Bevrijdende macht

Soumia had niet verwacht dat het makkelijk zou zijn. Makkelijk is ook niet wat Fleur op dit moment nodig heeft. Er moet een dilemma zijn. Als het makkelijk zou zijn, dan zou het betekenen dat het niets voorstelt.
Marc is belangrijk voor Fleur. Soumia is ook belangrijk voor Fleur en als ze hen beiden in haar leven wil houden dan zal ze een manier moeten vinden om dat mogelijk te maken.
‘Ik denk dat het tijd wordt dat je Marc over je relatie met mij vertelt.’
Fleur schudt haar hoofd. ‘Hij zal het niet begrijpen.’
‘Dat weet je pas als je het vertelt. Ik denk dat ik je ook meer ruimte moet geven. Dit is belangrijk voor je. Daar moet je niet licht over denken. Dat moet ik ook niet doen.’
Geschokt kijkt Fleur haar aan.
‘Wilt U bij me weg?’
‘Niet weg, alleen wat afstand, tot je duidelijk hebt wat je echt wilt.’
‘Ik wil U niet kwijt!’
‘Je wilt Marc ook niet kwijt.’
Fleur huilt. Ze kruipt op de grond in elkaar en huilt. Met schokkende schouders.
Soumia weet dat het moet. Ze kan Fleur niet laten gaan, zij kan de keuze niet voor haar maken. Als ze haar verbiedt Marc te zien dan zal ze het haar kwalijk nemen. En als ze Fleur haar vrijheid nu teruggeeft, dan zal haar afhankelijkheid alleen maar groeien.
Soumia weet dat het zo is. Zo is het met haar allereerste contact ook gegaan.

Ze had hem gebruikt. Steeds extremer. Ze maakte zichzelf wijs dat ze het ook voor hem deed, maar ze deed het vooral voor zichzelf.
Wat ze met hem deed, en hoe ze het deed. Het ging vanzelf, bijna vloeiend. Zonder na te denken, en zonder zich af te vragen of het wel normaal was dat ze er zo van genoot.
Steeds verder was ze gegaan en hij liet haar steeds verder gaan.
Ze ging hem opdrachten geven. Liet hem dingen met zichzelf doen terwijl zij naar hem keek.
Hij droeg haar rond door het huis. Van het bed naar de badkamer, op zijn rug. Ze had hem gebruikt, als stoel, als voetenbankje. Ze werd gemener in haar woorden, sadistischer in haar handelingen.
Ze sloeg hem. Eerst met een houten lepel, later met een haarborstel en weer later met zijn eigen riem. En hij liet haar slaan. Hard en steeds harder. Ze genoten er allebei van. Ze ontdekte diverse manieren om hem, subtiel, te martelen. Ze gebruikte knijpers, kaarsen en hete was, scheermesjes en naalden, soms zelfs sigaretten.
Ze beperkte hem. Ze liet hem zelden klaarkomen en genoot van zijn gesmeek. Ze genoot van zijn aanblik wanneer ze hem wel toestemming gaf en hij huilend in zijn eigen handen klaarkwam. Kwam hij klaar zonder dat ze hem toestemming gaf, dan strafte ze hem. Hard.
Hij werd compleet afhankelijk van haar en kon geen stap meer zonder haar zetten.
Ook daar genoot ze van. Tot ze het zat werd en het haar ging benauwen.
Nu weet ze dat het voor hem veel minder een spel was dan voor haar. Hij was serieus in zijn onderdanigheid naar haar.
Soumia zag het toen nog vooral als spel. Een geil spel en een spel waar ze goed in was, maar vooral een spel. Ze zag niet in dat ze een grote verantwoordelijkheid naar hem had.
Veel te laat had ze door dat hij haar echt nodig had en dat ze het contact nooit zo plotseling had mogen verbreken.

Ze was geschokt geweest door zijn zelfmoordpoging en bezocht hem in het ziekenhuis. Hij had in volle adoratie naar haar opgekeken, dolgelukkig. Hij smeekte haar om hem te behandelen zoals ze altijd deed. Hij gaf haar een brief, een lofzang voor haar, een smeekbode naar haar aandacht. Langzaam kreeg ze door dat ze een verantwoordelijkheid naar hem had. Ze had alweer een ander vriendje, maar ze bleef hem zien en kwam tegemoet aan zijn verlangen door haar vernederd en gedomineerd te worden.
Soumia had hem net zo hard nodig. Zijn afhankelijkheid was de voeding geweest voor haar sadistische verlangens. Zijn onderdanigheid de enige reden dat ze zich machtig kon en mocht voelen.
Hij was tevreden geweest. Hij voelde zich gelukkig en vond uiteindelijk iemand die het spel nog beter speelde. Pas toen kon Soumia hem los laten.

‘Kom Fleur. Sta op en stop met huilen! Je bent een sterke vrouw, maar je laat nu je angst voor je denken. Bekijk het van alle kanten en bedenk wat het beste is dat nu zou kunnen gebeuren.’
‘Ik wil U niet kwijt!’
‘Dat weet ik, en dat gebeurt ook niet, maar als het gebeurt dan is het jouw keuze. Niet die van mij, ook niet die van Marc.’
Meestal vindt Fleur het prettig als haar Meesteres begripvol is. Nu wenst dat ze het niet is. Ze wil dat ze haar zegt dat ze Marc uit haar hoofd moet zetten. Ze wil dat haar Meesteres de keuze voor haar maakt. Ze wil niet hoeven kiezen. Ze wil ze allebei. Dan maar stiekem, zonder dat haar Meesteres weet van Marc, zonder dat Marc weet van haar Meesteres.
Soumia tilt het gezicht van Fleur een beetje op, dwingt de vrouw haar aan te kijken.
‘Oprecht en eerlijk Fleur, weet je nog?’
Fleur knikt en schaamt zich voor haar gedachten. Alsof ze iets voor haar Meesteres verborgen zou kunnen houden. Marc zal het probleem niet zijn, maar haar Meesteres kijkt dwars door heen.
‘Kom, ik zal je helpen met koken. We eten samen en dan ga ik naar huis. Je hebt tijd nodig om te onderzoeken wat je wilt en hoe je dat gaat doen.’
Ze ziet het gezicht van Fleur. ‘Ik wil dat je gelukkig bent en dat je lekker in je vel zit. Alleen dan kan dit werken. Ik weet dat je wilt dat ik je straf, maar straf moet je verdienen en het moet je dichter bij jezelf brengen, niet nog meer afstand creëren.’
Soumia weet dat Fleur haar begrijpt. Ze weet ook dat ze het liefst haar kop in het zand steekt omdat ze bang is voor de antwoorden die ze zal vinden.
Fleur zal het zelf moeten bedenken en ondervinden. Daar naar moeten handelen. Ze mag geen twijfels hebben, op geen enkele manier. Alleen dan kan het werken.

Show Buttons
Hide Buttons