De mantel der liefde

Ze schrikt wakker van een doffe bonk en kijkt wat verdwaasd om zich heen. Het matras zakt in wanneer Seth naast haar komt zitten. Hij buigt over haar heen en blaast zacht in haar gezicht.
‘Wakker worden Putta, ik heb een cadeautje voor je.’
Slaperig komt ze overeind. Op het bureau onder de schuine wand staat een grote kist. Seth duwt een sleutel in haar hand, vouwt haar vingers eromheen en drukt er een zachte kus op.
‘Mijn moeder, jouw baboe. Haar verhaal en haar leven.’
Meteen is Donna klaarwakker. ‘Heb jij ze gelezen?’
‘Ik was erbij.’
‘Niet bij alles. Je was er niet toen ze bij mij was.’
De blik in zijn ogen wordt donkerder. ‘Ik heb ze gelezen ja, dus ook toen was ik erbij. Ik weet wie jij bent Putta, vergeet dat nooit.’
Ze gaat op haar knieën zitten en neemt zijn gezicht in haar handen. ‘Hoe zou ik dat ooit kunnen vergeten Seth. Je geeft me de kans niet.’
Hij zoent haar, bijt in haar lip en duwt haar weer op haar rug in het matras voor hij haar los laat.
‘Je gaat weer aan het werk. Ik wordt doodmoe van die telefoontjes van Jacob en Albert. Ga er naar toe en zeg dat ze zich geen zorgen hoeven te maken, maar ga vooral aan het werk. Ik wil niet dat je de hele dag hier rondhangt.’
‘En jij?’
‘Ik ga ook aan het werk.’
Donna houdt hem tegen en trekt hem weer naar zich toe. ‘Niet eerst neuken?’
Ze draait zich op haar buik en wiebelt met haar billen. ‘Ik kan doen alsof ik een lief, jong meisje ben? Misschien wel een beetje te jong? Dat wil je toch … Auw!’

Hoe snel hij het voor elkaar heeft gekregen weet ze niet, maar hij zit op haar benen en laat met krachtige slagen het uiteinde van zijn riem op haar billen vallen. Ze worstel om hem van zich af te schudden, maar hij houdt haar stevig op haar plek. Ze probeert hem te krabben en gilt.
‘Dat doet pijn Seth, hou op!’
Seth hijgt zwaar en laat keer op keer zijn riem op haar huid vallen en zijn woorden geven extra kracht aan de slagen.
‘Jij zal nooit mijn eigen woorden tegen me gebruiken, Putta. Is dat duidelijk!’

Donna knikt en duwt haar gezicht in het matras. De huid van haar billen brandt, maar tussen haar benen gloeit een heel ander soort vuur en ze mompelt zo zacht dat hij het niet horen kan.
‘Niet stoppen …’
Hij lacht, trekt haar aan haar haren omhoog en uit het bed, naar de grote spiegel in de linnenkast.
‘Kijk, mooi, vind je niet?’
Over haar billen staan de dikke, rode afdrukken van zijn riem en ze haalt sidderend adem als hij zijn vingers erlangs laat glijden. ‘Lekker, Putta?’
‘Nee … misschien … Ik weet het niet.’
Seth kijkt haar aan via de spiegel en haalt langzaam zijn riem weer door de lussen van zijn broek.
‘Je hebt geluk dat ik een afspraak heb, anders zou ik zorgen dat je het lekker gaat vinden. Schiet op en laat ik niet merken dat je vandaag weer thuis blijft.’

De slaapkamerdeur valt achter hem dicht. Donna kijkt nog een keer naar de rode huid van haar billen en gaat er voorzichtig met haar handen langs. Het is dat gevoel. Niet willen dat de huid aangeraakt wordt en tegelijk ook wel. Het maakt dat de hitte zich langs haar hele huid verspreidt, niet alleen daar waar de afdruk van zijn riem nog staat en dat is een bijzonder prettig gevoel.
Ze draait zich om, trekt de deur open en rent achter hem aan naar beneden. ‘Seth!’
Met opgetrokken wenkbrauwen wacht hij tot ze bij hem is en ze legt zijn hand op haar billen.
‘Vind jij dat lekker?’
Hij grijnst, duwt zijn nagels in haar vlees en haalt ze met een snelle beweging langs haar huid.
‘Ja, ik vind dat lekker.’
‘Waarom? Wat vind je er lekker aan.’

