Het recht van de sterkste

De gedachte laat haar niet meer los. Hoe zou het zijn als ze Seth eerder had leren kennen, niet als de zoon van haar vader, maar als het kind van Baboe. Wat als Baboe was gebleven en ze samen met Seth was opgegroeid? Had ze zich dan minder eenzaam gevoeld? Was alles dan anders geweest?

Waren Seth en zij dan opgegroeid met dezelfde, haast perverse verlangens als die van haar vader en ook van Baboe? Wanneer groeit een dergelijk verlangen? Of groeit het niet? Is het er gewoon en wacht het sluimerend tot het naar buiten mag en kan komen, tot de juiste persoon langs komt. Was Seth dan ook die persoon geweest?

‘Hou ermee op, Putta. Het is niet zo en we zullen het nooit weten, dus het heeft geen zin om het je af te vragen.’

Ze doet het toch en haar eigen verdriet wordt weggeduwd door het verdriet om Seth, om het kind dat hij was en het gebrek aan liefde, aandacht en veiligheid dat ook hij heeft moeten ervaren. Baboe deed misschien wat ze dacht dat het beste was, maar dat werd ingegeven door Mezak Coredo. Hij gaf haar sturing en zij volgde, zonder stil te staan bij haar eigen verlangens, wensen en zonder twijfels.

Seth schudt zijn hoofd. ‘Lees haar verhaal. Mijn moeder was geen vrouw zonder verlangens en zeker geen vrouw zonder eigen wil.’

Donna is het niet met hem eens. Baboe was jong, haast een kind nog en haar vader heeft daar misbruik van gemaakt. Misschien niet meteen, maar hij heeft haar gevormd tot de vrouw die ze werd en Baboe keek tegen hem op. Misschien was ze zelfs wel bang voor hem, zoals Donna ook was. Liefde gevoed door angst is geen liefde, enkel een ongelijkwaardige machtsverhouding waarbinnen altijd het recht van de sterkste geldt.

Ze kijkt hem aan. ‘Denk jij dat je sterker bent dan ik?’
Hij lacht. ‘Niet sterker, maar ik kan jou dingen laten voelen en doen die je anderen nooit toe zou staan.’
‘En waarom jij wel en een ander niet?’
‘Omdat ik jou raak, meer dan wie dan ook. Zo was het voor mijn moeder en vader ook. Zij raakten elkaar, hard en diep.’

Donna zucht. Ze heeft nog lang niet alles gelezen en ze vraagt zich af of ze nog wel verder moet lezen, maar van wat ze wel heeft gelezen …

‘Ik ben niet slaafs en ik ben ook niet bang voor jou. Jouw moeder was dat wel voor vader …’
Seth staat op en trekt haar mee naar de hal en naar de kleine deur onder de trap. Donna huivert en hij lacht zacht.
‘Jij bent slaafs aan jouw donkere verlangens. Je probeert er niet aan toe te geven en net als zoveel andere mensen, denk je dat dit je sterk maakt, maar het maakt je juist zwakker. Alleen de sterksten durven aan hun verlangens toe te geven en die van jou zijn onlosmakelijk verbonden met mij.’

Onbewust gaat haar ademhaling sneller en ze wil haar hoofd schudden, maar ze weet dat hij gelijk heeft. Ze voelt geen angst, niet meer. Enkel een hete hunkering naar meer van wat hij haar heeft laten voelen en dat gevoel trekt door haar hele lichaam. Ze legt haar hand op de klink van de deur, Seth trekt haar met een grijns weg.
‘Maar ik bepaal wel of en wanneer ik toegeef aan jouw verlangen. Voorlopig heb ik genoeg aan jouw hunkering. Ik wil dat je smacht tot je me smeekt het je te geven. Wat dat betreft heb je gelijk. Daarin zijn wij anders dan onze ouders.’
Donna hijgt zacht en duwt zich tegen hem aan. ‘Want?’
Seth bij in haar lip. ‘Daar kom je vanzelf wel achter Putta.’ Hij laat haar los en draait zich om. ‘Ik ga dit weekend naar Berlijn.’
‘Mag ik mee?’
‘Dat mag je niet, je blijft hier en ik wil dat je iets voor me doet.’
‘Wat?’

Hij neemt haar mee naar zijn werkkamer en slaat de map op zijn bureau open. Donna ziet zichzelf, in tientallen posities. Naakt, met een hongerige blik in haar ogen. Foto’s, nog uit haar appartement, maar ook foto’s van hier. Momenten met Seth. Wilde, hete momenten. De afbeeldingen brengen de herinneringen terug en geven voeding aan de hete hunkering in haar lichaam. Hij pakt een foto. Het is een foto van het moment in de kelder en met een vreemde verwondering kijkt ze naar zichzelf. Wijdbeens en met gespreide armen ligt ze op de kale, betonnen vloer, haar polsen en enkels vast aan de ringen in de grond. Haar borsten strak omwonden door het touw, een donkere bal tussen haar lippen. Haar kutje klopt en onbewust trekt ze de spieren in haar bekken samen. Seth trekt haar grijnzend tegen zich aan.
‘Dat was lekker hè, Putta?’

