Oude bekenden

Het kantoor mag de naam kantoor niet hebben. Het is een rommelige kamer met een paar simpele stoelen vol oude kranten, lege blikken verf en fijn zaagsel over de grauwe vloerbedekking. Valerie glimlacht en wijst naar een van de stoelen.
‘Het spijt me dat ik u niet op een betere manier kan ontvangen. Als u over een paar weken terugkomt, zal ik het goed maken.’
Ze knippert overdreven met haar ogen, maar Seth doet alsof hij het niet zit. Hij gaat zitten en slaat zijn benen over elkaar.
‘Ik heb gesproken met Duncan, uw nieuwe bedrijfsleider? Hij heeft me het een en ander vertelt en dit heeft mijn interesse gewekt. Ik ben al een tijd op zoek naar een pand als dit en …’
Valerie valt hem een beetje opgewonden in de rede. ‘Ik verkoop niet …’
Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt Seth haar aan. ‘Wie heeft het over verkopen? Ik ben op zoek naar een samenwerking, een mogelijke samenwerking. Het is nog te vroeg om daar verder iets over te zeggen, maar ik wil graag weten of u daar voor open staat.’
‘Hoe bedoelt u?’

Zonder de naam van Stan en het genootschap te noemen vertelt Seth haar dat hij investeerders heeft die vooral geïnteresseerd zijn in een volwassen vorm van vermaak.
‘Zie het als een erotisch evenementenbureau, meer kan ik u nu niet zeggen.’
‘Prostitutie? Maar mijnheer, waar ziet u mij voor aan …?’

Ze speelt en flirt en Seth ergert zich aan haar houding. Alsof hij achterlijk is. Hij kent de spelletjes die vrouwen spelen, maar bij Valerie ligt het er te dik bovenop en het kost hem moeite zijn gedachten niet te vertalen naar woorden. Vrouwen als zij, mensen als zij. De onnozelheid te denken dat ze zo maar een club neer kan zetten. De erotische evenementen business wordt overal ter wereld gefinancierd door organisaties als de Orde en er gebeurt niets zonder dat zij daar weet van hebben en daar hun mensen op zetten. Het Senaat bepaalt welke mensen dat zijn en binnen de organisatie heersen strikte regels van geheimhouding over het hoe, het wat en het waarom van de Orde. Ieder lid dient zich daar aan te houden. Seth is al lid sinds zijn achttiende en heeft zich inmiddels omhooggewerkt tot Murid Tua. Allen die zich onder hem in de Kawat bevinden, dienen zijn opdrachten uit te voeren, zonder vragen of twijfels. Hij zelf krijgt zijn orders van zijn Kawan. Althans, tot voor kort kreeg hij zijn orders van zijn Kawan. Nu de man dood is, komen zijn opdrachten rechtstreeks van zijn Senyora en als hij deze tot een goed einde brengt, zal hij gepromoveerd worden tot Kawan Reliquit en is hij nog maar een stap verwijderd van een plek in het senaat en zijn eigen kumpulan. Valerie heeft geen idee met wie ze zich inlaat, maar als ze een spel wil spelen, dan laat hij haar graag zien hoe dat spel gespeeld moet worden. Hij zet zijn voeten naast elkaar, leunt naar haar toe en gaat zachter praten zodat ze zijn voorbeeld moet volgen om hem te kunnen verstaan.

‘Ik zie een aantrekkelijke, ruimdenkende vrouw en met dat wat ik van uw bedrijfsleider heb gehoord, geloof ik dat ik een vrij duidelijk plaatje voor me heb. U bent niet op zoek naar braaf vertier, juist niet. Wat u in uw hoofd heeft, is stout en misschien zelfs wel een beetje fout …’

Valerie bloost en slaat haar ogen neer. ‘Ik begrijp niet wat u bedoelt.’

