Business as usual

Hij parkeert zijn auto in een smalle straat achter het koffiehuis. Door de grote ramen aan de zijkant ziet hij dat het ook daar nog rustig is en dat zijn afspraak al op hem zit te wachten. De man staat op als Seth bij zijn tafel blijft staan en schudt wat aarzelend zijn hand.

‘Dimitri …? Ik moet zeggen dat ik een beetje verbaasd was door uw bericht. Waar kennen wij elkaar van?’

Met een glimlach gaat Seth tegenover de man zitten en hij wenkt de Barista.
‘Een espresso graag,’ dan tot zijn tafelgenoot, ‘zullen we het u achterwege laten Duncan? Ik heb je hiernaar toe laten komen omdat ik interessante dingen over je heb gehoord. Je hebt een nieuwe baan begrijp ik?’
‘Ja, maar ik zou toch graag willen weten hoe …’
‘Hoe is niet belangrijk, het gaat erom dat ik je gevonden heb en ik denk dat wij veel voor elkaar kunnen betekenen. Vertel me over je nieuwe werkgever.’
De man staat op. ‘Ik vertel helemaal niets! Niet voordat jij me vertelt hoe je dit allemaal weet en waarom.’

Seth pakt hem stevig bij zijn pols. ‘Ik kan het je heel makkelijk maken, maar ook heel erg moeilijk. Ik weet dingen van jou die het daglicht niet kunnen verdragen. Ga zitten, drink je koffie en geef antwoord op mijn vragen. Het hoe en waarom zal je snel genoeg duidelijk worden. Vertel me over de club.’

Duncan wuift een beetje achteloos met zijn hand. ‘De club …? Dat is een lachertje. Een idioot plan van twee mensen met wilde ideeën in hun hoofd, maar geen flauw idee van hoe het er werkelijk aan toe kan gaan.’
‘Maar dat weet jij wel. Vertel me over die twee mensen.’

Seth hoort de namen. Valerie en Raymond Maertens. Volgens Duncan een burgertruttenstel dat hard toe is aan wat dynamiek en spanning in hun saaie leven.
‘Ze hebben geld en plannen die al duizend maal eerder zijn gelanceerd. Ze denken dat ze innovatief zijn op dat gebied en ruimdenkend …’
‘En jouw ideeën zijn dat wel?’
‘Ik weet wat er te koop is en ik weet ook wat er nog niet te koop is. Laat ik zeggen dat ik ze misschien voorzichtig de juiste kant op kan duwen.’
Seth leunt voorover en kijkt de man indringend aan. ‘Vertel me van jouw ideeën.’
‘Zodat je dat tegen me kunt gebruiken? Ik heb een vrouw, een gezin …’
‘Dat heeft je tot nu toe nergens van weerhouden. Vertel.’

Seth geniet van de macht die hij heeft. Duncan weet niet dat hij nog maar weinig van hem weet, maar zijn reactie vertelt hem wel dat het vermoeden juist is. Duncan heeft iets te verbergen en mensen die iets te verbergen hebben passen prima bij de opdracht die hij heeft gekregen. Vaak is een klein geheim al genoeg, zelfs als dit geheim helemaal niet zo wereldschokkend is. Geef de ander echter het idee dat dit wel zo is en ze gooien alles in de strijd om te voorkomen dat je ermee naar buiten treedt.

De genoemde club heeft potentie, dat wil zeggen, als Duncan zijn werkgevers ervan kan overtuigen dat ze een andere koers moeten gaan varen. Niet alleen de strippers en de paaldanseressen en geen suffe huiskameravonden voor gefrustreerde huisvrouwen.

Duncan heeft ideeën die passen bij de opdracht van Seth en bij zijn plannen en ze scheppen een keur aan mogelijkheden voor de activiteiten die hij nog zou willen organiseren. Seth kent mensen. Samen zijn ze in staat om een groot netwerk op te bouwen en de club klinkt uitermate geschikt als locatie voor alle plannen die nog in zijn hoofd zitten, maar die tot nu toe geen uitweg hebben gevonden bij gebrek aan een juiste locatie.

‘Vertel me hoe je aan deze ideeën komt.’

Nerveus kijkt Duncan om zich heen. ‘Moet dat hier? Jezus man. Ik ben er niet trots op en …’
‘Lul niet! Je hebt niet voor niets op deze baan gesolliciteerd. Wat vertel je je vrouw? Wat denkt zij dat je doet?’

Duncan stamelt. ‘Ik werk in een club, daar hoef ik niet over te liegen, maar misschien moet ik mijn ideeën laten varen … is dat wat je me probeert te zeggen, dat ik moet stoppen? Als dat het is … consider it done … mijn vrouw, ze zal het niet begrijpen en mijn kinderen …’
‘Stel je niet aan. Natuurlijk stop je niet. Ik kan een man als jij gebruiken dus hou op met dat gejammer.’

Seth drinkt zijn espresso, trekt een servet naar zich toe en haalt een pen uit zijn binnenzak. Met korte halen krabbelt hij een adres op het dunne papier.

