Intriges

Hij zet haar onder douche en wast haar teder, alsof ze een klein kind is. Ze rilt, ondanks het warme water en glimlacht door haar tranen heen. Hij weet dat het bij elkaar hoort. Diepgaande emoties die met elkaar in strijd lijken te zijn. Tranen van pijn, vernedering en genot. Gelukzaligheid. Licht en donker naast elkaar. Het is de roes die hij zo goed kent en die hij al vaak heeft gezien bij anderen. Ook bij zichzelf. Nu voor het eerst echt bij Donna. Stevig wikkelt hij een handdoek rond haar lichaam en hij draagt haar naar het bed. Ze houdt zich aan hem vast en huilt, zonder dat ze woorden probeert te geven aan wat ze voelt. Hij blijft bij haar tot ze wegzakt in de slaap die hij haar vannacht heeft ontzegd.
‘Bel me als je wakker wordt Putta.’

Seth zorgt voor haar. Niemand hoeft hem te vertellen dat het erbij hoort. Hij weet dat het zo is. Hij heeft het gezien. De komende dagen heeft ze hem extra hard nodig. Hij mag dat niet vergeten. Niet zoals zijn vader het vergat.

Hij rijdt weer naar de club. Nu hij Carte Blanc heeft gekregen van de organisatie is het zaak dat hij regelmatig zijn gezicht laat zien. Zowel bij Duncan, als bij Valerie. Hij wil inzage in het personeelsbestand. Iedereen moet gescreend worden, zelfs als ze uiteindelijk niets van de activiteiten van O.N.O mee zullen krijgen. Hij vindt Stan en een extra bouwkeet en knikt tevreden als hij werklui naar de kelders ziet gaan. Duncan loopt er wat nerveus omheen en komt geagiteerd zijn kant op als hij hem ziet.
‘Wat is dit? Valerie weet nog van niets.’
Seth gebaart dat hij rustig moet blijven. ‘Ze weet genoeg. Waar is ze?’
Duncan haalt zijn schouders op. ‘Geen idee, druk met het plannen van haar trip naar Berlijn denk ik. Ze was erg enthousiast, dus ik denk dat we die zet wel gewonnen hebben.’
‘Wat voor een trip?’
‘Die van Juliëtte. Ze belde mij om een afspraak te maken, dat idee voor die feesten? Kwam dat niet van jou?’
Seth vloekt. ‘Nee. Ik heb gezegd dat je met mij contact hebt en met mij alleen. Verdomme!’
‘Maar ik dacht … Ze noemde jouw naam en …’
‘Laat maar. Ik zoek het wel uit. Wie is zij?’
Hij knikt naar een jonge vrouw die juist uit de lounge komt lopen. Ze is klein van stuk en rond op plekken waar een vrouw rond hoort te zijn. Haar bewegingen zijn zelfverzekerd en sensueel. Ze glimlacht als ze hen passeert.
‘Goedemorgen heren.’
Seth kijkt haar na en dan vragend naar Duncan. De man stamelt.
‘Ze werkt hier. Ik geloof dat Raymond haar heeft aangenomen. Ze is erg betrokken en werkt hard …’
Seth onderbreekt hem. ‘Jezus man, maak je niet zo zenuwachtig. Ik stel je een simpele vraag. Hoeveel personeel is er al aangenomen?’
‘Nog niet zoveel, vooral jonge mensen, studenten. De meeste willen direct aan de slag en kijken verder als ze horen dat het nog wel even kan duren.’
‘Jij doet de sollicitaties?’
‘Ook ja …’
Seth knikt. ‘Vanaf nu loopt dat via mij. Ik wil eventuele brieven zien en ik wil de informatie van het personeel dat al is aangenomen. Regel het. Je hoeft het niet met Valerie te overleggen.’
‘Haar man, Raymond, regelt het ook.’
’Nu niet meer.’

Hij draait zich om en loopt weer naar buiten. Duidelijkheid, dat is wat Duncan nodig heeft. Opdrachten waar geen speld tussen is te krijgen. De man is veel te nerveus.

Met een grimmige trek rond zijn mond stuurt hij een bericht naar zijn Senyora. Het is tegen de regels dat hij zelf contact met haar zoekt, maar daar heeft hij lak aan. Ze heeft hem een opdracht gegeven. De regels daarover zijn ook duidelijk. Heeft hij een opdracht aangenomen dat komt daar niets of niemand tussen, tenzij er een hele goede reden voor is. Die reden is er niet en Juliëtte heeft niets met de orde te maken. Zij is een gastvrouw. Geen lid.
Ze antwoordt per omgaande.

‘Ik ben aan het werk, maar kom gerust langs Dimitri.’

*

Hij is op zijn hoede als hij het hoge gebouw aan de andere kant van de stad binnenkomt. Ze staat al bij de receptie om hem te ontvangen en loopt door een smalle gang voor hem uit. Ze ziet er anders uit dan hij van haar gewend is. Haar haren zijn samengebonden in een warrige knot op haar hoofd en ze draagt geen make-up. Haar casual kleding verraadt niets van de rol die ze ook heeft. Dat kan ook niet, maar Seth vindt het toch vreemd. Net zo vreemd als de uitnodiging haar te bezoeken in een situatie buiten de organisatie. Ze had hem ook kunnen bellen.