Donna slikt en knikt, hij lacht. ‘Ik wil dat je iets doet met deze foto. Vergroot hem, werk met schaduw, kleur, wat je wilt. Zorg dat ik kan zien wat je voelde toen je daar lag en ik je achter liet.’
‘Waarom?’
‘In de eerste plaats, omdat ik dat geil vind en in de tweede plaats …’ Hij duwt haar zachtjes op de bureaustoel. ‘Jij bent niet alleen een fotografe, je bent een kunstenaar. Deze foto heb ik gemaakt en hij mist jouw manier van kijken, jouw talent juist die gevoelens naar boven te halen. Dat maakt jouw foto’s bijzonder en ik denk dat je er veel meer mee kan dan je nu doet.’
‘Wat wil je met die foto?’
Seth grinnikt. ‘Ik niets, maar ik wil dat jij ziet waar jouw verlangen uit bestaat en wat het met je doet. Ik wil dat je herkent waar het vandaan komt en wie het in jou naar boven weet te halen. En ik wil ook dat je zo geil als boter bent wanneer ik na het weekend terug kom.’
Donna zucht. ‘Breng je me dan weer naar de kelder?’
‘Misschien, misschien ook niet. Wat ik met jou doe en hoe ik jou raak, kan overal en altijd. Ik heb geen speciale setting nodig. Jij ook niet. Mijn aanwezigheid moet voldoende zijn om dat gevoel in je naar boven te roepen.’
‘Maar je gaat naar Berlijn en ik mag niet mee. Ik wil mee.’

Hij houdt haar tegen als ze op wil staan en gaat door zijn hurken. ‘Jij hebt je werk en de opdracht die ik je gegeven heb. Als ik aan je denk dan wil ik weten dat je op me wacht. Verlangend, smachtend en hunkerend.’
Ze pruilt. ‘Je zei dat ik vaker mee mocht.’
‘Vaker, niet altijd. Berlijn is geen plek voor jou, niet deze keer.’

Seth draait zich om en verlaat het kantoor. Donna kijkt naar de lege plek die hij achterlaat en duwt haar dijen ritmisch tegen elkaar. Ze is niet als zijn moeder en toch doet ze wat hij zegt. Ze weet dat ze zal doen wat hij zegt, juist omdat ze hem ook wil voelen als hij niet lijfelijk aanwezig is. In de hal hoort ze hem zacht mompelen. De deur naar de kelder onder de trap kraakt. Gehaast springt ze op en ze rent naar hem toe.
‘Niet op slot doen!’
‘Je hebt daar niets te zoeken, Putta. Niet als ik er niet ben.’
Donna pakt de sleutel uit zijn hand. ‘Jawel. Nu wel, die foto … Ik moet het herbeleven. Dat kan alleen daar beneden.’
Hij duwt haar tegen de deur, legt zijn hand lichtjes rond haar hals. Ze pakt zijn vingers en drukt ze steviger in haar huid. Zijn ogen worden donker. ‘Niemand anders komt daar, Putta. Alleen jij en ik.’
Ze zucht diep en knikt. ‘Er is niemand anders Seth. alleen jij en ik.’

Ze volgt hem als hij een tas inpakt, loopt achter hem aan en wacht tot ze zijn auto weg hoort rijden. In de slaapkamer kijkt ze naar de kist met dagboeken. Donna wil anders zijn. Anders dan haar vader, anders dan zijn moeder. Ze wil zelf voelen waar het vandaan komt en ze wil sterker zijn. Zijn moeder was niet zo sterk. Alles wat zij deed was ingegeven door de angst dat haar Heer haar weg zou sturen. Donna wil niet zo zijn en ook al leeft een zelfde soort angst soms ook in haar, het is anders. Ze is niet bang dat Seth bij haar weggaat. Hij is met haar verbonden. Ze is wel bang dat hij haar elk moment kan ontzeggen wat alleen hij haar kan geven omdat ook hij erachter komt dat hij veel sterker is dan zijn vader.

Met de foto in haar hand opent ze deur naar de kelder en ze blijft lang bovenaan de smalle trap staan. Beneden is het aardedonker en ook wanneer ze aan het koordje van de lamp trekt, blijven grote delen van de vochtige ruimte schemerig. De ringen in de vloer ziet ze wel. Ze vormen het middenpunt, net als de ringen aan het plafond. De huid van haar borsten begint te tintelen wanneer ze het trapje afdaalt en op haar rug tussen de ringen gaat liggen. Ze kijkt naar de foto. Nu ze hier zo ligt, ziet ze meteen wat er niet klopt in de afbeelding. Hij is nog te schoon en haar ogen zijn niet fel genoeg. Ze passen niet bij het gevoel dat ook nu weer over haar heen valt.

Donna haalt diep adem en laat haar handen over haar borsten glijden. Ze zag de kleur toen Seth weer bij haar terugkwam. Glanzend lichtpaars. Haar doorgelopen make-up prikte in haar ogen en haar gezicht was nat van haar eigen kwijl. Dat ziet ze niet op de foto. De gloeiende hitte in haar buik en het vocht tussen haar benen ook niet. Deze foto doet geen recht aan het intense gevoel van dat moment. Op deze foto oogt ze zwak. Overgeleverd aan de wil van Seth en de zware kettingen, zonder eigen wil.

Zo voelde ze zich niet.

Nooit eerder kwam ze zo dicht bij haar kern en in dat moment was ze sterk. Sterker dan ooit en ze was vrij. Vrij in haar liefde voor Seth, voor zichzelf en de ervaring die alles wat ze over zichzelf dacht te weten, liet verbleken.

Dat ziet ze niet terug op de foto en ze heeft geen idee hoe ze dat gevoel kan vertalen naar de beelden.

Show Buttons
Hide Buttons