Familie

Seth houdt van dit moment van de dag. Hij houdt ook van autorijden en vindt het prettig als hij zijn gedachten kan laten gaan terwijl de rest van de wereld aan hem voorbij trekt. Op dit moment van de dag kan dat. Een groot deel van de stad is nog in diepe rust en zij die net als hij ook onderweg zijn, storen hem niet.

Zijn gedachten gaan naar Donna en haar ogen. Ze is al los van de naam die haar vader voor haar koos en het is sneller gegaan dan hij had verwacht. Met onzichtbare ketens zit ze aan hem vast en daardoor zit hij ook aan haar vast. Het is precies zoals zijn moeder altijd heeft gezegd.

‘Je bent met haar verbonden Seth …’

Zijn bloed stroomt door haar aderen en hoewel hij weet dat zijn moeder het nooit op deze manier heeft bedoeld, weet hij zeker dat ze het goed zal keuren. Juist zijn moeder weet wat het is om lief te hebben tegen alle regels en verstandelijke argumenten in.

Vanmorgen gaf hij de kist met haar dagboeken aan Donna. Ze is het waard om alles te weten, maar hij heeft haar wel gewaarschuwd. Het verhaal van zijn moeder is niet mooi en zeker niet romantisch. Soms is het zelfs hard en pijnlijk met verlangens die al het andere overschaduwen. Donna zal zijn moeder leren kennen, maar ze zal ook kennis maken met de meest donkere kant van haar vader en hij vraagt zich af of ze daar wel klaar voor is. Seth zelf weet niet beter. Hij heeft van jongs af aan de ware aard van zijn vader gezien en toen hij ouder werd, herkende hij het ook in zichzelf. Donna weet nog niet half hoe donker dat soms kan zijn, maar eenzaam is het niet meer. Hij heeft nu zijn Putta. Zij voedt hem en danst mee in het ritme van zijn verlangen. In ruil daarvoor geeft hij haar wat zij nodig heeft en komt hij altijd weer bij haar terug, waar hij ook geweest is.

Met kracht klemt hij zijn handen rond het stuur. Zijn hele leven heeft hij maar één doel voor ogen gehad en dat doel is altijd Donna geweest, welke omweg hij ook moest nemen. Hij heeft voor haar gekozen en het is niet te vergelijken met zijn Boeng. Minggus heeft nooit voor Zoë gekozen. Hij heeft Janaila en nu Janaila hem meer nodig heeft, laat hij Zoë in de mist varen met zijn stilte en afwezigheid.

Ook in het ziekenhuis is het nog rustig. Het is te vroeg voor bezoek, maar Seth is geen bezoek, hij is familie. Wat dat betreft had Zoë gelijk. Familie is alles, hoe groot de verschillen soms ook kunnen zijn.

Janaila ligt op een kleine zaal met nog twee anderen. Het gordijn rond haar bed is deels gesloten en Seth schrikt van haar gezicht. Haar huid is grauw en ze heeft donkere kringen onder haar ogen. Toch glimlacht ze als ze hem ziet en hij geeft haar voorzichtig een zoen op haar wang. Zijn boeng geeft hij een hand. De zacht uitgesproken woorden zijn voorzichtig hoopvol. Het gaat al beter en misschien mag ze morgen of overmorgen naar huis. De huidige behandeling slaat niet aan, niet voldoende, maar er zijn nog andere opties. De artsen zijn hoopvol, ook voorzichtig, maar hoopvol.
Seth knikt en luistert. Hoop is een krachtige emotie, het is goed om daar aan vast te houden. Hij weet er alles van.

Seth kijkt naar Minggus en heeft nu toch met hem te doen, ondanks al zijn andere, harde gedachten. Hij kan zich zijn oom niet zonder Janaila voorstellen. Zolang hij zich kan herinneren zijn ze samen. Zoë heeft daar geen verandering in gebracht. Niet voor Minggus, maar ook niet voor Janaila. Als liefde zo sterk kan zijn …
Ineens ziet hij weer de grote, angstige ogen van Zoë toen ze bij het huis verscheen. Dat is ook liefde en misschien is die liefde wel sterker. Loyaal en toegewijd, ook als dit ten koste van jezelf gaat en de ander het niet verdient.

‘En Zoë?’

