Rolverdeling

Als er geen zandkorreltje meer ligt staat Wouter op. Hij durft Soumia haast niet aan te kijken.
‘Zo goed?’
‘Wat denk je zelf?’
Hij weifelt. Zelf denkt hij dat het goed is, maar ergens denkt hij ook dat zij er anders over denkt. In de keuken maakt hij snel een sopje en met een vochtige dweil gaat hij over het donkere laminaat tot hij zeker weet dat er nergens meer stof of zand of andere troep ligt.
‘Zo dan?’
‘Ik wacht nog op mijn wijn.’
‘Maar je zei…’
‘Ik hoop niet dat ik mezelf constant moet herhalen Wouter, in de regel zeg ik de dingen maar één keer.’
Vlug schenkt hij twee glazen wijn in en geeft er één aan Soumia. Hij wil zijn glas naar haar heffen als hij weer in haar kille ogen kijkt. Wat is er nu weer niet goed?
‘Je mocht een glas voor mij inschenken.’
Haar stem wordt met elk woord dat ze uitspreekt donkerder en ze draait even met haar ogen, zet haar glas op de grond en staat op. Hij zet zijn glas op de eettafel. Soumia schudt haar hoofd.
‘Nee, door de gootsteen, en het glas om spoelen.’
Ongelovig kijkt hij haar aan. Hij had de wijn gekocht om indruk op haar te maken.
‘Die wijn kostte een vermogen.’
Weer kijkt ze hem alleen maar aan en als hij geen aanstalten maakt om te doen wat ze zegt pakt ze haar tas.
‘Ik heb je gezegd dat ik dingen maar één keer zeg.’
Meteen loopt hij naar de keuken waar hij de wijn in de gootsteen giet. Het glas spoelt hij om en neemt hij mee terug naar de woonkamer. Hij zet het naast de wijnfles op tafel.
Soumia heeft haar glas van de grond gepakt en is weer op de bank gaan zitten. Ze neemt een klein slokje en geeft dan haar glas aan Wouter.
‘Op de tafel zetten en op de grond gaan liggen, op je buik.’
Wouter doet meteen wat ze zegt. Soumia rommelt wat in haar tas en haalt er een set leren boeien uit. Zodra hij ziet wat ze in haar handen heeft, voelt hij zijn erectie groeien. Ongemakkelijk schuift hij heen en weer.
‘Stil liggen, en handen op je rug.’
Zonder aarzelen doet hij wat ze zegt en zonder aarzelen gespt Soumia het leer om zijn polsen, om daarna de andere kanten, gekruist, aan zijn enkels vast te maken.
Even kijkt ze vergenoegd naar hem. Op haar gemak wandelt ze door zijn woning. Ze kijkt in zijn koelkast en werpt een blik in de slaapkamer, komt weer terug in de woonkamer en gaat met haar glas wijn op de bank zitten.

Wouter probeert haar door zijn woning te volgen, wat niet meevalt in de ongemakkelijke houding waarin hij ligt. Als ze op de bank gaat zitten zijn haar voeten dicht bij zijn gezicht. Hij houdt zijn adem in, wacht op wat komen gaat. Er komt niets, gebeurt niets. Zijn erectie verdwijnt. Hij krijgt jeuk aan zijn knie en schuift wat heen en weer.
‘Lig stil!’
Zodra hij haar stem hoort groeit zijn erectie weer en hij probeert haar uit te dagen nog meer te zeggen door nog meer te bewegen.
‘Wil je dat ik je zo laat liggen?’
Vlug schudt hij zijn hoofd.
‘Stil liggen dan!’
Hij ligt stil en hij wacht. Hij had gehoopt dat hij haar naakt zou zien, maar die hoop vervliegt snel naarmate de tijd verstrijkt. Hij heeft geen idee hoe lang hij daar ligt en haar stem komt toch nog onverwacht.
‘Vind je dit prettig Wouter?’
Hij weet het niet goed. Hij vindt de houding waarin hij ligt niet prettig, dat er verder niet zo veel gebeurt eigenlijk ook niet, toch wordt hij er geil van dus hij knikt.
‘Waarom?’
‘Het windt me op.’
‘Wat zou je nu willen?’
Wouter wil dat ze hem losmaakt. Hij zou haar uit willen kleden om te zien hoe ze er onder die donkere, strakke kleren uitziet. Hij zou… Hij haalt zijn schouders op.
‘Ik wil dat je eerlijk bent Wouter.’
Haar stem is nu vriendelijker. In één van haar mails heeft ze tegen gezegd dat ze eerlijk tegen hem zal zijn, maar dat ook van hem verwacht.
‘Ik ben geil… Het liefst zou ik je nu aanraken, met je vrijen…’
Even blijft het stil. Dan, zacht, ‘Ja, dat zou je wel willen hè…?’
Soumia staat op en kijkt op hem neer. Dit is wat haar prikkelt. Hem daar zien liggen en weten dat ze alles met hem zou kunnen doen. Wat ze maar wil.
Naast zijn hoofd gaat ze door haar hurken.
‘Laat ik je één ding meteen duidelijk maken Wouter. De kans dat je mij mag neuken is klein, zeer klein. Hoor je me?’
Wouter knikt stil en Soumia maakt zijn rechterpols los van zijn linkerenkel.
‘Blijven liggen.’
Ze staat op en pakt haar tas.
‘De rest krijg je zelf wel los. Je mag de boeien hier houden, ze zullen nog van pas komen. Als je los bent mag je mijn wijn opdrinken. Ik wil uiterlijk morgen van je horen of je me nog een keer wilt zien.’
Zonder verder nog iets te zeggen verdwijnt ze en Wouter hoort de voordeur achter haar dichtvallen. Hij blijft nog even liggen voor hij de andere boei losmaakt. Hij pakt het glas van Soumia en drinkt het in één keer leeg. Meteen schenkt hij nog een glas in.
Of hij haar nog een keer wil zien?
Hij wil haar het liefst morgen alweer zien.

Show Buttons
Hide Buttons