Wat een man kan zijn

Zijn slaap is diep en zijn dromen brengen hem overal. De aanwezigheid van Donna raakt verweven met wat hij gezien en ervaren heeft. Hij neemt haar als Dimitri en laat andere mannen toe in haar lichaam. Ze zit vast aan zware kettingen en smeekt om meer. Hongerig en zedeloos. Haar lichaam open, haar tong uit haar mond. Hij wordt wakker met een zwaar en schimmig hoofd. Zij niet. Wat anderen doen, fantaseren, verlangen. Het mag, alles mag, Donna mag niets. Hij zal haar beteugelen tot ze alleen nog maar kan dansen zoals hij dat verlangt.

Hij maakt een wandeling door het ontwakende Berlijn en geeft zijn gedachten donkere vleugels.

Tijdens een laat, zwaar ontbijt ontvangt hij een bericht van Javier. Hij is er vanavond en hij brengt Zoë mee. Seth grijnst. Ze keert zich af van Minggus en Seth gunt het haar, nog meer gunt hij het zijn oom. Boeng Minggus denkt dat hij hem op zijn vingers kan tikken, maar Seth heeft geen reprimande nodig. Hij weet wat hij doet. Donna zal nooit haar vleugels uitslaan, Donna zal zich nooit begeven in deze wereld zonder dat zij Seth aan haar zijde weet. Minggus doet er beter aan zijn mening voor zich te houden en zich niet aan hem en Donna op te dringen.

Hij belt zijn oom, zogenaamd om te vragen hoe het gaat. Het is niet vreemd. Hij doet het vaker. Het blijft familie, die banden kunnen niet doorgesneden worden. Zijn moeder zal het hem nooit vergeven als hij het zou proberen en ze zal een manier vinden om hem dat te laten blijken.

Seth vertelt hem waar hij is en laat tussen neus en lippen door vallen dat Zoë op zijn gastenlijst voorkomt. Minggus reageert kil en autoritair en de vergenoegdheid om de ontdekking verlaat zijn borst. Zijn oom is niet verrast en laat op ijzige toon weten dat Seth zich beter bezig kan houden met dat wat hij zich toegeëigend heeft.

‘Er was je zoveel aan gelegen haar te krijgen, geen moeite heb je je bespaard. Zorg dat je haar niet breekt Seth. Je bent nu verantwoordelijk voor haar, nog meer dan wanneer je echt met haar getrouwd zou zijn.’

Het respect dat zijn moeder hem heeft bijgebracht voor de oudere en dan vooral de oudere familieleden weerhoudt hem ervan een scherp antwoord te geven en zonder iets te zeggen hangt hij op. Minggus weet niets. Hij kent hem niet en Donna al helemaal niet. Donna is sterk. Als hij haar had kunnen breken, dan was dat al gebeurd, dan was ze hem niet waard geweest.

De tweede avond verloopt nagenoeg hetzelfde als de vorige. Hij controleert de metalen banden, bevestigt tags aan de sleutels en zorgt dat alles bij de juiste mensen terecht komt. Eén band houdt hij achter, de sleutels die erbij horen ook. Javier laat hem weten dat hij is gearriveerd en Seth knipt weer met zijn vingers om aan te geven dat het spel kan beginnen.
‘Denk eraan, niet te zachtzinnig. Het moet echt lijken. Ik zal me over haar ontfermen.’

Hij volgt de twee mannen en blijft bovenaan de brede trap staan. Ze spelen het vaker. Zoë is niet de eerste vrouw die voor de charmes en groene ogen van Javier is gevallen, maar voor Seth is het deze keer anders. Deze vrouw wil hij leren kennen, hij wil zien hoe ze reageert op alles wat er met haar gebeurt. Hij kent haar geschiedenis met Norman en hij weet wat Minggus in haar denkt te zien. Hij wil tegen Minggus kunnen zeggen dat hij het mis heeft. Donna laat zich misschien niet breken, dit kleine slavinnetje van zijn oom zal de verleidingen niet kunnen weerstaan. Seth zal zorgen dat ze breekt en hij zal zorgen dat ze zich overgeeft. Hij zal Boeng Minggus laten weten wanneer het zover is.

