Straf

Met een glimlach leest Soumia de mail van Wouter. Natuurlijk wil hij haar nog een keer zien en het liefst snel, als het kan. Ze had niet anders verwacht, maar snel gaat het niet worden. Ze heeft nog meer te doen en ze wil hem laten verlangen naar meer. Ze wil dat het verlangen hem pijn doet.
Hij laat haar weten wanneer hij beschikbaar is en ze laat hem wachten, gaat aan het werk en ’s middags met haar zus naar de sauna. Haar avond is prettig gevuld.

Wouter checkt zijn mail elk half uur. Hij is afgeleid en er komt weinig uit zijn handen. Zijn dochters zijn bij hem het weekend, waardoor hij geen ruimte heeft om Soumia te zien. Hij hoopt dat ze er een mouw aan weet te passen. Misschien kan hij naar haar toe komen, dan regelt hij een oppas, of ze kunnen ergens wat drinken.
Zijn mailbox blijft leeg.

Soumia legt haar benen languit op de bank en kijkt naar de vrouw die voor haar staat. Ze raakt even de roze striemen die over haar buik lopen, aan. De vrouw reageert niet. Ze kijkt recht voor zich uit en houdt haar armen op haar rug. Soumia knikt. ‘Je mag gaan zitten, en mijn schoenen uit doen.’
Ze negeert de vrouw, bladert wat door een tijdschrift en kijkt op haar telefoon. De vrouw trekt haar de schoenen uit, zet ze naast de bank en blijft op haar knieën bij haar zitten. ‘Heel goed Fleur. Je mag me aankijken. Hoe was je week?’
Fleur slaat haar ogen op. Stralend. Het is voor het eerst dat ze haar Meesteres aan mag kijken. Het is haar eigen schuld. De afspraken waren duidelijk. Haar Meesteres geeft haar alle ruimte. Ze mag uit gaan, drinken, met anderen naar huis. Zolang ze het haar Meesteres vertelt. Vooraf, of achteraf. Nu had ze niets verteld. Ze was met Marc mee naar huis gegaan en bij hem blijven slapen. Nog veel meer dan bij hem blijven slapen. Haar Meesteres kon haar niet bereiken en had haar gevraagd waarom niet. Toen moest ze het wel vertellen. Fleur kan niet goed liegen. Niet tegen haar Meesteres.
Ze moest de leren enkelboeien klaar leggen en het dunne, langwerpige zweepje. Fleur houdt niet van dat zweepje. Het is venijnig, en de striemen blijven zeker drie dagen zichtbaar.
Ze zat al klaar, in het midden van de kamer, in de positie die haar Meesteres haar gegeven heeft. Ze moest gaan staan toen haar Meesteres binnenkwam en haar enkels werden aan elkaar vastgemaakt. Soumia had het zweepje even in de lucht laten fluiten en Fleur knipperde met haar ogen.
‘Geen blinddoek Meesteres?’
‘Stil!’
Fleur hield haar mond en keek naar de grond. Geen blinddoek. Ze vond het extra moeilijk als ze de zweep aan zag komen, als ze wist waar het haar huid zou raken.
‘Je bent stil. Elke keer als ik je hoor krijg je er eentje extra.’
‘Hoeveel Meesteres?’
Ze zag de zwarte zweep zwiepen en hij kwam fel op de huid van haar buik terecht. Fleur hapte naar adem.
‘Ik zei stil!’
De zweep had weer langs haar gezwaaid, kwam nu op haar bovenbenen terecht, dan weer op haar billen, en één keer, wat zachter, maar toch nog gemeen fel, dwars over haar borsten.
In haar hoofd had ze de slagen geteld. Het werden er achttien. Drie extra omdat ze gekermd had.

Soumia kijkt naar het blozende gezicht van Fleur en luistert naar haar stem. Ze kent haar nu bijna twee jaar en is erg aan haar gehecht. Ze zou het jammer vinden als deze verliefdheid een einde aan hun ontmoetingen zouden maken.
‘Vertel eens wat meer over Marc?’
Het gezicht van Fleur licht op en Soumia glimlacht. Fleur is inderdaad verliefd.
Soumia is niet jaloers. Ze geeft om Fleur en ze weet dat Fleur ook om haar geeft. Ze zijn belangrijk voor elkaar en voegen iets toe aan elkaars leven. Een klein stukje.
‘Je weet wat je moet doen als je weer bij hem blijft slapen?’
Fleur knikt. ‘Ik laat het U weten Meesteres.’
‘En meer hoef ik ook niet te weten. Ga je Marc over je ontmoetingen met mij vertellen?’
‘Dat denk ik niet. Wilt U dat?’
Soumia schudt haar hoofd. ‘Niet als jij het niet wilt.’
Ze klopt op de plek naast haar. ‘Kom zitten. Je mag mijn voeten masseren en zet dan de film maar aan.’

Fleur zucht blij. Ze vindt Marc leuk, maar ze is ook gek op haar Meesteres en ze wil ze allebei in haar leven houden. Ze hoopt dat het mogelijk is.

Show Buttons
Hide Buttons