Ogen

Met een naar gevoel legt Janneke haar telefoon op de lader. Ze weet ook wel dat ze niet kan dansen. Niet zoals Donna doet, maar ze wil graag bij haar zijn. Dat ze niet kan dansen zou niet belangrijk moeten zijn.
Ze weet dat ze haar gisteravond ergerde met haar vragen, maar ze wil het van haar horen, en dan echt. Niet alleen omdat ze geil is. Ze wil Donna horen zeggen dat ze van haar houdt en dat ze een toekomst samen ziet. Janneke ziet die wel. Ze weet dat Donna een vlinder is, maar ondanks dat wil ze haar in haar leven houden. Helemaal.
Terwijl ze kookt bedenkt ze dingen die ze dit weekend samen zouden kunnen doen. Haar vader was gecharmeerd van Donna. Ze kunnen bij hem langs gaan, daarna naar de film en samen slapen.
Ze vraagt Donna hoe laat ze thuis denkt te zijn. Misschien dat ze haar kan verrassen.
Donna zegt dat ze laat thuis is. Te laat. Janneke kan beter thuis blijven.
Op haar vragen voor het weekend krijgt ze geen antwoord.
De gedachte dat zij lang niet zo belangrijk voor Donna is doet haar pijn. De gedachte dat ze nu aan het dansen is, misschien wel aan het flirten, ook.

Voor ze Donna leerde kennen was ze niet zo. In de relaties die ze heeft gehad wist ze wat ze waard was, omdat haar vriendinnen haar ook lieten merken wat ze waard was. Voor Donna is ze niet meer dan een thuishaven waar ze tot rust kan komen als ze uitgespeeld is. Ze heeft de foto’s gezien. Donna is haar niet trouw. Ze zoekt spanning en genot waar ze het kan krijgen.
Janneke weet dat ze dat veel kan krijgen. Donna is een mooie vrouw, een uitdagende vrouw. Zowel mannen als vrouwen reageren op haar en voelen zich gevleid als ze aandacht van Donna krijgen. En Donna krijgt wat ze wil. Ook dat weet Janneke.

Terwijl ze eet kijkt ze tv, in de hoop dat het haar afleidt en het gevoel in haar borst verdwijnt. Dat gebeurt niet. Ze wast haar spullen af, schrijft de memo voor aanstaande maandag en belt haar vader. Donna heeft nog steeds niet gereageerd.

In een opwelling pakt Janneke haar tas. Ze gaat gewoon! Ze weet waar Donna altijd danst. Dat ze niet kan dansen zegt niet dat ze niet samen wat kunnen drinken. En ze kan naar Donna kijken. Dat doet ze graag. Als ze plotseling voor haar neus staat dan kan ze haar ook niet weigeren, dan gaan ze ook samen naar huis.

Het is druk in het grote café, en het duurt dan ook even voor Janneke Donna ziet. Ze danst met een kleine, grijzige man. Ze draagt een zwarte jurk en heeft blote armen. Ze laat zich ronddraaien en beweegt met haar buik en heupen op de klanken van de muziek.
Janneke heeft haar eerder zien dansen, maar is nu geschokt. Donna ziet er wulps uit en vreselijk uitdagend. Ze ziet ook dat anderen haar ook zo zien. Begerige ogen. Van mannen, ook van een aantal vrouwen.
Zo was het voor Janneke ook geweest. Ze had haar gezien, met haar camera, bewegend door de ruimte. Vrij en vloeiend, inderdaad ook wulps. Ze had haar gewild. Vanaf het moment dat ze haar zag had Janneke Donna gewild. En Donna had haar gewild. Die avond had ze alleen oog voor Janneke.
Nu heeft ze alleen oog voor een klein, jong meisje. En het meisje is gecharmeerd door de aandacht.

Janneke blijft staan waar ze staat, een beetje achteraf. Ziet hoe Donna het meisje de dansvloer op trekt, haar aanmoedigt te dansen en haar camera haalt als het meisje inderdaad begint te dansen.
Ze ziet hoe Donna later een drankje voor haar bestelt, dichter bij haar gaat staan, en tegen haar praat.
De ogen van het meisje. Eerst nieuwsgierig, dan een beetje geschokt, dan nog nieuwsgieriger.
Janneke ziet hoe Donna haar lippen op de mond van het meisje duwt en haar hand uitsteekt.
Samen lopen ze weg en Janneke ziet dat Donna geil is. Het meisje is nog steeds verlegen, maar geïnteresseerd.

Ze lopen langs haar naar de uitgang. Vlak langs haar. Als Janneke haar hand uitsteekt kan ze Donna laten weten dat ze hier is, dat ze haar gezien heeft. Ze doet het niet en blijft met een bonkend hart staan. Donna zag haar. Ze weet zeker dat Donna haar recht in de ogen keek, voor ze haar ogen weer op het meisje richtte.

Show Buttons
Hide Buttons