Balans

Samen met drie andere mannen haalt hij Zoë uit de kelder en ze loodsen haar naar de feestzaal. Haar angst en verontwaardiging voegen zich bij het gevoel in zijn lichaam. Ze is aan hem overgeleverd en aan wie maar wil. Hij heeft haar in zijn macht. De invloed van Boeng Minggus geldt hier niet. In zijn hoofd kan Seth alles met haar doen en laten doen.

Als een stuk vee leidt hij haar langs de overige gasten. Ze is het nieuwe, malse vlees in deze wereld waar mensen genadeloos op hun knieën gaan voor geheime verlangens en stiekeme ondeugenden. Seth ziet de nieuwsgierigheid en interesse achter de maskers. Wie is zij? Ze draagt een band, misschien past mijn sleutel, misschien kan ik haar bezitten. Voor even, voor langer. Misschien neem ik haar wel mee. Niemand weet het zeker. Het is een spel, maar echt genoeg om voor waar door te kunnen gaan. Javier heeft haar niets verteld en dat maakt haar deze avond bijzonder, maagdelijk zelfs. Al haar reacties zullen echt zijn. Seth betreurt het nu dat Javier de uiteindelijke touwtjes in handen heeft. Als Dimitri zou hij haar kunnen nemen. Hij heeft een sleutel van haar band en de regels daarover zijn duidelijk. Als hij ervoor kiest de band te openen, is ze de zijne. Hij zou van haar kunnen proeven, nemen wat van Minggus is. Het is tegen alle regels die in zijn familie gelden, tegen alle regels die Minggus zelf hanteert. Het zijn regels die zelfs Seth niet kan verbreken, maar de gedachte het wel te doen vervult hem met een aangenaam genoegen.

Later op de avond verhuist hij weer naar de kelders en voegt hij zich bij Juliette. De blik in haar ogen is veranderd. Angst gecombineerd met ontzag. Het is een gevaarlijke combinatie en op dat moment besluit hij er gebruik van te maken. Hij heeft de revolver niet nodig. Juliette heeft de blik in zijn ogen gezien.

Voetstappen klinken op de trap. Seth hoort de stem van Javier. Zijn woorden zijn voor Zoë bedoeld, maar nestelen zich in zijn eigen hoofd.

‘Vergeet Minggus, hij is hier niet …’

Juliette ontfermt zich over Zoë. Zachtaardige bangmakerij, donkere woorden, tedere strelingen afgewisseld met harde gebaren. Ze snoert haar de mond zodat haar protesten niet gehoord kunnen worden. Dwang zodat Zoë niets meer kan doen of zeggen om aan te geven dat ze het niet wil. Seth volgt de bewegingen van de twee vrouwen, de handen van Juliette over het lichaam van de kleine, blonde vrouw. De verstomde kreten en uiteindelijk ook de zachte zuchten van Zoë. Kleine kreuntjes omdat een geil verlangen nu toch bezit van haar neemt.
Juliette streelt haar, likt haar, opent haar en Zoë vergeet te protesteren. Seth ziet dat ze vergeet wie ze is, waar ze is, van wie ze is. Haar ademhaling gaat snel en onregelmatig en haar heupen reageren met kleine schokjes op de bewegende tong van de andere vrouw. Javier praat zacht tegen haar.

‘Laat gaan Zoë, er is niets dat je tegenhoudt.’

Zijn woorden veroorzaken een schok in haar lichaam en Seth ziet het moment van haar afglijden. Ze herinnert het zich weer en ze worstelt, schopt met haar benen. Juliette valt om en Seth ziet de glanzende sappen rond haar lippen. Javier probeert Zoë te kalmeren, Ze laat zich niet kalmeren. Ze huilt en schreeuwt tegen de gag in haar mond.

Er is niets meer, niets dat hij tegen zijn oom zou kunnen gebruiken, niets waar Minggus van onder de indruk zal zijn. Zoë heeft zich niet laten gaan, ze heeft zich niet weggegeven.

Javier opent de metalen band rond haar nek en bevrijdt haar. Hij volgt haar als ze zonder iets te zeggen de kleine ruimte ontvlucht.