‘Vanavond, negen uur. Ik zal zorgen dat je op de gastenlijst komt. Bedek je gezicht als je dit wilt, maar ik kan je verzekeren dat niemand van de aanwezigen de behoefte voelt jou te ontmaskeren. We hebben allemaal zo onze geheimen en het is goed je in te laten met mensen die weten wat dit betekent en een geheim kunnen bewaren.’

Zonder nog iets te zeggen, laat hij de man achter en ook wanneer hij langs het hoge raam loopt, keurt hij hem geen blik meer waardig. Terwijl hij terug naar zijn auto loopt tikt hij snel een bericht. Hij drukt op send, wacht tot het bericht is ontvangen door de andere persoon en verwijdert het weer van zijn telefoon. Het is tijd voor zijn volgende opdracht, maar zijn Senyora zal nu al tevreden zijn. De promotie waar Seth zijn zinnen op heeft gezet, is zo goed als zeker.

*

Hij rijdt naar het industrieterrein en fluit bewonderend als hij de transformatie van het oude fabrieksgebouw ziet. Het staat nog in de steigers en werklui zijn druk bezig, maar de toekomstige elegantie van het pand is al zichtbaar en de nieuwe eigenaars hebben zich duidelijk laten inspireren door het architectenbureau dat ze in de arm hebben genomen. Seth glimlacht. Hij heeft Stan al een tijdje niet gezien en vraagt zich af of het nieuws hem inmiddels al bereikt heeft. De man heeft veel te danken aan het genootschap én aan de man die hem een plek bij datzelfde genootschap heeft bezorgd. Zonder hen had zijn bureau nooit de allure bereikt die het nu heeft. De tijd om zijn schuld in te lossen is gekomen en Seth weet precies hoe dat gaat gebeuren.

Hij stapt uit, zet zijn zonnebril op en loopt in de richting van de ingang. De werklui besteedden geen aandacht aan zijn aanwezigheid en hij kan dus op zijn gemak het pand en de inrichting bekijken. Het doet hem genoegen te zien dat Stan de handtekening van de organisatie in zijn werk gebruikt. Misschien is de man toch minder een mislukkeling dan hij al die tijd heeft gedacht.

Van de eerste verdieping komen hoge stemmen naar beneden waaien en bij de brede trap blijft hij staan. Een slanke vrouw met sluik blond haar en een smal gezicht komt naar beneden gevolgd door nog een blonde vrouw. De eerste vrouw heeft Seth nog nooit gezien, maar de tweede herkent hij. Hij weet nog heel goed hoe haar blanke vlees trilde bij iedere stoot die hij in haar deed en hoe hoog ze gilde toen hij zonder waarschuwing zijn harde lul in haar kontje duwde. Hij herinnert zich ook de twee starende katten bij het bed en de glanzende, roze kussens.

Hij zet zijn zonnebril af en schraapt zijn keel om zijn aanwezigheid kenbaar te maken. Halverwege de trap blijven de vrouwen staan en het gekakel verstomd. Hij ziet het gezicht van de eerste vrouw. Ze knippert met haar ogen en begint dan te blozen. Het gezicht van de vrouw achter haar verbleekt en haar lippen vervormen zich tot een smalle streep. Seth glimlacht.
‘Dag dames, ik ben op zoek naar de architect en naar de nieuwe eigenaar van dit pand.’
Een beetje stamelend komt de slanke vrouw helemaal de trap af en ze steekt haar hand uit.
‘Dat ben ik … Valerie. Wat kan ik voor u doen.’
Hij pakt haar hand en houdt hem langer vast dan nodig.
‘Ik weet niet of u iets voor me kan doen, maar ik hoop het wel. Is er een plek waar we rustig kunnen praten?’

Achter Valerie haalt de andere vrouw diep adem en Seth hoort haar fluisteren, maar Valerie wuift met haar hand.
‘Straks Louisa, je weet dat ik ook aan het werk ben. Kijk anders even in de keuken of daar nog koffie is en vraag meteen of de mannen ook wat willen. Als ik klaar ben zoek ik je weer op goed?’
Ze wendt zich tot Seth. ‘Stan, de architect is er niet, maar ik verwacht hem elk moment. Zal ik u voor gaan naar mijn kantoor? Wilt u koffie?’

Seth schudt zijn hoofd en loopt achter haar aan. In het voorbijgaan kijkt hij de andere vrouw, die als versteend op de trap blijft staan, aan. Hij knipoogt en praat zacht zodat Valerie hem niet hoort.

‘Dag Louisa, wat leuk je weer te zien. De tijd heeft heeft goed voor je gezorgd.’

Veelbetekenend laat hij zijn ogen op haar decolleté rusten en hij grijnst als ze een dieprode kleur op haar gezicht krijgt. Ze weet nog wat hij met haar deed en hoe hij haar achter liet, maar hij heeft van haar niets te vrezen. Ze is niets veranderd. Alles voor een beetje aandacht, op wat voor een manier dan ook.

Show Buttons
Hide Buttons