De kooi sluit

Hij versnelt het tempo waarmee hij haar de foto’s stuurt. Eerst foto’s uit een ver verleden, daarna de foto’s die hij uit het appartement meenam. De meeste gezichten kent hij niet, maar hij verzint namen en zet ze achterop de foto’s. De verwarring zal bezit van haar nemen. Haar eigen herinneringen en wat ze ziet op de foto’s, de afstand die ze heeft genomen van Alex. Donna moet iemand verdenken. Alex ligt voor de hand. Seth weet dat ze tijdelijk bij Jacob is en hij weet dat Alex voorgoed zal verdwijnen. Donna beseft dat het meisje niet in haar leven past.

Hij bekijkt haar van een afstand als ze foto’s maakt tijdens een uitvaart. Hij doet geen moeite zich te verbergen. Misschien dat Jacob hem herkent, maar hij waagt de gok. Het wordt tijd dat Donna van zijn bestaan weet. Ze ziet hem en richt een paar keer haar lens op hem. Hij kan niet zien of ze afdrukt en hij verdwijnt. Met zijn moeder gaat hij naar het ziekenhuis voor de zoveelste behandeling. Hij zit naast haar terwijl het infuus met het vergif zich langzaam met haar bloed vermengt.
Hij laat haar praten over het verleden, over zijn vader.
‘Misschien heb ik niet alles goed gedaan Seth.’
Hij pakt haar hand en schudt zijn hoofd.
‘Niet zo praten mama, je hebt gedaan wat je kon.’
‘Maar je weet niet alles. Je vader …’
‘Ik weet wat ik moet weten en er is tijd genoeg. Je praat alsof je doodgaat, je gaat niet dood.’
‘Iedereen gaat dood Seth, ik ook.’
‘Voorlopig niet.’
‘Misschien sneller dan je denkt …’
‘Je gaat niet dood mama.’
Ze zwijgt en knijpt in zijn hand. Hij wil er niet over praten. Ze is ziek en zal zieker worden. Hij weet het en de artsen hebben geen valse hoop gegeven. De behandeling is een verlenging, geen genezing, maar hij wil er niet aan denken. Dat zijn vader er niet is, hij weet niet beter, maar zijn moeder is er altijd. De wereld zal leeg zijn zonder haar. Er zal niemand meer zijn die nog onvoorwaardelijk in hem gelooft.

In de middag krijgt hij een telefoontje van de vrouw die zaken en plezier niet weet te scheiden. Donna is weggevlucht van de sessie.
‘Je zei dat ze wel wat gewend was.’
‘Ik heb gezegd dat ze denkt dat ze wel wat gewend is, heb je de foto’s?’
‘Ik heb haar memory-card.’
‘Ik kom hem morgen halen.’
‘Zakelijk?’
‘Alleen zakelijk, zoals altijd.’

Misschien dat hij haar neukt. Voor Dimitri is het hetzelfde. Het tevreden houden van een klant, zodat ze hem vaker in zal schakelen. Het levert geld op, meer dan hij verdient bij zijn normale werk in de evenementenbouw.
‘Hoe ging de sessie, de vrouw?’
‘Zoals je zei. Ik heb haar gevraagd of ik haar nog eens mag benaderen. Ze acteert niet. Het is echt, maar dat wist je.’
Hij wist het. Hij hoorde het aan haar stem en zag het in haar ogen toen hij haar sprak, toen hij haar vertelde wat de bedoeling is en wat er van haar verwacht wordt. Ze wilde hem vertellen waar haar verlangen vandaan kwam, wat het met haar deed. Het interesseert hem niet. Zoveel verschillende mensen, zoveel fantasieën en verlangens. Veel mensen weten het weg te duwen, en verborgen te houden. Uiteindelijk lukt het niet meer en gaan ze op zoek naar gelijkgestemden, mensen die de fantasie werkelijkheid kunnen laten worden. Seth kan dat en zijn alias geeft hem alle ruimte om ver te gaan.
‘En de fotografe?’
‘Maak je om haar geen zorgen, ze had dit nodig. Ik ga nu naar haar toe.’
Hij verbreekt de verbinding en gaat naar de begraafplaats. De enige plek waar Donna nu naar toe kan.
Ze oogt nerveus en gejaagd. De beelden die ze gezien heeft draagt ze op haar netvlies samen met de herinneringen. Hij weet welke herinneringen en hij ziet haar verwarring. Hij had het ook toen hij het voor het eerst zag. Hij had ook het hete bonzen in zijn lichaam. Plotseling kon hij zijn eigen verlangens plaatsen. Hij was twaalf en besefte dat hij niet abnormaal was, niet vreemder dan anderen.