Met een donkere blik in zijn ogen wenkt hij Juliette, ze aarzelt. Het is een aarzeling die niet past bij het beeld dat ze van zichzelf heeft gecreëerd. Hij trekt haar naar zich toe en ruikt aan haar gezicht. Parfum en in de verte die ene geur, de geur die bij geen enkele vrouw hetzelfde is. Die van Donna is zwaar en vol verlangen. De geur die hij nu ruikt is lichter, een beetje wrang. Alsof het niet mag, maar toch vrijkomt. Seth loopt om Juliette heen. Ze wil hem volgen, hij houdt haar tegen.
‘Blijven staan.’
De geur zit in haar haren, rond het masker, op haar wangen en haar lippen. Seth likt over haar huid, proeft de vrouw die ervoor kiest bij Minggus te horen, ook haar smaak is wrang, maar eronder zit het lichte verlangen, aarzelend en nieuwsgierig. De belofte aan haar Meester is sterker. Seth staat met lege handen.

Hij opent zijn broek en dwingt Juliette naar de grond. Hij heeft geen erectie, maar duwt toch zijn lid tegen haar weigerende lippen. Macht, nu ook zonder de revolver. Ze opent haar mond en zijn geur en smaak voegen zich bij die van Zoë.
Javier is te voorzichtig met haar. Hij moet haar over de grens duwen, niet voorzichtig, maar eisend. Hij kan haar wel losweken. Minggus verdient haar trouw en loyaliteit niet. Donna is trouw en die trouw is echt, juist doordat ze nu alles weet. Seth is haar ook trouw. Wat hij doet in zijn rol als Dimitri staat los van al het andere. Het hoort bij hem, maar niet bij Donna, niet in de naam van Dimitri.

Zonder tot een ontlading te komen laat hij Juliette achter, haar keel rauw van zijn diepe, langdurige stoten. Hij begeeft zich weer onder de gasten en ziet langzaam alle grenzen vervagen. Het kan. In deze wereld is alles mogelijk. Hoe donker de verlangens ook zijn.
Voor Seth is er geen verschil. Hij heeft geen grenzen en zijn werelden lopen naadloos in elkaar over. In Donna heeft hij zijn gelijke gevonden. Het is de erfenis die ze allebei hebben meegekregen. Hij heeft deze wereld niet nodig om toe te geven aan zijn verdorven verlangens, maar hij kan intens genieten wanneer hij ziet dat diezelfde verdorvenheid in iedereen leeft. Licht naast donker, altijd en overal. Yin en Yang. Het is de balans die de wereld draaiende houdt.

*

Weer terug bij Donna laat hij zijn drift gaan. Hij hoort haar uit over haar bezoek aan Minggus en dwingt haar zich alles ter herinneren, ook dat wat niet gezegd is. Hij vertelt haar niets over waar hij geweest is en met wie hij was. Die wereld vervaagt naarmate hij langer in haar ogen kijkt, naar haar stem luistert en haar verlangende lichaam ziet. Hij neemt bezit van haar, van alles van haar omdat het hem toehoort. Hij weet waar zijn verantwoordelijkheid ligt en die is vele malen groter dan de verantwoordelijkheid die Minggus aan Zoë laat zien.
Seth zal Donna nooit toestaan op zoek te gaan naar een wereld waar hij geen deel van uit maakt en hij bepaalt wat hij haar van zijn werelden laat zien en voelen.

Hij toont haar de revolver en richt het wapen op haar hoofd, haar buik, tussen haar benen. Ze vraagt niets, zegt niets en het vertrouwen in haar ogen bedekt al het andere. Ze duwt zich tegen de metalen loop aan.

Hij neukt haar met zijn hand stevig tegen haar keel en de loop van het wapen in haar mond. Ze protesteert niet, vecht niet. Stil en met grote ogen vol vertrouwen ligt ze onder hem. Ze geeft hem alle macht. Vrijwillig en zonder dwang geeft ze zich aan hem over, op elke denkbare manier. Hij heeft haar angst niet nodig, enkel haar liefde en die is onvoorwaardelijk en volledig, ook voor de kanten die hij haar nog niet heeft laten zien. Als de tijd daar is zal ze ook die omarmen.

Show Buttons
Hide Buttons