Zijn wie je bent

Hij maakt zich van haar los, voorzichtig als ze zachtjes kreunt en hem vast probeert te houden. Hij kijkt op haar neer. Haar gezicht is vlekkerig door de uitgelopen make-up, haar haren wild en warrig. Ze heeft gehuild, geschreeuwd, gesmeekt dat hij moest stoppen. Haar wulpse gekronkel om hem tegemoet te komen veranderde in wanhopige pogingen hem van zich af te krijgen en hem te laten stoppen met de harde, diepe stoten. Uiteindelijk lag ze alleen nog maar stil onder hem, zacht snikkend terwijl hij zich keer op keer in haar vlees stortte en de woorden bleef herhalen.
‘Mijn putta… van mij,’
Hij stortte zijn zaad in haar, verdween meteen uit haar schraal geneukte kut en draaide haar op haar rug. Haar gezicht was nat en ze had een smekende blik in haar ogen. De foto’s die hij van haar maakte, liggen op de grond, op de tafel, naast haar op de bank. Haar kut, open, zijn zaad zichtbaar glinsterend en daarboven nog net haar gekwetste ogen en haar verwarring. Haar verlangen geblust, maar zonder de bevrediging. Hij neemt, zonder te geven. Omdat ze van hem is. Hij mag doen wat hij wil.
Hij zoekt zijn kleren en legt voorzichtig een deken om haar heen.
Als ze wakker wordt zal ze hem zoeken. Ze zal hem niet vinden, maar het gevoel dat hij in haar lijf heeft achtergelaten zal zorgen dat ze hem niet vergeet.
Hij zoekt een stift, een stuk papier en schrijft de grote letters op het witte vel en prikt het tegen haar voordeur zodat iedereen het kan zien. Zodat iedereen het weet.
Ze kunnen stoppen met dromen en fantaseren. Donna hoort bij hem, is van hem. Ze zal nooit meer van iemand anders zijn.

Zijn moeder vraagt hem waar hij geweest is en hij zegt dat hij voor zijn werk weg moest, een grote klus.
‘Je werkt te hard jongen.’
Hij voelt zich niet schuldig dat hij tegen haar liegt. Als ze zou weten van Donna … Ze zou het niet begrijpen, misschien zelfs anders naar hem kijken. Hij kan het niet aan haar uitleggen. Ze wenst een vrouw voor hem, een lieve, zachtaardige vrouw die begrip heeft voor zijn soms donkere buien.
‘Je lijkt op je vader …’
Hij hoort het al zijn hele leven en hij is het gaan geloven. Hij is gaan leven naar het beeld dat zijn moeder van hem heeft geschetst. Zijn vader. Een moeilijke man, met een moeilijk leven. Een zwaar leven. De donkere buien die kwamen en weer verdwenen, tot de lucht langzaam weer betrok. Seth werd al op jonge leeftijd geconfronteerd met die buien. Hij zag wat zijn vader met zijn moeder deed en hij voelde wat dat weer met zijn lichaam deed. Hete spanning door zijn jonge bloed, spanning die hem verwarde.
Hoe zijn moeder hem die eerste keer meenam omdat ze niet anders kon. Het grote huis was donker en angstaanjagend, net zoals de kamer waar zijn moeder hem bracht.
‘Hier blijven en stil zijn Seth. Laat je niet zien. Je vader heeft het er moeilijk mee.’
Hij liet zich niet zien, maar volgde de geluiden in het huis, verborg zich in de schaduw en zag gezichten die hem niet zagen. Hij zag zijn moeder voor het eerst naakt en hij schrok ervan. Het verwarde hem dat ze er zo anders uit zag dan hijzelf. Hij schrok nog meer van haar gezicht. Ze had een vreemde glazige blik in haar ogen die hij nog niet eerder zag en tranen op haar gezicht. Hij werd er bang van en wilde naar haar toe rennen om haar te troosten.
Hij zag zijn vader, de man die hij alleen uit verhalen en van foto’s kende. De man waar zijn moeder vol warmte over sprak. Een donkere man, met een donkere, harde blik. Een angstaanjagende blik. En zijn moeder vertelde hem dat hij op zijn vader leek.

Hij mocht zich niet laten zien en hij bleef zitten waar hij zat terwijl hij zijn ogen niet van zijn moeder kon houden. Hij hoort haar kreten soms nog en hij is ze gaan herkennen. Hij hoort ze soms ook bij anderen. Hij hoorde ze vannacht bij Donna. Zijn wie je bent, omdat een ander dat in je naar boven haalt. Toen wist hij niet en hij wilde dat het ophield, dat zijn vader verdween. Tegelijk kon hij niet wachten tot zijn moeder hem weer mee zou nemen. Een onbegrijpelijk verlangen weer te zien wat zijn vader met zijn moeder deed en hoe de blik in haar ogen veranderde. Seth groeide op met dat beeld van vrouwen en hij zocht het in zijn eerste vriendinnetje. Een lief meisje met volle lippen. Een nieuwsgierig meisje. Een meisje dat gewild was bij zijn klasgenoten. Zijn eerste keer was met haar en het deed hem weinig, de keren daarna nog minder. Haar nieuwsgierigheid maakte dat ze hem ver liet gaan, hem liet proberen wat hij ooit gezien had. Haar handen en voeten vastgebonden. Zijn handen hard op haar huid, op haar jonge billen, haar prille borsten met de stevige roze knopjes. Dat ze huilde en riep dat hij moest stoppen deerde hem niet. Het hoorde erbij. Zijn moeder huilde ook.
De blik in de ogen van het meisje toen hij de kleine tepels tussen zijn vingers nam en er aan draaide alsof het lichtknopjes waren, liet hem spontaan klaarkomen, een orgasme dat hij alleen nog maar had ervaren als hij in zijn gedachten terug ging naar de momenten dat hij zijn vader en moeder samen had gezien.
Na het meisje kwamen er nog vele vriendinnen. Pril en jong, maar ook ouder en ervaren. Vrouwen die begrepen wat zijn verlangen was, vrouwen die zich door hem lieten gebruiken. Die niets van hem vroegen, alleen maar het gevoel dat hij ze kon geven. Zoals zijn vader, zijn moeder dat gevoel gaf. Vrouwen die alleen maar geil waren en hun lichaam op een presenteerblaadje aanboden. Een lichaam met borsten, een kut en zoals hij later ontdekte, een spannend, strak kontgaatje. Vlees waar hij zijn lusten op mocht botvieren, zijn verlangen naar boven te halen wat verborgen is. Precies zoals hij de verborgen kant van Donna naar boven zal halen. Hij zal haar laten zien wie ze is, zodat ze zal weten wie hij is.