Het duurt lang voor hij haar antwoord geeft en zijn vingers strelen nu zacht haar brandende huid. Hij kijkt haar aan. ‘Ik vind het lekker jou pijn te geven. Dat doet iets met mij. Het gaat in mijn hoofd zitten en houdt me alert. Ik vind het nog veel lekkerder als ik weet dat het jou ook iets doet.’
‘Was dat voor je moeder zo? En mijn vader?’
‘Onze vader, Putta, van jou en van mij, laten we daar niet omheen draaien. Lees haar dagboeken, dan weet je het, maar verwacht geen mooi, romantisch verhaal. Je wilt mijn moeder leren kennen, dat betekent ook dat je vader zult leren kennen en dat zul je misschien niet leuk vinden.’

Hij laat haar los. ‘En nu voor de laatste keer, kleed je aan en ga naar je werk. Geen gedraal meer.’

Donna wacht tot ze zijn auto weg hoort rijden en gaat weer naar boven, waar ze zich op haar buik op het bed laat vallen. Ze spreidt haar benen en duwt haar billen omhoog. Haar huid gloeit nog steeds en ze probeert het gevoel vast te houden.

Het is gek. Ze houdt van haar werk en Jacob en Albert hebben een speciaal plekje in haar hart, maar op de een of andere manier heeft ze het gevoel dat ze iets anders moet gaan doen. Het fotograferen van een laatste afscheid en de stille gezichten van de doden past niet meer bij haar en met de opdracht van de gemeente schiet het ook niet op. De wethouder is voor onbepaalde tijd afwezig en niemand anders heeft enig zicht op de invulling van haar uren. Jacob en Albert betalen haar gewoon door, ook als ze er niet is en als ze een van de twee spreekt dan zeggen ze vooral dat ze haar tijd moet nemen. Donna weet niet waarom ze denken dat ze dit nodig heeft. Er is heel veel gebeurd, maar wat er is gebeurd, dat weten Albert en Jacob niet en haar tijd gaat naar Seth, naar het huis en nu ook naar de inhoud van de grote kist.

Ze opent haar hand. De kleine sleutel heeft een diepe afdruk in haar huid achtergelaten en ze laat haar vingers erlangs glijden.

Ze kan nog niet aan het werk. Vandaag niet. Seth weet hoeveel vragen ze heeft. Misschien vindt ze de antwoorden niet allemaal even leuk, maar dat kan haar niet schelen. Ze zal eindelijk een antwoord krijgen. Ze zal weten waarom Baboe wegging en nooit meer bij haar terugkwam en misschien zal ze ook haar ouders beter gaan begrijpen. Misschien dat de dagboeken van Baboe haar uit kunnen leggen wat de schemerige herinneringen aan haar jeugd werkelijk betekenen en heel misschien zullen ze haar ook meer vertellen over wie Seth was voor hij in haar leven kwam.

Donna zucht, staat weer op en tilt met moeite de grote kist van het bureau naar het bed. Een heel leven teruggebracht naar de inhoud van een stevige, houten bak. Ze haalt diep adem en steekt de sleutel in het kleine slot. Nu aarzelt ze toch. Seth zegt dat hij haar kent. Dat is niet alleen door de verhalen van zijn moeder, of wel? En zij? Wat zal zijn moeder haar vertellen over hem? Hij is haar zoon. Is het beeld dat een moeder van haar kinderen heeft niet altijd rooskleurig, misschien zelfs onrealistisch? Is dat niet bij iedere ouder zo? De mantel der liefde. En haar vader?

Wat als Baboe haar iets heel anders laat zien dan ze zich herinnert en dan ze herkent? Wie heeft dan gelijk? Wat is dan de waarheid?

Met trillende vingers trekt ze de sleutel weer uit het slot en met bijna gejaagde bewegingen legt ze hem in een la van het bureau. Wat als ze dingen ontdekt die ze beter niet kan weten. Over haar vader en Seth. Over zichzelf.

Ze kleedt zich aan en laat de kist achter op het onopgemaakte bed. Seth heeft gelijk. Ze heeft genoeg getreuzeld. Ieder andere werkgever had haar allang op het matje geroepen. Jacob en Albert niet. Is dat ook de mantel der liefde? En wat voor een liefde is dat dan?

Show Buttons
Hide Buttons