Gemerkt

Haar benen zijn nog slap als ze beneden komt en ze laat zich helpen met haar schoenen, die ze door het korset onmogelijk aankrijgt. Seth bevestigt de bandjes om haar enkel en kijkt naar haar op.
‘Je bent mooi Putta.’
Zijn handen omvatten even haar enkels en glijden dan weer naar boven, langs de binnenkant van haar dijen, zijn mond volgt en ze voelt zijn tanden in haar huid. Hij trekt aan het ringetje en duwt dan een vinger bij haar naar binnen.
‘Mooi en nat. Van mij, voor mij.’
Met een grijns komt hij weer omhoog en hij legt zijn vinger tegen haar mond.
‘Schoonlikken.’
Ze hapt gulzig en zuigt zijn vinger helemaal naar binnen. Ze proeft zijn wat bittere smaak vermengd met die van zichzelf. Seth pakt haar hand en legt hem tegen zijn kruis. Hij is alweer hard.
‘Dit soort prikkels Putta, en nog veel meer.’

In zijn werkkamer haalt hij een sierlijk bewerkt, metalen masker uit een la van het bureau. De lijnen rond de ogen zijn bezet met flonkerende steentjes en de linten die eraan hangen van zwart fluweel. Seth kijkt haar aan.
‘Dit masker is van jou en je draagt het wanneer ik je meeneem naar de feesten die door mijn werkgevers worden georganiseerd. Ik wil niet dat mensen jouw gezicht zien. Je vertelt jouw naam of die van mij aan niemand.’
Hij zet het masker op haar gezicht en knoopt de linten achter op haar hoofd vast.
‘Wat als ze vragen wie ik ben?’
‘Dan zeg je dat van Dimitri bent.’
‘Wie is Dimitri?’
‘Van wie ben jij Putta?’
Ze kijkt hem aan en knikt. Vanavond noemt ze hem Dimitri.

Seth trekt haar naar zich toe en haalt een klein zakmes uit zijn broekzak. Voor ze hem kan vragen wat hij gaat doen, heeft hij de punt al in haar bovenarm gezet en ze huivert als ze het metaal in haar huid voelt snijden. Ademloos ziet ze twee letters verschijnen. een D en ernaast iets kleiner een s. Ze zucht.
‘Donna en Seth …’
Hij grinnikt. ‘Sinds wanneer noem ik jou Donna. Die D staat voor Dimitri, die andere letter mag je zelf invullen, of … wat dacht je van slet of sloerie …’ Hij grijnst. ‘Hiermee zal niemand het in zijn hoofd halen iets bij je te proberen vanavond. Ik heb je gemerkt.’
Hij herhaalt de handeling bij haar andere arm, gaat een beetje door zijn knieën en likt het helderrode bloed dat uit de wondjes komt, weg. Met een boosaardig lachje kijkt hij haar aan.
‘Later zal ik het over doen, maar dan echt.’
‘Hoe echt?’
‘Blijvend. Iets wat Minggus ook bij zijn vrouwen doet. Het lijkt me mooi om die traditie voort te zetten. Kom, onze chauffeur wacht.’
‘Wat doet hij dan?’

Hij geeft haar geen antwoord en duwt haar zachtjes voor zich uit naar buiten, door de de poort en op de achterbank van de auto. Pas als hij naast haar gaat zitten en de chauffeur een knikje geeft, kijkt hij haar weer aan.

‘Hij brandmerkt ze Putta.’

De hele rit zegt hij geen woord, maar zijn woorden blijven door haar hoofd spoken. Toen hij blijvend zei, dacht ze meteen aan een tatoeage, maar een brandmerk? Zoë hoort bij Minggus. Heeft zij een brandmerk? Waar dan? En die andere vrouw ook? Maar dat is verminking.
Ze zucht en fluistert.

‘Dat zou je nooit doen?’

Seth lacht zacht.
‘Weet je dat wel heel zeker?’
Donna weet het niet zeker. Hij doet wat hij zegt en hij heeft haar al vaak verrast. Soms onaangenaam, veel vaker zeer gewenst, maar zoiets definitiefs en zo pijnlijk ook en dan vrijwillig … Ze schudt haar hoofd. Dat niet. Er zijn grenzen en Seth kan veel zeggen, maar hij zou haar dat niet aandoen. Hij zou het niet kunnen.

*

Zodra ze zijn gearriveerd en een kleine zaal binnenkomen, stuurt Seth haar naar de bar.
‘Vermaak je Putta en vergeet niet wat ik heb gezegd.’
Ze klampt zich aan hem vast. ‘Wat ga je doen?’
‘Eerst werk, dan jij. Ik zoek je op. Ga dansen.’
‘Stel je me niet voor aan mensen?’
‘Je bent een grote meid Putta, daar heb je mij niet voor nodig.’

