Kan niet slapen

Janneke ligt op haar zij en kijkt naar de vrouw die naast haar ligt te slapen. Donna ligt op haar rug, haar handen aan weerszijde van haar hoofd, open en onschuldig, als een baby haast. Ontspannen ook. Alsof alles van de voorgaande uren van haar af is gegleden. Niet bij Janneke. Het zijn juist de gedachte aan de afgelopen uren die haar wakker houden. Voorzichtig stapt ze uit bed. Onbedoeld trekt ze toch wat van het dekbed mee. Het lichaam van Donna komt naakt tevoorschijn. Bleek, zacht en warm. Altijd gewillig voor Janneke haar handen, haar mond en vingers. Ze is mooi, en het is bijna jammer dat Donna zo goed weet dat ze mooi is. Dat ze zo goed weet dat Janneke verknocht is aan dat prachtige lichaam en ook aan de vrouw die in dat prachtige lichaam huist.
Donna mompelt wat in haar slaap, verplaatst een been en draait even met haar hoofd. Behoedzaam legt Janneke het dekbed weer over haar heen.
In de keuken schenkt ze het laatste beetje wijn uit de fles in een glas. Haar gedachten gaan naar eerder die dag, heb berichtje van Donna en hoe ze zich erdoor afgewezen voelde. Het is niet de eerste keer dat Donna haar lijkt af te wijzen, haar duidelijk te kennen geeft dat ze het zonder haar ook leuk kan hebben. Janneke weet dat ze er boos om zou moeten worden. Ze wordt het niet. Donna is Donna.

Toch probeerde ze het aan te kaarten. Eerst tijdens het eten, later nog een keer, in bad. Donna wordt ontvankelijker voor haar woorden als ze haar streelt en vasthoudt. Totdat ze geil wordt… dan is ze ook niets anders meer.
Het gezicht van Donna toen ze haar zei dat ze haar berichtje niet leuk had gevonden. Donna had haar verbaasd aangekeken. ‘Welk berichtje?’
‘Dat je me later deze week wel zou spreken, omdat ik vanavond eigenlijk niet naar je toe kon komen.’
‘Maar je bent wel gekomen. Je etentje ging toch niet door?’
Haar etentje ging wel door. Ze had afgezegd, maar dat had ze Donna niet verteld. Misschien had ze het beter wel kunnen doen. Misschien had ze beter wel tegen haar kunnen zeggen dat ze zich gekwetst had gevoeld door haar reactie. Alsof het haar uiteindelijk niet kon schelen.
Donna had gelachen en haar een zoen gegeven.
‘Gelukkig ging je etentje niet door. De rest van de week ben ik druk. Ik wil graag bij je zijn en anders had het weer even geduurd voor we elkaar hadden gezien.’
Dat ze Donna uit probeerde te leggen dat ze haar het gevoel gaf dat ze weinig voor haar over had, kwam niet over. Het enige wat ze er mee bereikte was dat het gezicht van Donna donker werd en dat legde een domper op hun samenzijn.
‘Als je dat denkt dan moet je misschien maar gaan. Ik ben hier toch met jou? Ik had ook wat kunnen gaan drinken met een collega. Wees blij dat ik liever bij jou ben.’
Het had verongelijkt geklonken, kinderlijk verongelijkt.
‘Je had ook een keer het dansen over kunnen slaan. Had ik gewoon naar mijn etentje gegaan en hadden we elkaar toch nog gezien.’
‘Maar je etentje ging niet door!’ Donna was opgestaan van tafel, had haar boos aangekeken. ‘Jezus Janneke, als je deze avond wil verpesten moet je zo door gaan.’
Janneke had haar gesust, gezoend en nog een glas wijn voor haar ingeschonken, het gelaten voor wat het was.
Nu wenst ze dat ze erop door was gegaan. Ze is gek op Donna, maar wordt gek van haar twijfels of Donna wel net zo gek op haar is. Ze geeft Janneke regelmatig het gevoel dat het haar niet zo veel uitmaakt en daar wordt ze onzeker van. Janneke vindt het niet prettig om onzeker te zijn.

Vanuit de slaapkamer klinkt gestommel en Janneke neemt een grote slok van haar wijn. Naakt staat Donna in het smalle halletje.
‘Wat doe je? Waarom ben je niet in bed?’
‘Ik kon niet slapen.’
Donna komt naar haar toe lopen, gaat schrijlings op haar schoot zitten.
‘Kom naar bed. Het is koud zonder jou.’
Janneke laat zich weer verleiden door het warme lichaam van Donna en loopt aan haar hand mee terug naar het bed. Donna trekt aan Janneke haar shirt.
‘Niet doen, je weet dat ik niet graag naakt slaap.’
‘Wie had het over slapen… We zijn wakker.’
Janneke pakt Donna bij haar polsen, houdt haar tegen.
‘Hou je van mij Donna?’
‘Wat is dat nou voor een stomme vraag, dat weet je toch?’
‘Zeg het dan...’
Donna lacht. ‘Janneke, ik hou van je. En wil je dan nu je mond houden en me zoenen.’

Show Buttons
Hide Buttons