Minggus wil zijn mond open doen, maar Janaila pakt zijn hand.
‘Wat is er met Zoë?’
‘Er is niets! Zoë weet wat nu belangrijk is en dat ben jij Kajira Saya.’
Moeizaam duwt ze zichzelf omhoog en ze kijkt Seth aan.
‘Wat is er met Zoë, Seth?’
Hij aarzelt. De blik van Minggus vertelt hem dat hij zijn mond moet houden en hij weet dat het hem niets aangaat, maar Zoë is ook onderdeel van Janaila, zoveel heeft hij inmiddels wel begrepen en hij vindt dat ze moet weten hoe de vrouw eraan toe is nu ze in het ongewisse wordt gelaten.

Minggus staat op. ‘Het gaat prima met Zoë en mijn neef kan zich beter bezig houden met zaken die hij zich toegeëigend heeft, denk je ook niet Seth?’

Seth haalt diep adem. Zijn aarzeling is verdwenen, juist door die autoritaire woorden. Minggus mag misschien familie zijn, dat betekent niet dat hij hem de les hoeft te lezen en al helemaal niet op deze toon en met deze insinuatie. Seth zorgt voor Donna en ze is geen moment uit zijn gedachten. Iets wat hij van zijn oom niet kan zeggen over dat wat hij zich heeft toegeëigend.

‘Zoë was bij het huis, gisterenochtend en ze was op zoek naar jullie. Ze heeft geen idee wat er aan de hand is en ik wilde het haar niet vertellen omdat …’

Niet begrijpend kijkt Janaila naar Minggus.
‘Is ze daarom nog niet geweest? U zou het haar vertellen en ze moet hier ook zijn. U heeft haar nodig, ik heb haar nodig …’
‘Maak je nu niet onnodig druk Saya. Ik wilde wachten. Zoë begrijpt dat. Als jij je beter voelt, dan zal ik het haar laten weten en …’
‘Ze moet het nu weten!’

Janaila verheft haar stem en haar grauwe wangen krijgen een donkere tint. Minggus buigt zich over haar heen en probeert haar te kalmeren.
‘Rustig Saya, ik zal het haar laten weten en ik zal haar vragen of ze naar je toe komt.’
‘Niet vragen Meester, U moet het haar zeggen. Er is geen andere plek waar ze nu zou moeten zijn. Ze hoort bij U en ze is mijn zuster. Ze moet hier zijn.’
‘En ze zal hier zijn, ik zal ervoor zorgen Saya. Je weet dat ik alles voor je doe, maar nu moet je rusten. Ik zal Seth bijpraten …’

Seth laat zich meevoeren en hij onderdrukt de neiging zich los te schudden van de ferme greep waarmee Minggus zijn bovenarm vasthoudt. Hij heeft geen spijt van zijn onvoorzichtige woorden. Janaila wist het niet, nu weet ze het en Minggus moet weten wat hij nog meer bij Zoë heeft gezien.

In de lege, witte gang duwt Minggus hem ruw tegen de muur.
‘Waar ben jij mee bezig Seth!? Zoë is mijn verantwoordelijkheid, niet die van jou.’
Hooghartig kijkt Seth zijn oom aan.
‘Precies, ze is uw verantwoordelijkheid en Donna is die van mij. U zou er goed aan doen die twee zaken strikt gescheiden te houden. Zoë kwam naar mij toe en …’
‘Dan nog heb jij het recht niet. Wat heb je tegen haar gezegd?’
‘Ik heb niets gezegd, maar ik heb wel heel veel gezien. Zoë doet alles als ze denkt dat het is wat u wil. Het zou jammer zijn als u haar naar een punt duwt waarop ze zich van u afkeert en het haar niets meer kan schelen.’

Minggus laat hem los. ‘Jij was in Berlijn. Wat is daar gebeurd. Wat heeft Javier …’
‘Misschien dat Zoë u beter kan vertellen wat er in Berlijn gebeurd is. Het enige wat ik u wil zeggen is dat u niet verbaasd moet zijn als een ander wel weet te waarderen wat u voor lief neemt. Ik heb nog een afspraak, ik hoop dat Janaila snel naar huis kan. Sterkte boeng Minggus.’

Met die woorden laat hij hem staan. In zijn borst groeit het donkere genoegen veroorzaakt door de onzekerheid die hij op het gezicht van zijn oom zag. Misschien zou hij medelijden moeten hebben, maar hij heeft het niet. Boeng Minggus maakt keuzes en de consequenties van die keuzes zijn geheel voor zijn eigen rekening. Het is niet hard. Seth herhaalt enkel de woorden die zijn oom ooit, goedbedoeld, ook tegen hem heeft gezegd. Dat is ook familie. Zorgen voor en elkaar zo nu en dan een spiegel voor houden. Precies zoals zijn moeder het hem heeft geleerd.

Show Buttons
Hide Buttons