Een beetje mokkend loopt ze naar de bar en draait zich om. Hij kijkt naar haar en terwijl hij tegen zijn borst tikt, vormen zijn lippen haar naam. Dan verdwijnt hij. Donna vraagt om een glas wijn en kijkt ontevreden om zich heen. Ze was verheugd toen hij zei dat ze uit gingen en dat gevoel werd groter toen hij vertelde dat het om een feest van zijn werk ging. Hij praat nooit over zijn werk en als ze er naar vraagt dan krijgt ze nietszeggende antwoorden. Ze had verwacht collega’s te ontmoeten. Mensen die haar wel iets zouden vertellen zodat ze zou weten wat Seth doet als hij niet bij haar is. Heel soms vindt ze het niet eerlijk. Hij weet alles van haar. Hij wil ook alles weten, zij weet nog steeds bijzonder weinig. Niet over zijn verleden, niet over het nu en zijn toekomst is helemaal een vaag begrip. Het enige wat ze zeker weet is dat hij haar nooit meer zal laten gaan en heel soms maakt het haar zelfs een beetje angstig. Wat als ze toch ooit verder wil, zonder hem. Ze weet wie ze was en ze heeft het nooit lang met iemand uitgehouden. Altijd zocht ze weer naar iets anders, een thrill, spannend en onbekend. Wat ze tegen Jacob zei, is waar. Ze zal ongelukkig zijn als Seth bij haar weggaat, maar wat als zij hem verlaat?

In haar borst trekt het pijnlijk samen. Ze wil niet bij hem weg en al zou ze het willen, hij zal haar nooit laten gaan.

Ze laat haar ogen door de ruimte gaan. Er speelt prettige dansmuziek, maar ze heeft geen zin om te dansen. In plaats daarvan bekijkt ze de overige gasten. Sommige gemaskerd, sommige niet. Ze ziet dat ze wordt bekeken, nieuwsgierig, soms meer dan dat. Het stoort haar. Ze is hier niet voor de ogen van anderen. Ze verwenst haar kleding. Thuis voor de spiegel vond ze het opwindend, nu is het veel te uitdagend. Het wekt hongerige blikken op en die blikken doen haar terugdenken aan wie ze ooit was.

De overige gasten lijken haar te mijden. Soms denkt ze even dat iemand naar haar toe komt, maar er volgt altijd een aarzeling en daarna helemaal niets meer. Ze legt haar handen over de tekens op haar bovenarmen. Ze vond het geil en spannend, nu heeft ze het gevoel alsof ze hier net zo goed niet kan zijn. De blikken blijven, maar aanspraak heeft ze niet.

Ze neemt net een slok van haar tweede glas als Seth weer bij haar terugkomt en bezit neemt van haar mond. Hij mompelt.
‘Waarom dans je niet. Je houdt van dansen.’
Donna haalt haar schouders op. ‘Hier niet. Mensen bekijken me alsof ik een zeldzaam dier ben.’
Seth grinnikt. ‘Maar dat ben je ook Putta.’
‘Niemand durft in mijn buurt te komen.’
‘Dat is ook de bedoeling, maar dat betekent niet dat jij ook bij hen uit de buurt moet blijven. Kom, ik wil je aan iemand voorstellen.’

Hij brengt haar bij een nerveus ogende man. ‘Duncan, dit is mijn vrouw, vermaak je met haar. Ik heb nog een bespreking.’
De man stamelt. ‘Ik ben getrouwd … ik ben niet op zoek naar dit soort vermaak …’
Seth lacht sarcastisch. ‘Je hoeft je hier niet mooier voor te doen dan je bent, Duncan. Jij en ik weten allebei dat je niet vies bent van welke vorm van vermaak dan ook. Mijn vrouw houdt jou gezelschap tot ik terug ben.’
Seth slaat zijn arm rond Donna’s heupen en fluistert. ‘Stel hem op zijn gemak Putta en laat hem drinken, niet te veel …’

Voor Donna nog iets kan zeggen loopt hij alweer bij hem weg, een andere man volgt hem naar een deur achter de bar. Ze kijkt naar Duncan en glimlacht. ‘Zijn jullie al lang collega’s?’
‘We zijn helemaal geen collega’s. Als ik heel eerlijk ben dan heb ik geen flauw idee wie hij is.’
Ze trekt haar schouders naar achteren en ziet zijn ogen naar haar borsten glijden.
‘Hij is Dimitri en hij is mijn man. Ik zal wat te drinken voor je halen.’
Het is of hij plotseling wakker wordt en verontschuldigend staat hij op.
‘Nee, laat mij. Ik vergeet compleet mijn manieren.’
Hij steekt zijn hand uit en wat onwillig pakt Donna hem vast. Hij lacht. ‘Ik geloof niet dat Dimitri je naam genoemd heeft.’
Donna knikt. ‘Jawel, ik ben zijn vrouw en ik wil graag een glas wijn.’

Hij staat te dichtbij en houdt haar hand te lang vast. Zijn eerdere nervositeit lijkt verdwenen en ze ziet iets van een bravoure die ze al zo vaak heeft gezien bij anderen, mannen en vrouwen. Brutaal laat hij zijn ogen langs haar lichaam glijden.
‘Ik haal voor jou een glas wijn als jij mij vertelt of je dit al vaker hebt gedaan.’
‘En wat bedoel je precies met dit?’
Hij trekt haar een klein stukje naar zich toe en kijkt haar veelbetekenend aan.
‘Ik denk dat je best weet wat ik bedoel …’

Donna wil hem het liefst een klap verkopen, maar ze beheerst zich en beantwoordt zijn blik net zo brutaal.
‘Als jij dat glas wijn voor mij haalt, kom je daar misschien vanzelf wel achter.’
Duncan leunt naar haar toe. ‘Dat denk ik ook ja.’

Ze ademt langzaam uit als hij naar de bar loopt. Als Seth wil dat ze hem op zijn gemak stelt, dan doet ze dat, op haar manier. Ze is heel goed in staat om Duncan te laten denken dat er misschien wel meer in zit. Het is een spel dat ze nog steeds beheerst. Ze heeft jaren niets anders gespeeld dan dat.

Show Buttons
Hide Buttons