Netwerken

Met een kleine glimlach leest Soumia het mailtje van Wouter. Tegelijk vindt ze dat ze zijn enthousiasme moet temperen. Hij loopt hard van stapel, te hard, maar Soumia heeft geen haast.
Zijn antwoord vertelt haar ook dat hij nog niet helemaal begrijpt wat zij voor ogen heeft. Ze wil weten wat zijn ervaring is, maar dat wil ze zien aan zijn reactie op haar. Ze wil het in zijn ogen zien als ze met hem praat. Ze wil dat hij blanco is, zonder verwachtingen.
Ze kijkt op haar horloge, ze heeft nog tien minuten voor ze weg moet. Snel begint ze te tikken.

Wouter,

Je hebt me niet helemaal begrepen.
Ik laat jou weten wanneer ik je wil zien. Tot die tijd mag je me mailen. Je belt me niet. Nooit. Tenzij ik dat van je vraag.
Ik merk ook dat je mijn mail niet goed hebt gelezen. Ik wil van je weten wanneer je beschikbaar bent, zodat daar geen misverstanden over kunnen ontstaan.

Ik wens je een goed weekend.

Soumia.

De komende dagen laat ze hem met rust. Ze leest zijn mailtjes, reageert er niet op, en doet net of ze niet merkt dat hij haar graag weer wil zien. Ze weet niet of het beginners-enthousiasme is, of dat hij altijd zo is. Die laatste keer. Het was een momentopname en het is nog maar een week geleden. Een week geleden dat ze hem ontmoet heeft, dat hij haar zag.
Hij heeft haar veel laten zien, maar ze moet het zeker weten.

Ze had hem gezien bij een bijeenkomst om bedrijven en zorginstanties nader tot elkaar te brengen. Voor Soumia een standaard onderdeel van haar werk. Netwerken, haar gezicht laten zien en zorgen dat mensen haar naam kennen en onthouden.
Wouter was één van de sprekers en stelde zich voor als de nieuwe directeur van een bedrijf waar Soumia regelmatig mee te maken heeft. Ze was zijn naam vergeten, maar hij viel haar op. Vooral door zijn kledingstijl. Die was casual geweest, een beetje nonchalant zelfs. Ze vond het niet bij zijn functie passen. Ook niet bij het bedrijf.
Ze had handen geschud, korte praatjes gemaakt en verloor hem ondertussen niet uit het oog. De manier waarop hij zich bewoog wekte haar interesse. Het paste niet bij zijn kledingstijl. Ze vond hem bijna gracieus.
Soumia houdt van gracieus.

Ze zag zijn reactie toen hij haar in het oog kreeg. Hij staarde en in haar buik krulde het van genoegen. Ze herkende die blik. Hij was van haar onder de indruk en het beviel haar.
Het beviel haar heel erg en dat betekent dat ze voorzichtig moest zijn.
Niemand mocht iets aan haar merken.

Haar wachten werd beloond. Langzaam zag ze hem haar kant op bewegen.
Ook hij werd regelmatig staande gehouden. Een kort praatje, even voorstellen. Hij verloor haar niet uit het oog.
Ze had naar hem geknikt, met een kleine glimlach.
Hij was blijven staren terwijl hij door de mensen liep en toen hij naast haar kwam te staan.
Ze was net in gesprek met een jonge vrouw.
Niet één keer had ze hem aangekeken en hij had gewacht. Gewacht tot ze klaar was en afscheid van de vrouw nam.
Pas toen had hij zijn hand naar haar uitgestoken en zich voorgesteld.
‘Soumia Zamora? Wouter Meertens, aangenaam.’
Ze had zijn uitgestoken hand gepakt, hem even vastgehouden. Hij had koele handen.
Weer had hij gewacht. Ze wist dat hij op haar wachtte. Hij wachtte tot ze iets zou zeggen. Een woord, een teken, een opdracht zelfs.
‘Je mag wat te drinken voor me halen Wouter. Een glas bronwater. Ik zit buiten.’
Ze was bij hem weggelopen, had hem even zijn adem in horen houden.
Ze wist dat haar korte observatie juist was geweest.
Ze wist dat hij achter haar aan zou komen.
Hij kwam achter haar aan. Met een glas bronwater.

Show Buttons
Hide Buttons