Ze schrikt als hij plotseling opstaat. ‘Ik denk het wel Valerie, mag ik Valerie zeggen? De club is nog niet klaar, maar het geheel straalt nu al een bepaalde sfeer uit. Sexy, elegant en zelfs geheimzinnig. Jij weet als geen ander dat volwassenen lang niet altijd op zoek zijn naar de simpele dineetjes met vrienden en een beetje dansen in een chique tent. Daarvoor hebben we de korenbloem, in de stad. Geschikt voor jong en oud. Jij wilt een club die niet geschikt is voor zomaar iedereen en waar mensen hun meest stoute fantasieën werkelijkheid zien worden…’

Hij laat zijn woorden even door de ruimte dansen en gaat weer zitten.
‘Doe je dit alleen? Hoe ben je op het idee gekomen? Wat zijn de plannen tot nu toe?’

Hij overrompelt haar met zijn interesse en het maakt dat ze vertelt, van de hak op de tak, maar met een enthousiaste glans in haar ogen. Ze doet het samen met haar man Raymond. Haar stem gaat een octaaf omhoog als ze vertelt dat het haar idee was en dat haar man alleen maar helpt waar nodig.
‘Hij heeft niets te zeggen. Ik neem de uiteindelijke beslissing, in alles. Ik ben het brein, de motor en de club krijgt mijn naam.’
Ze giechelt en Seth weet dat hij haar pijnpunt heeft gevonden. Haar leven was saai en ze zocht naar een uitlaatklep. Die heeft ze gevonden in het idee van een club met haar naam. Ook dat soort vrouwen kent hij. Valerie is op zoek naar erkenning. Ze wil groot zijn en ze probeert zich te meten aan de voorbeelden die ze in haar leven heeft gehad. Haar vader, misschien een broer én haar partner. Dat ze daarnaast zeer beïnvloedbaar is, is een gevaarlijke combinatie. Met de juiste woorden zal hij haar wel zo ver krijgen dat ze oor krijgt naar zijn plannen. Zeker als hij Duncan hierin het voortouw laat nemen.

Seth heeft genoeg gehoord en onderbreekt haar enthousiaste woordenstroom.
‘Hoe graag ik ook nog meer van je verhalen wil horen, ik heb een volle agenda vandaag en ik wil echt graag Stan nog even spreken. Zou je me een kleine rondleiding kunnen geven terwijl we op hem wachten?’

Blozend staat Valerie op en met een flirterig glimlachje geeft ze hem haar kaartje.
‘Natuurlijk kan ik dat. Ik ben blij dat ik iemand heb gevonden die mijn enthousiasme deelt en weet te waarderen. Misschien kunnen we dit gesprek op een later moment voortzetten mijnheer … ehm.’
Seth pakt het kaartje van haar aan en verontschuldigd zich. ‘Heb ik mij niet voorgesteld? Dimitri is mijn naam en dat lijkt me een heel goed plan. Als het inderdaad tot een samenwerking komt, dan kan het geen kwaad wat meer over elkaar te weten.’

Indringend kijkt hij haar aan en hij grijnst als ze nerveus haar ogen neerslaat en de deur van het kantoor opent.
‘Ik zal je eerst de bovenverdieping laten zien en als je vragen hebt …’
‘Eerlijk gezegd ben ik erg geïnteresseerd in de kelder, dus als je het niet heel erg vindt, zou ik liever daar beginnen.’

De toon van zijn woorden is suggestief en hij geniet van de meisjesachtige verwarring op haar gezicht. Ze stamelt onhandig.
‘De kelder … maar daar zijn nog geen plannen voor. Eerst de basis, dan de rest. We … ik ben van plan om die ruimte voorlopig af te sluiten voor het publiek.’
‘Misschien is dat niet nodig Valerie.’

Seth laat haar stamelen en wacht geduldig tot ze de metalen ketting voor de trap naar de kelder loshaalt en naar de schakelaar aan de muur reikt.
‘Ik ben hier al even niet geweest en ik weet niet of …’
Het licht springt aan en ze lacht. ‘Oh, toch wel … Het is er een zooi, vochtig en … nou ja, gewoon een kelder dus …’

Zenuwachtig ratelend gaat ze hem voor. Seth hoort haar amper. De ruimte is groot, met betonnen pilaren en beschimmelde wanden waar met een beetje fantasie aparte kamers van gemaakt kunnen worden. Hij denkt aan de kelders die hij zag in het huis in Berlijn. Daar was weinig werk van gemaakt en ook hier hoeft niet alles opgeknapt te worden. Een centrale ruimte voor bijeenkomsten en wie weet ook speciale feesten, misschien in combinatie met de zalen die hij boven zag. De kelder kan opgedeeld worden, kleinere kamers voor hen met bijzondere wensen en verlangens en voor sommige rituelen, de opdrachten van de Orde en de ontgroeningen van de vrije senyor’s en senyora’s.

