Balans

Fleur hoort de bewegingen van haar Meesteres, het geluid dat haar vingers over het toetsenbord van de laptop maken. Ze wil dat ze iets zegt, dat ze haar laten weten dat ze haar ziet. Er komt niets en Fleur blijft staan, haar gezicht naar de muur, haar handen op haar rug en haar voeten naast elkaar.
Haar gedachten dwalen af naar Marc. Wat zou hij zeggen als hij haar zo zou zien. Als hij haar Meesteres zou zien. Hoe zou hij reageren als hij had gezien hoe haar Meesteres haar geselde. Het gevoel op haar huid vertelt haar dat de huid rood is, en dat dit lang zo zal blijven. Hoe vaak zal haar meesteres haar nog zo slaan. Ze kan geen smoesjes blijven verzinnen tegen Marc. De plekken van de zweep waren ook nog zichtbaar geweest. Niet heel erg, maar zichtbaar. Ze had gezegd dat het een allergische reactie was op een nieuwe doucheschuim. Zou ze dat nu weer zeggen? Een allergische reactie, alleen op haar billen?
Kan ze haar Meesteres wel voor hem blijven verzwijgen? Wil ze haar wel blijven verzwijgen?
Ze hoort dat haar Meesteres opstaat, naar de keuken loopt. De kraan loopt. Fleur heeft ook dorst, en pijn. Vooral in haar borst.
Waarom troost haar Meesteres haar niet? Waarom geen trotse woorden? Is haar Meesteres niet trots? De pijn die deze gedachte veroorzaakt komt harder aan dan de klappen op haar billen, vele malen harder en ze onderdrukt een snik. Schrikt als er toch een geluid uit haar keel komt.
Stil zijn heeft haar Meesteres gezegd.
Soumia kijkt even naar Fleur, ziet haar pijn en trekt haar schouders recht. Ze sluit de laptop af. Het is nodig. Soumia verwacht respect, trouw en eerlijkheid. Het is belangrijk dat Fleur zich daarvan doordrongen is.
Ze gaat achter de vrouw staan, spreekt zacht en langzaam. Fleur schrikt toch van haar stem.
‘Ik heb een aantal nieuwe regels voor je Fleur…’
Fleur luistert. Ze mag Marc blijven zien, maar alleen als ze daar toestemming voor heeft gevraagd. Ze blijft niet bij Marc slapen, Marc ook niet bij haar, geen seks tot haar Meesteres daar toestemming voor geeft. Ze laat haar Meesteres weten wanneer ze uit haar werk thuis is en wat haar eventuele plannen voor de avond zijn. Ze wacht tot haar Meesteres haar plannen heeft goedgekeurd.
Het zijn strenge regels, nergens ruimte voor spontaniteit en Fleur slikt. Hoe gaat ze dit aan Marc uitleggen.
‘De komende maand zien wij elkaar wekelijks, tot ik ervan overtuigd ben dat jij je aan de afspraken houdt. Je mag je aankleden. Laat me morgen weten of jij je in de nieuwe regels kunt vinden.’
Fleur is verward. Haar Meesteres blijft altijd bij haar tot ze slaapt, laat ze haar nu alleen? Met alleen maar deze regels om over na te denken? ‘Wat als ik dat niet kan…?’
‘Dan zien wij elkaar niet meer Fleur.’
‘Wilt U me zo straffen…!?’
‘Niet straffen. Dan laat ik je los en heb jij de vrijheid om je leven in te richten zoals jij dat wenst. Met Marc.’
Fleur schudt haar hoofd, fluistert. ‘Dat wil ik niet…’
‘Morgen Fleur. Neem de tijd om erover na te denken. Niet beslissen vanuit je emotie.’
Soumia pakt haar tas, loopt naar de deur. Ze negeert de tranen van Fleur. Het kost haar weinig moeite. Fleur zal snappen dat het nodig is. Misschien niet nu meteen, maar ze zal het snappen, ongeacht haar antwoord.

Thuis kleedt ze zich uit. Ze neemt naakt plaats tussen de zilveren kandelaars en kijkt naar Zijn afbeelding aan de muur. Voor de tweede keer die dag beweegt ze de dunne stok in haar hand. Ze laat hem door de lucht zwaaien met een korte beweging van haar pols. De beweging is minder accuraat. Soumia kan niet goed zien waar ze de stok terecht laat komen. Het uiteinde van het dunne rotan veert hard door en ze voelt de opperste laag van haar huid breken. De balans is weer terug. Het is niet enkel meer de pijn van Fleur.

Show Buttons
Hide Buttons