was. Hoe klein en stil. Het huis maakt haar weer kleiner als ze het niet eigen maakt. En ze denkt dat ze Seth daar bij nodig heeft. Seth zou er moeten zijn.
Even legt Jacob zijn hand op haar arm.
‘Doe het niet Donna en zeker niet alleen. Je bent moe en er speelt van alles op het moment. Het zal geen prettige ervaring zijn.
‘Jij zegt dat het onschuldig is.’
‘Ieder ziet wat hij of zij er in wil zien.‘
‘Maar als het niet echt is, dan zal er niets gebeuren.’
‘Ik heb niet gezegd dat er niets zal gebeuren.’
Donna legt haar vingers op de planchette en schuift hem langs de letters. Het maakt een schurend geluid.
‘Onbewust kies je zelf het antwoord op je vraag, Donna en je zult niet doorhebben dat je de wijzer zelf stuurt. Dat noem je het ideomotorische effect. Jouw eigen gedachten zijn krachtig, mensen vergissen zich daarin.’
‘Dan kan ik het dus met een gerust hart doen. Mijn eigen gedachten hebben geen kwaad in de zin.’
‘Maar je zult ze serieus nemen. Dat kan al genoeg kwaad doen.’
‘Mijn eigen gedachten?’
Donna haalt haar schouders op en lacht. Wat kunnen haar eigen gedachten haar aandoen. Ze kan ze sturen. Jacob zegt zelf dat het een onschuldig middel is om haar onderbewuste te raadplegen. Antwoorden die ze misschien al heeft, maar waar ze nu niet bij kan komen omdat het te diep zit. Het moet wel diep zitten. Hoe verklaart ze anders haar dromen.
‘Je zal het serieus nemen Donna. Het gebruik van een ouijabord is niet alleen een onschadelijk stukje plezier. Het is geen spel. Veel van onbewuste gedachten drukken een grote mate van angst uit en die zal naar boven komen. Het kan zijn dat jij jezelf er niet in herkent en dan wordt het wel gevaarlijk.’
Ze legt het bord op de kamer van haar moeder. Haar gedachten zijn niet gevaarlijk. Niet weten wat haar herinneringen betekenen en waar ze vandaan komen, dat is gevaarlijk. Een jeugd waarin ze niets herkend. Ook gevaarlijk. Het is alsof ze naar een ander kijkt, naar een leven wat zij had kunnen hebben. Liefdevol en veilig. Ze wil weten hoe het was en wat het heeft veranderd.

Ze stuurt Seth nog een bericht. Ze verlangt naar hem en wil niet meer alleen zijn.
‘Wanneer kom je thuis?’
Tot haar verbazing reageert hij vrijwel meteen.
‘Vanavond Putta. Wacht op me.’
Ze zal op hem wachten en ze zal hem vertellen. Over haar vader en Baboe. Ze zal hem zeggen hoe ze wil dat het huis eigen wordt, van haar en van Seth. Het wordt tijd dat het huis nieuwe herinneringen krijgt.

Show Buttons
Hide Buttons