Weer onderbreekt hij haar geratel. ‘Is er een ingang die direct toegang geeft tot de kelder?’
Ze wijst hem de weg en opent de deur naar een achterplaats vol bouwpuin, kniehoog gras en een grote, verwaarloosde vijver. Hij kijkt haar aan.
‘Dit hoort ook bij het pand? Hier moet je ook wat mee, vóór de opening. Het geeft jouw club straks net dat beetje extra en het kan een tweede ingang zijn …’

Valerie stelt vragen, die Seth niet beantwoordt. Zijn genootschap is op zoek naar een ruimte als deze en als hij haar zover kan krijgen … Duncan zal haar over de streep moeten trekken. Vanavond zal hij hem bewerken en hij zal Stan opdracht geven met de kelders te beginnen. Seth verwacht niet dat de architect moeilijk zal doen als hij begrijpt dat het voor het genootschap is.

‘… ik moet het natuurlijk bespreken met mijn man en met Duncan, hij heeft er verstand van …’
Seth glimlacht. ‘Rustig, we hebben de tijd en ik moet het ook bespreken met mijn investeerders, maar ik zie mogelijkheden.’
Hij draait zich om en gaat de vochtige ruimte weer in. Valerie dribbelt achter hem aan. Natuurlijk heeft ze tientallen vragen en ze zal er alleen maar meer krijgen, maar ze hoeft niet alles te weten. Seth hoeft het ook niet te bespreken. De organisatie is al maanden op zoek naar een geschikt pand in deze omgeving en Seth weet dat dit pand voldoet aan alle eisen. Het zal een mooi visitekaartje zijn richting de kumpulans uit de rest van Europa.

Bovenaan de trap wacht Louisa met Stan, de architect. Seth knikt geruststellend naar de man als hij de geschrokken blik in zijn ogen ziet en draait zich om naar Valerie.
‘Zou ik nog even van je kantoor gebruik mogen maken?’
‘Ja, natuurlijk … Zijn wij klaar?’
‘We zijn klaar, bedankt voor de rondleiding. Ik neem binnenkort contact met je op.’ Hij wappert het kartonnen kaartje. ‘Ik heb je nummer …’
Haar wangen worden weer een tint donkerder en nerveus kijkt ze naar Louisa en Stan. ‘Ik zal koffie regelen … Zal ik het naar het kantoor brengen?’
Seth wil geen koffie, maar hij antwoordt bevestigend. Hij wil haar uit de buurt en Stan ook.
‘Misschien dat Stan het mee kan nemen naar het kantoor. Ik moet nog een telefoontje plegen.’

Valerie is al weg en Stan volgt haar, maar kijkt toch nog een keer nerveus om. Seth haalt zijn telefoon uit zijn broekzak, wacht tot ze uit het zicht zijn en draait zich dan om naar Louisa.
‘Hoe kom jij hier verzeild, wat is je relatie met Valerie?’
Ze kijkt hem hooghartig aan. ‘Niet dat het je iets aangaat, maar we zijn vriendinnen.’
Hij komt een stap dichter naar haar toe. ‘Ben je nog steeds boos?’
Met een teder gebaar legt hij zijn duim tegen haar kin. ‘Jij en ik, Louisa, dat zou toch niet werken. Vond je het niet spannend?’
‘Je had me niet zo achter hoeven laten …’

