Statig

Soumia parkeert haar auto aan het einde van de straat. Eerder vandaag is ze er al door gereden. Ze is hier niet bekend en vindt het belangrijk in grote lijnen te weten hoe de omgeving eruit ziet.
Ze maakt zich niet echt zorgen. De twee korte ontmoetingen die ze met Wouter heeft gehad en het mailcontact van de afgelopen weken hebben haar een aardig beeld van hem gegeven en ze weet met stellige zekerheid te zeggen dat hij eerlijk is. Over zichzelf en over zijn geaardheid. De vraag is alleen nog hoe graag hij wil en hoe ver hij haar laat gaan. Deze eerste, echte, samenkomst zal dan ook vooral in het teken staan van kijken. Naar hem en zijn reactie op haar en wat ze doet.
Hij heeft haar zakelijk gezien, en casual. Vandaag zal hij haar zien zoals hij haar voortaan zal zien en wat Soumia vooral wil weten is of hij inderdaad zo onderdanig is als zij van hem verwacht. En of hij het op kan brengen haar te blijven behandelen met respect, ook als zij zich als een regelrechte bitch gedraagt.
Ze pakt haar tas en stapt uit, zet haar telefoon uit. Het komende uur wil ze absoluut niet gestoord worden, door niemand.

Wouter hoort voetstappen op de galerij en hij hoopt dat het Soumia is. Zijn handen zijn klam en zijn ademhaling zit hoog in zijn borst. Hij weet niet goed wat hij van deze avond kan verwachten, tegelijk verschijnen de meest opwindende scenario’s op zijn netvlies. Zinnen uit haar mails klinken in zijn hoofd. Het maakt dat het trekt in zijn kruis. Hij merkt dat hij geil is, nog voor de bel is gegaan.

Soumia is tevreden over de eerste reactie die ze op het gezicht van Wouter ziet en ze weet dat hij nog meer van haar onder de indruk is dan de eerste keer dat hij haar zag. Ze laat hem niets blijken en stapt de kleine gang in, loopt zonder iets te zeggen door.
Wouter is inderdaad onder de indruk en dat is vrij zacht uitgedrukt. Hij is sprakeloos en onmiddellijk vergeten hoe gewoontjes ze er bij hun laatste ontmoeting had uitgezien.
Ze draagt een zwarte, strakke broek, met daarop een soort korset, ingewikkeld in elkaar en vastgeregen met op het eerste gezicht honderden haakjes en verschillende stevige veters. Het maakt zijn verlangen te zien wat eronder zit alleen maar groter.
Haar donkere haar is strak samengebonden in een vlecht en ze heeft zich subtiel opgemaakt.
In zijn ogen ziet ze er haast statig uit.
Hij is zo door haar uitstraling bevangen dat hij schrikt van haar stem.
‘Die deur kan wel dicht, ik wil dat je voor me uit loopt’
Wouter sluit de deur en loopt voor haar uit naar de woonkamer. Hij had een glimlach verwacht, zelfs een zoen. Niets van dat alles.

Zijn manier van lopen is bijna vrouwelijk, met vloeiende bewegingen. Het prikkelt haar. Als hij nerveus is dan weet hij dat goed te verbergen.
In de woonkamer staan op diverse plekken, in groepjes, kaarsen te branden. Op de lage salontafel staan bloemen, twee glazen en een fles wijn. Soumia screent snel de rest van de ruimte.
‘Die tafel staat daar niet goed. Ik heb ruimte nodig en het stinkt hier.’
Wouter kijkt haar aan. Hij is verbaasd. Ze had hem weinig instructies gegeven. Enkel dat ze verwachtte dat hij schoon was en er netjes uit zag. Het waren overbodige instructies geweest. Het sprak vanzelf. Hij vindt dat het prettig ruikt in zijn kamer. De geur is afkomstig van de aromatische olie die hij vlak voor haar komst heeft aangestoken. Het is een geur die hem prikkelt.
‘We kunnen naar de slaapkamer… die is ruim…’
Hij valt stil. Haar ijzige blik maakt dat hij een beetje in elkaar krimpt.
‘Die. Tafel. Staat. Niet. Goed.’
Ze herhaalt de woorden langzaam en gaat in het midden van de driezitsbank zitten, haar benen slaat ze over elkaar.
Wouter knikt, haalt de bloemen en de wijn van de tafel en schuift de tafel van de bank af, tegen de eettafel aan.
Soumia knikt. ‘Het kleed ook, daarna mag je een glas wijn voor me inschenken.’
Hij verbergt een zucht en rolt het kleed op. Eronder ligt zand en allerhande fijn stof. Soumia kijkt hem hooghartig aan.
‘Je had wel even kunnen schoonmaken.’
Wouter voelt zich kleiner en kleiner worden als hij de kruimeldief uit de keuken haalt en het gladde laminaat begint te stofzuigen, haar ogen branden in zijn rug als hij haar hoort zeggen dat hij er op zijn knieën beter bij kan. Dit is niet hoe hij zich zijn avond had voorgesteld. Toch blijft het vreemd trekken in zijn kruis.

Show Buttons
Hide Buttons