In de middag gaat hij naar de begraafplaats en hij observeert Donna terwijl ze aan het werk is. Als ze hem in het oog krijgt beweegt hij zich langs het hek in de richting van de grote wilg aan de rand van de begraafplaats. Hij kijkt naar haar en voelt de trekkende beweging in zijn hele lichaam. Magnetisch, zoals altijd wanneer hij bij haar in de buurt is. Zoals de allereerste keer dat hij haar zag. Hij wist niet wie ze was en de heftige reactie in zijn lichaam verwarde hem. Nu vindt hij het prettig. Hij weet waarom het zo is, toen begreep hij het niet. Donna is wat hij zijn hele leven heeft moeten missen, wat hij heeft gezocht en wat van hem had moeten zijn. Door haar is het compleet en hij weet dat zij het ook voelt. Ze begrijpt niet waarom, maar ze voelt het net zo heftig. Ooit zal hij haar vertellen waarom.
Ze komt naar hem toen. Haar blik schiet gejaagd langs hem heen, naar de groep mensen rond het graf, naar Albert en Jacob.
‘Wat doe je hier, waarom …?’
‘Ik wilde je zien. Hoe gaat het met mijn …’
‘Stil!’ Ze reageert fel en hij ziet dat ze er van schrikt. Zachter ratelt ze verder. ‘Ik wil niet dat je het zegt, ik ben dat niet … het is niet …’
‘Hoe gaat het met mijn meisje?’
Donna kijkt hem met grote ogen aan en doet een stapje naar hem toe. Haar stem trilt.
‘Het gaat goed, ik moet werken. Waarom was je er niet…’
Hij gaat dichtbij haar staan en neemt haar gezicht in zijn handen. ‘En mijn kut?’
Ze duwt haar gezicht tegen zijn borst, verstopt zich in zijn jack en zegt dat het pijn doet. Hij duwt haar van zich af.
‘Laat zien.’
Donna schrikt en wil van hem weg stappen, maar hij heeft haar jurk al omhoog getrokken en gaat door zijn knieën. Ze heeft geen slipje aan en hij lacht.
‘Zo pijnlijk putta?’
Hij bekijkt haar schaamlippen, trekt ze een beetje uit elkaar en tikt even tegen het ringetje. Ze kreunt zachtjes en hij laat de rok weer vallen, staat op.
‘Alleen een beetje beurs en schraal. Het is niet kapot.’
Ineens is haar blik hard en zijn haar woorden boos.
‘Je verdwijnt zonder dat ik weet waar je bent, je neukt me alsof ik een … alsof ik een …’
‘Niet een, Donna. Mijn. Mijn putta.’
‘Gebruik dat woord niet!’
‘Ik zeg wat ik wil. Ik heb je eindelijk geneukt als de vrouw die je van mij bent.’
Weer neemt hij haar gezicht en zijn handen en drukt zijn lippen op haar mond. Zijn tong duwt dwingend haar lippen van elkaar en hij zoent haar tot ze naar adem hapt.
‘Ik kom je zeggen dat ik een paar dagen weg moet. Er zijn wat dingen die ik moet regelen.’
Ze wil weten wat voor een dingen, wanneer hij weer terug is. Hij zegt dat het haar niets aangaat.
‘Ga je naar een andere vrouw?’
‘Dat gaat je niets aan putta.’
Zijn handen liggen stevig op haar schouders als hij haar nog een keer vertelt dat ze van hem is en dat er geen uitstapjes meer zijn met anderen, mannen of vrouwen.
‘Je bent nog niet jarig als ik merk dat er wel anderen zijn.’
Hij draait zich om en loopt weg zonder om te kijken. Hij weet dat ze hem nakijkt, dat ze hem tegen wil houden, wil roepen. Ze zal zich verlaten voelen als hij niet bij haar is. Ze is boos om zijn woorden, maar ze verlangt ernaar ze te horen. Ze verlangt ook naar de pijn in haar lichaam. Ze wil voelen en weten dat ze van hem is. Haar lichaam zal leeg zijn als hij er niet is.
Wat hij met anderen doet, gaat haar niets aan. Het betekent niets. Anderen zijn voor Dimitri. Donna is voor Seth, alleen voor hem. Hij laat haar zien wie ze is. Zij laat hem zijn wie hij altijd heeft moeten zijn. Wie hij is.

Show Buttons
Hide Buttons