De gekwetstheid leeft weer in haar ogen en Seth duwt zijn ongeduld weg.
‘Daar heb je gelijk in …,’ hij lacht, ‘ het zal niet weer gebeuren.’
Ze schudt met haar hoofd. ‘Dat klopt. Ik heb een vriend nu.’
‘Dat weet ik en jullie hebben een bijzondere relatie is het niet?’
‘Hoe … wat weet jij van …’
Seth duwt haar gezicht omhoog zodat ze hem wel aan moet kijken.
‘Ik weet heel veel en ik weet ook dat jij jouw muizige vriendinnetje niets over ons genoegelijke samenzijn gaat vertellen. Kijk me aan!’
Louisa wilde haar ogen neerslaan, maar schrikt van zijn stem en kijkt met grote ogen naar hem op. Seth fluistert.
’Ik ken vrouwen als jij. Gekwetst en zielig als het zo uitkomt, maar vol van de avonturen en spannende ontmoetingen die ze ten deel vallen en je hebt een gretig publiek aan Valerie.’
‘Ik weet niet wat …’
Ze kreunt als hij haar gezicht stevig tussen zijn vingers pakt.
‘Ik ben Dimitri en als jij iemand, wie dan ook, mijn echte naam vertelt dan zul je wensen dat je me nooit had ontmoet.’

Hij houdt haar nog even vast en laat de woorden op haar inwerken voor hij haar onverwacht weer loslaat. Haar ogen glanzen opgewonden en haar ademhaling gaat gejaagd. Seth grijnst. Ze is nog steeds wat hij toen ook al in haar zag. Een sloerie. Als hij haar nu naar de grond zou duwen, dan zou ze hem zonder protest in haar mond nemen. Hij zou haar in de kelder kunnen nemen, gewoon omdat hij er zin in heeft. Ze laat iedereen toe, nog steeds, maar hij heeft geen interesse in haar. Hij heeft nooit interesse in haar gehad. Ze is wat ze is. Heet, geil vlees en in voor alles wat de mannen in haar leven op haar pad brengen en opgewonden door harde woorden. Ze laat zich gebruiken. Keer op keer en door wie maar wil.

‘Dat gezegd hebbende, leuk je weer te zien Louisa en ik gok dat wij elkaar in de toekomst wel vaker tegen gaan komen.’

Zonder haar nog aan te kijken, beent hij naar het rommelige kantoor waar Stan al op hem zit te wachten. Hij staat nerveus op als Seth binnenkomt en wacht tot hij de deur heeft gesloten.
‘Wat doe jij hier!? En waarom ben ik niet van je komst op de hoogte gesteld, waarom hier??’

Kalm gaat Seth zitten en hij wacht tot de man zijn voorbeeld volgt voor hij hem vertelt van de reden van zijn komst.

‘Ik heb een opdracht voor je en je zou er goed aan doen het wel een wee van de Orde beter in de gaten te houden. Er is een open plek ontstaan binnen onze kumpulan.’
Hij zwijgt veelbetekenend voor hij verder gaat. ‘Dit betekent dat jij binnenkort je opdrachten zult krijgen van een nieuwe Tua.’
‘En jij?’
‘Mijn promotie naar de vrijgekomen plek is zo goed als zeker.’
‘Jij wordt Kawan?’
Seth knikt. ‘Reliquit, voortaan leg jij direct verantwoording af aan mij over je opdrachten en we zullen veel van elkaar gaan zien. De Orde zal hier haar vaste standplaats krijgen. Vanavond is er een herdenkingsdienst. Ik zal je het adres sturen. Niet komen is geen optie.’
Stan knikt een beetje stuurs. ‘Begrepen. En de opdracht?’
‘Jij gaat hier ook met de kelders aan de slag. Deze opdracht komt rechtstreeks van de Raad en je hoeft jouw huidige werkgever hier niet in te kennen. Vanavond hoor je meer.’

Seth staat op en knoopt zijn colbert dicht. ‘De dienst start om negen uur, zorg dat je op tijd bent. Je hebt veel aan onze Kawan te danken.’

Hij laat de man achter in het rommelige kantoor en steekt zonder zijn pas in te houden zijn hand op naar Valerie. ‘Tot snel.’
Haar reactie is die van een giechelend schoolmeisje en Seth rolt met zijn ogen. Geen enkele vrouw komt in de buurt van de klasse en gratie die Donna heeft en geen enkele vrouw zal ooit haar hoerige adoratie naar hem weten te evenaren. Hij staat sterk met haar aan zijn zijde. Hier en op zijn plek binnen de Orde.

Hij zet zijn zonnebril op en stapt in zijn auto. Hij zal haar meenemen vanavond. Het wordt tijd dat ze ziet wat hij zoal doet als hij haar achter laat.

Show Buttons
Hide Buttons