Seth ziet haar geschrokken gezicht als zijn twee mannen Javier bij haar wegtrekken. Even deinst ze terug, dan probeert ze hen tegen te houden. Hij rent naar beneden en pakt haar bij haar pols. Ze verstijft, schreeuwt om hulp en wil zich losrukken. Zijn vingers drukken stevig in haar huid. Ruw draait hij haar om en brutaal gaan zijn handen door haar haren en langs de stof van haar kleding. Zijn vingertoppen glijden langs haar hals, raken de aanzet van haar borsten en bevoelen zelfs even de huid onder haar kleding. Als hij de angst in haar ogen ziet, ontwaakt in zijn borst een vergenoegd vuurtje.
Minggus denkt dat hij in de buurt van Donna kan komen. Seth zal hem laten voelen hoe dat is. Hij zal Zoë laten kennismaken met de wereld van Javier en Dimitri. Na vannacht zal ze gebroken zijn, onrein. Minggus zal haar niet terug kunnen nemen, al zou hij willen. De Meester in zijn oom zal het niet toestaan.

Hij wenkt meer mannen en gezamenlijk tillen ze haar op. Zoë worstelt en gilt. Ze schopt, gebruikt haar nagels en Seth vloekt binnensmonds als ze hem in zijn arm weet te bijten. Haar scherpe tanden dringen zich diep in zijn vlees. Hij verstevigt zijn greep en negeert haar woeste geschreeuw. Zonder iets te zeggen brengen ze haar naar een van de kleine kamers in de kelder. Hij legt de metalen band rond haar hals, klikt de kettingen aan de muur door de ogen aan de band en geeft zijn mannen het sein dat ze kunnen gaan. In de deuropening blijft hij even staan en de ironie van de situatie dringt tot hem door. Hij bracht haar bij Minggus en nu neemt hij haar ook weer van hem af. Seth geeft niets om Zoë, op dit moment wil hij alleen maar zijn oom raken. Hij wil dat Minggus weet dat hij geen klein jongetje meer is en dat hij heel goed weet hoe hij voeding kan geven aan de verdorven verlangens van anderen en aan die van zichzelf.

Bij de vijver in de grote tuin wacht hij op Javier en hij zucht diep als Juliette zich na een aantal minuten bij hem voegt. Ze praat hoog en kirrend over zaken die hem niet in het minst interesseren en legt haar hand op zijn arm. Het is de vervelende eigenschap die zoveel mensen hebben. Ze denken te weten wie Seth is, wie Dimitri is, en na een geil en spannend intermezzo verwachten ze een vervolg, even spannend, het liefst nog veel spannender. Hij doet of hij naar haar luistert, maar zodra Javier zich bij hen voegt, vergeet en negeert hij haar.

Zijn vriend ziet er gehavend uit. Langs zijn kaak loopt een felrode schram en het ziet ernaar uit dat hij een dik oog overhoudt aan de gespeelde aanvaring met Seth zijn mannen. Zijn knokkels zijn bebloed en gezwollen. Hij grijnst en houdt twee revolvers omhoog.
‘Het koste me nog moeite ze deze weer afhandig te maken. Waar is Zoë?’
‘In de kelders, ik laat haar straks weer halen.’
Javier schudt zijn hoofd. ‘Nee, jij doet het en geef een sleutel aan Juliette. Wij drieën, ik wil zien wat het met haar doet.’
‘Weet Minggus dat je haar mee hebt genomen?’
Zijn vriend schiet in de lach. ‘Zoë heeft hem zelfs om toestemming gevraagd. Ik geloof niet dat ze het leuk vindt dat hij die heeft gegeven.’