In een klein, modern ingericht kantoor wijst ze hem een stoel.
‘Ga zitten. Kan ik iets voor je laten brengen? Koffie misschien?’
Seth schudt zijn hoofd en gaat zitten. Ze volgt zijn voorbeeld en slaat haar benen over elkaar.
‘Wat kan ik voor je doen Dimitri?’
Hij kijkt haar aan. ‘Juliëtte?’
Ze glimlacht. ‘Ik had al zo’n vermoeden dat het daarover zou gaan ja.’
‘Waarom bemoeit ze zich met mijn opdracht?’
‘Ze bemoeit zich nergens mee. Ze heeft haar eigen agenda.’
‘Ze is geen Murid … Ze heeft helemaal niets met de organisatie te maken.’
‘Nog niet Dimitri, maar zodra zij haar ontgroeningsritueel heeft doorstaan, zal ze veel voor de organisatie gaan betekenen.’
Verbijsterd kijkt Seth haar aan. ‘Zij wordt een vrije Senyora? Wie heeft haar voorgedragen?’
Ze schudt haar hoofd. ‘Je weet net zo goed als ik dat ik die informatie niet met je kan delen, maar … misschien als je me kennis laat maken met je vrouw … zij heeft mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Je hebt oog voor schoonheid Dimitri.’

Zijn hoofd wordt donker en hij staat op. De regels van de orde zijn hem heilig en zijn Senyora overschrijdt deze regels. Ze overschrijdt ook zijn eigen regels. De vrouw staat op en komt dichtbij hem staan.
‘Ik heb interessante dingen over jullie gehoord, Dimitri. Jullie hebben een zeer bijzondere relatie, is het niet? Hoe denk je dat jouw familie daarop reageert, of het senaat en de raad?’
Seth opent de deur en kijkt haar aan. ‘Je hebt niets en bedreigingen maken mij niet bang. Ik heb niets te verliezen.’
Ze pakt zijn pols en brengt haar lippen dicht bij zijn oor. ‘Jouw vrouw. Donna. Je verliest alles als zij niet meer de jouwe is. Denk daar maar eens over na Dimitri. Ik wil haar en ik zal haar krijgen. Liever met jouw toestemming, maar als het echt moet, dan zonder. Ik kan jou breken.’

In een reflex schiet zijn hand naar haar hals en ruw duwt hij haar naar achteren, tegen de muur. Zijn vingers klemmen stevig in haar huid. Ze reageert met een duivels glimlachje en het maakt hem razend. Hij fluistert.

‘Wees daar maar niet zo zeker van Senyora.’

Hij drukt haar luchtpijp dicht en ziet haar ogen groter worden, maar ze verzet zich niet en blijft glimlachen. Seth vloekt en laat haar los. Met fijngeknepen ogen maakt hij een buiging en zonder iets te zeggen draait hij zich om. Onderweg naar zijn auto, belt hij Javier. Hij neemt vrijwel meteen op en Seth snauwt.

‘Juliëtte. Ze is in de stad, waar verblijft ze.’
‘Vriend, rustig. Ik ben in Parijs … Morgen kom ik terug. Ik weet niet of ze er dan nog is.’

Seth hangt op en rijdt naar het appartement van Javier. Zodra Juliëtte de deur opent, duwt hij haar aan de kant. De verbaasde blik in haar ogen maakt plaats voor een zekere vorm van angst en de donkere wolken in zijn hoofd worden dikker.

‘Wat is jouw plan met Valerie? Hoe kom je bij haar terecht en wie heeft jou voorgedragen.’

Ze probeert hem te kalmeren, maar haar woorden bereiken het tegengestelde effect. Hij pakt haar bij haar haren en trekt haar naar de grond.
‘Ik ben niet gediend van dit soort spelletjes Juliëtte en ik dacht dat ik dat heel goed duidelijk had gemaakt.’
Ze hijgt en probeert zijn handen los te maken. ‘Ik speel geen spelletjes en ik weet niet wie mij heeft voorgedragen. Valerie betekent niets, alleen een gemakkelijke ingang voor mijn feesten. Ik hoef verder niets met haar. Laat me los!’

Hij laat haar los en kijkt op haar neer. Haar ogen zijn groot en ze verwacht dat hij iets doet. Seth snuift minachtend. ‘Je passeert mij niet meer. Doe wat je denkt dat nodig is en hou me op de hoogte.’

Ze krabbelt overeind en veegt haar handen af aan haar broek. ‘Ik kan een vrije Senyora worden, Dimitri. Dat betekent dat je ook opdrachten van mij kunt krijgen.’

Hij schudt zijn hoofd en draait zich om. ‘Jij zal nooit mijn meerdere worden, knoop dat goed in je oren.’
‘Ik kan hier melding van maken.’
Seth lacht. ‘We weten allebei dat je dat niet zult doen. Wanneer is dat feest van jou?’
‘Komend weekend.’
‘Zet mijn naam op de gastenlijst en geen verrassingen meer. Ik zal me over Valerie ontfermen.’

Ze protesteert niet en hij weet dat hij niets van haar te vrezen heeft. Ook niet als ze haar ontgroening met succes weet af te ronden en een vrije Senyora wordt.Hij zal haar te vriend moeten houden, dat is alles, maar hij weet hoe hij met haar om moet gaan en waar haar verlangens liggen. Zijn eigen verlangen om ooit de plek van zijn Senyora in te nemen, heeft deze ochtend enorme proporties aangenomen.

Ze had Donna niet moeten noemen.

Door dat wel te doen, heeft ze eigenhandig haar graf gegraven.

Show Buttons
Hide Buttons