Onbaatzuchtig.

Net als vroeger maakt ze weer deel uit van het gezin waar ze is opgegroeid. Net zoals ze deel uitmaakt van het gezin van haar broers, en van haar zussen. Soumia geniet ervan en ze past moeiteloos in het ritme. Misschien juist omdat ze het ooit heeft moeten missen. Ze kent het, en ze herkent het, al heeft ze het nooit voor zichzelf gewenst. Het is een prettig weten, een prettige herinnering.
Met haar schoonzus Naomi doet ze de vaat. Ze wrijft de glazen en het bestek tot ze glanzen. Zoals haar moeder het haar geleerd heeft. Ondertussen luistert ze naar de verhalen.
Verhalen over het nieuwe vriendinnetje van Farid, een blond meisje met een muizengezichtje. Over de nieuwe aanwinst in het gezin van haar broer. De pup, die nog geen naam heeft. Verhalen over het werk van Naomi, de hardloopvriendin van Adnan. Haar oudste broer vertelt trots dat zijn vrouw weer zwanger is. Het wordt het derde kind. Tariq kan net lopen.
Voor Soumia is het genoeg dat ze van de zijlijn kan meebeleven. Ze weet dat haar ouders het nooit begrepen hebben. Haar drang naar zelfstandigheid, naar meer van de wereld willen zien. Een andere wereld. Haar drang om deel uit te willen maken van die andere wereld, naar kennis en bij willen dragen aan het grote geheel, op een grote manier. De enige die het altijd begrepen heeft, is Adnan.
Hij roostert sesamzaad, Naomi roert in de pan waar het vlees ligt te sudderen. Geuren uit haar jeugd omringen haar.
Soumia zit naast haar moeder en vertelt haar over haar werk. Ondertussen houdt ze haar hand vast en ruikt ze de rozencrème die haar moeder al gebruikt zolang ze zich kan herinneren. Op het balkon rookt haar vader een zelf gedraaide sigaret. In zijn ogen leest ze dat hij trots op haar is. Het is een blik doet haar groeien.
Ze is blij dat de breuk van lang geleden hersteld is. Haar ouders begrijpen het nog steeds niet. Ze hebben het geaccepteerd en met hen de rest van het gezin ook.
Hier kan Soumia zijn wie ze ook is. Dochter en zus. Schoonzus en tante. Dit is haar familie, haar vlees en bloed. Het is waar haar roots liggen. De roots die haar gemaakt hebben tot wie ze nu is.
Ze heeft nooit spijt gehad. Soumia stond en staat nog steeds vol achter haar keuze om een ander pad in te slaan, maar die periode is moeilijk geweest. Haar pad was helder, tegelijk heeft ze zich nog nooit zo stuurloos gevoeld als toen. Afgesneden van de mensen die het belangrijkste voor haar zijn. Als Adnan niet volledig achter haar had gestaan, als hij destijds niet haar enige connectie met haar familie was geweest… Soumia weet niet of ze dan zover was gekomen als ze nu is.

De slanke, blonde vrouw die, haast vanuit het niets, tegenover haar op de bank verschijnt, kan niets aan haar gevoel verstoren. Ze stelt zichzelf aan de vrouw voor als ze Adnan hoort vertellen wie ze is. Ze herkent haar dan ook van een vrijwilligersbijeenkomst eerder dit jaar. De vrouw is de moeder van het blonde meisje met het muizengezichtje. Moeder en dochter lijken op elkaar.

Tariq komt bij haar staan, houdt haar vast aan haar rok en laat zich op haar schoot helpen. Hij legt zijn hoofd tegen haar borst en valt met zijn duim in zijn mond in slaap. Adnan maakt een foto.
Ze eet, onhandig een bord op haar andere been balancerend, om de slapende peuter heen.
De liefde die ze aan Fleur kan geven, misschien ook aan Wouter. Die liefde vindt zijn oorsprong in alles wat ze hier vindt. Het is waar ze mee is grootgebracht. Doe iets voor jezelf, doe iets voor een ander. En als je iets voor een ander doet, doe dat dan onvoorwaardelijk en onbaatzuchtig. Haar liefde voor haar familie is onvoorwaardelijk en onbaatzuchtig
Haar liefde voor Fleur is niet onvoorwaardelijk, en zeker niet onbaatzuchtig. Het is precies die balans die wordt hersteld wanneer Soumia zichzelf geselt.

Show Buttons
Hide Buttons