Hij duwt een van de revolvers in Seth zijn hand. ‘Ooit een wapen in je handen gehad, Dimitri?’
Seth bekijkt de slanke revolver. Het ding lijkt zwaarder dan het is en hij sluit zijn vingers rond het handvat. Javier corrigeert zijn houding.
‘Nee, zo en je moet het echt voelen. Je moet één worden met je wapen, ja zo en nu doorladen. Niet te strak, hou je vinger losjes bij de trekker.’
Seth steekt de revolver voor zich uit en richt op de muur achter de vijver. ‘Hoe kom je hieraan? Heb je meer wapens? Heb je het al eens gebruikt?’
Javier lacht en stuurt Seth zijn handen. ‘Niet je armen strekken, dat doen ze alleen in films. Je richtarm iets gebogen houden en je andere gebruiken als steun. Reken op een terugslag. Voel je het? Best geil toch. Het geeft een gevoel van macht, vooral als je het op een ander richt.’

Seth volgt de lijn van zijn arm tot de punt van de revolver. Hij draait een kwartslag en richt dan de loop op het hoofd van Juliette. Ze schrikt en haar verleidelijke glimlach maakt plaats voor een verwarde grimas.
‘Niet doen. Dat ding is toch zeker niet geladen.’
Javier fluistert. ‘Jawel Juliette, dat ding is zeker wel geladen. Er is niets spannends aan een ongeladen revolver.’
Hij gaat achter Seth staan. ‘Kijk naar haar gezicht en voel de macht die je hebt. Voel het Seth, laat het door je heen stromen.’
Seth voelt het. Het is donker, dik en stroperig. Het kruipt heet door zijn lichaam. Vanaf zijn hand, door zijn arm, zijn borst tot het overal zit. Javier lacht zacht.
‘Het is een originele Webley, een van de meest robuuste top-breakrevolvers die ooit zijn geproduceerd. Het was de standaard dienstrevolver voor de strijdkrachten van het Verenigd Koningkrijk van 1887 tot 1963. In sommige landen worden ze nog steeds gebruikt als dienstwapen.’

Seth doe een stap naar Juliette toe en zet de loop van de revolver tegen haar voorhoofd. De angstige blik in haar ogen gaat bij het dikke, hete gevoel in zijn lichaam zitten. De donkere, gefluisterde woorden van Javier maken het compleet.
‘Voel je het? Bijna alsof je je eigen lul in je handen hebt. Het hoort bij je. Pas als je een wapen in je handen hebt gehad weet je echt wat het is om een man te zijn. Eén beweging van je vinger en ze is er geweest, haar perfecte gezicht kapot, haar ogen dof en levenloos.’

Seth kan de harde knal al bijna horen, haar ogen voor een kort moment nog groter, een gezicht vol afschrikwekkende verbijstering. Een rauw, gerafeld en bloederig gat net boven haar wenkbrauwen. Een gedempte plof als ze aan zijn voeten op de grond valt. Hij houdt haar ogen vast, zijn arm schokt, zijn vinger trilt. Er is maar een minimale beweging voor nodig, een eenvoudig gebaar. Zijn gezicht zal het laatste zijn wat ze heeft gezien, haar onbeduidende verlangen zal dood vallen, er zal nooit meer een herhaling komen.

Met een schreeuw richt hij de revolver weer op de muur en hij haalt de trekker over. De harde knal verstilt alle andere geluiden en door de terugslag moet hij een grote stap naar achteren doen om niet om te vallen. De plek waar ze staan wordt gehuld in dikke, witte rook.

Javier slaat hem op zijn schouders. ‘Iets vaker oefenen, misschien dat je dan de muur ook weet te raken. Berg het ding goed op, wapenbezit is hier nog altijd strafbaar. Kom, laten we gaan kijken hoe het met Zoë is.’

Seth hijgt en zijn hart bonkt. De donkere gevoelens over zijn oom en Zoë hebben plaats gemaakt voor iets dat veel prettiger voelt. Echte macht, niet alleen het verlangen naar, maar voelbare macht. Beslissen tussen leven en dood en weten dat de ander alles zal doen om te voorkomen dat je de trekker overhaalt.

Juliette klaagt dat ze het geen leuk spel vond, Javier lacht haar uit en slaat Seth nog een keer op zijn schouders.

‘Je weet wat ik altijd zeg, de rijkste man in de kamer is altijd de baas, maar je hoeft geen cent te bezitten om je rijk en machtig te voelen. Een simpele revolver doet het in de meeste gevallen veel beter.’

Show Buttons
Hide Buttons