Hij heeft er niet op gerekend dat Donna naar hem toekomt en hij loopt van haar weg, haar stem waait achter hem aan.
‘Wacht…’
Even houdt hij zijn pas in. Hij geeft haar de gelegenheid dichterbij te komen voor hij weer van haar wegrent. Ze rent hard, tussen de graven door, over het gras, langs de hangende takken van de wilgen.
‘Wacht …!’
Hij hoort haar vloeken, ziet dat ze valt en bedenkt zich geen moment. Met grote stappen is hij bij haar. Hij pakt haar camera en richt hem op haar gezicht. Haar ogen zijn groot en angstig. Ze weert hem af, probeert zich van hem af te draaien en op te staan. Drie keer drukt hij af, dan rent hij weg met haar camera. Hij heeft de ingang gevonden. Donna zal hem gaan zoeken.

Bij het grote evenement van de gemeente beweegt hij zich tussen de gasten alsof hij één van hen is. Sommige gezichten kennen hem als Dimitri en kijken verschrikt weg als ze hem herkennen. Hij knikt geruststellend. Geheimen zijn veilig bij hem. Hij heeft er zelf ook genoeg. Geheimen die niemand kent. Hij ziet *boeng Minggus en *usi Janaila en de blonde vrouw waar hij aan wordt voorgesteld. Zoë, de nieuwe pupil van Minggus en Janaila. Hij vraagt zich af of hij haar ook usi moet noemen. Hij ziet Donna en hij ziet dat ze hem herkent. Ze maakt een foto en verdwijnt. Ze denkt dat hij niet ziet dat ze hem volgt. Uit zijn locker haalt hij haar camera en hij snelt voor haar uit naar buiten. Op de parkeerplaats duwt hij een jongeman geld in zijn handen.
‘De vrouw die zo naar buiten komt. Ik maak een foto van haar. Ze heet Donna. Noem haar naam en stuur haar naar huis. Misschien heeft ze post.’
De jongen stelt geen vragen en neemt het geld aan. Seth wacht tot Donna naar buiten komt en verblindt haar even met de flits van de camera. De jongen pakt haar pols.
‘Dag Donna. Moet jij niet naar huis? Misschien is er post?’
Hij ziet haar voor een moment verstijven en verdwijnt met een lachje. Ze zal willen weten of er een nieuwe enveloppe in haar brievenbus ligt. Er ligt een nieuwe enveloppe. De foto’s van de shoot en de film die er gemaakt is, ook de film die hij van Norman kreeg. Hij heeft alles op een dvd gebrand. Ze zal nog meer vragen hebben en de angst zal bezit van haar nemen. Vanavond is het juiste moment. Vrijwillig zal ze komen en vrijwillig zal ze meegaan. Haar kooi kan bijna dicht.

Hij ziet haar terugkomen. Ze kijkt niet meer, zoekt alleen nog maar.
Na de veiling speelt de band, mensen op de dansvloer en hij volgt haar en Jacob naar buiten, waar mensen staan te roken. Ze praat met Jacob en hij richt de camera op haar, de flits zet het pleintje voor een kort moment in het felle licht. Ze kijkt naar hem en hij ziet dat ze wacht tot hij naar haar toekomt. Ze zegt wat tegen Jacob en Seth glimlacht, loopt op haar af. ‘Donna.’
Hij geeft haar de camera duwt zijn lippen op die van haar en gaat weer naar binnen. Nu weet ze het en ze heeft het gevoeld. Ze komt achter hem aan. Waar hij gaat, is Donna.
Als de gasten weg zijn en de felle lampen branden, wacht ze terwijl hij het podium afbreekt en de ruimte schoonmaakt. Zo nu en dan kijkt hij naar haar en elke keer dat hij dat doet rilt ze even. Hij ziet aan haar gezicht dat het prettig rillingen zijn.
Hij tekent papieren, draait de verlichting uit en stuurt zijn personeel naar huis, dan loopt hij naar Donna.
Ze vraagt niets, hij zegt niets. Ze loopt met hem mee alsof ze nooit anders heeft gedaan. Zacht sluit het deurtje van haar kooi. Ze is bij hem omdat ze niets anders wil en ze zal nooit anders meer willen. De kring is rond. Hij heeft haar waar hij haar hebben wil.

* boeng - een ouder, mannelijk familielid, oom
* usi - tante

Show Buttons
Hide Buttons