Muziek voor haar oren

Wouter loopt al ruim een half uur heen en weer door zijn appartement. Boos en tegelijk nerveus. Het stapelt zich op in zijn hoofd en in zijn lijf. Iets later zou ze zijn. Bijna drie kwartier later is niet iets later. Het is veel te laat. Soumia moet niet denken dat ze hem op die manier kan behandelen en ze hoeft zeker niet te denken dat hij zich ook nog maar iets door haar laat vertellen. Vanavond is hij de baas. Vanaf het moment dat ze binnen komt, bepaalt hij de rest van de avond. Ze heeft niets in te brengen. Hij wil wel eens zien hoe ze daar op reageert en of ze dan nog steeds zo afstandelijk doet.
Hij laat zich op de bank vallen, maar springt op als de bel gaat. Voor de spiegel in de hal trekt hij zijn schouders naar achteren. Zijn kin steekt hij naar voren. Wat hem betreft kan de avond beginnen.

Zonder iets te zeggen loopt Soumia door naar de woonkamer. Wouter volgt haar. Hij stoort zich aan het feit dat ze hem negeert. Hij kijkt naar haar en ziet haar slanke benen en de naad in haar kousen. In zijn kruis begint het te kloppen. Hij gaat dicht achter haar staan en legt zijn handen op haar heupen.
‘Wat denk je dat je aan het doen bent Wouter?’
De kilte in haar stem ontgaat hem niet en hij negeert de impuls zijn handen weg te halen.
‘Ik denk dat we het vandaag op mijn manier gaan doen.’
Soumia draait zich om en hij pakt haar polsen, draait haar armen op haar rug en laat zijn mond langs haar hals glijden. Ze kijkt hem laatdunkend aan.
‘Denk je dat Wouter?’
‘Dat denk ik ja en ik ga je hard neuken tot je me smeekt te stoppen en dan neuk ik je nog wat harder. Overal. Hier, in de keuken, mijn slaapkamer. Ik zal mijn stijve lul zo hard in je pompen dat je de rest van de week niet normaal kunt zitten. Dat ga ik met je doen.’

Met ieder woord dat hij uitspreekt voelt hij zich groeien, in zijn hoofd en in zijn broek. Hij voelt ook dat Soumia geen weerstand biedt als hij zijn vrije hand onder haar rok laat glijden en met zijn vingers de plek zoekt waar haar benen samen komen.
Haar ogen verraden niets, haar lichaam verraadt niets. Wouter voelt de gladheid van haar huid, de warmte bij haar slipje en hij merkt dat zijn ademhaling sneller gaat. Soumia wacht tot zijn greep om haar polsen verslapt en zodra dat gebeurt grijpt ze hem vol in zijn kruis. Haar mond is dichtbij zijn oor. ‘Is dat echt wat je wilt Wouter? Doen wat je altijd hebt gedaan? Neuken, klaar komen en dan leeg verder, teleurgesteld, omdat het weer niet is wat je had verwacht?’
Haar woorden komen koud en scherp bij hem binnen en even verschijnt het gezicht van zijn assistente op zijn netvlies. Zij zou nooit op een scherpe toon tegen hem praten, ook niet als zij nu hier zou staan, met zijn hand onder haar rok. Hij stelt zich voor dat zij tegen hem aan zou leunen, haar hoofd op zijn schouder. Zij zou zijn hand tegemoet komen en haar benen spreiden om hem nog meer ruimte te geven. Zij zou zich aan hem overgeven en die gedachte is geil, maar niet zoals hij het wil. Niet nu.

Abrupt laat hij Soumia los, hij durft haar niet aan te kijken en ze draait zich weer om. Langzaam haalt ze haar tas leeg en legt de spullen een voor een op tafel. Verward gaat Wouter op de bank zitten. Met elke seconde voelt hij zijn vastberadenheid weg vloeien. Hij probeert het tegen te houden, maar hoeft alleen maar naar Soumia te kijken om te weten dat het vergeefse moeite is. Even haat hij zichzelf erom en nogmaals trekt hij zijn schouders naar achteren. Hij wil het bepalen vandaag, niet zij.
Soumia kijkt even over haar schouder.
‘Heb ik je gezegd dat je mag gaan zitten?’
Meteen staat Wouter op en aarzelend gaat hij naast haar staan. Hij weet dat hij net over een grens is gegaan. Dat ze doet alsof er niets gebeurd is, maakt dat hij op zijn hoede is.
‘Wat ben je aan het doen?’
‘Dat merk je vanzelf wel. Waar zijn je spullen?’
Hij stamelt, wil zijn excuses aanbieden, maar weet dat het niets uitmaakt. Haar reactie zal nog komen en de toon van haar stem vertelt hem dat hij het niet leuk zal vinden.
‘Het spijt me, ik weet niet wat … Ik zal de spullen pakken.’
Hij loopt weg en Soumia haalt diep adem. Hij heeft haar voldoende reden gegeven hem hard te straffen, nog harder dan ze al van plan was. Het grote verschil is nu dat hij het ook echt heeft verdiend en dat hij dat weet.

Als Wouter terugkomt met de leren boeien, het zweepje en de blinddoek staat Soumia nog steeds bij de tafel en op het moment dat hij de kamer binnenkomt trekt ze langzaam het doorschijnende jasje uit. Haar korset heeft een diepe decolleté en hij ziet de volle aanzet van haar borsten. Het maakt dat hij meer wil zien, meer wil voelen ook. Ondanks dat hij weet dat het niet is hoe hij het wil, wil hij haar bezitten, alles van haar. Het is zijn zwakte, zijn zwakte voor dominante vrouwen als Soumia en ergens maakt het hem razend.
‘Je mag je uitkleden.’
Ze stapt bij de tafel vandaan en hij ziet een aantal van de spullen die ze heeft neergezet. Touw, een lange, dunne stok en een kleine, glanzende doos.
‘Waar is dat voor?’
‘Geen vragen Wouter! Kleed je uit.’
Hij kleedt zich uit. Naakt staat hij in het midden van zijn eigen woonkamer en hij wacht op wat er komen gaat.
Net als de vorige keer loopt Soumia om hem heen. Ze laat haar handen langs zijn gladde borst glijden, zijn geschoren kruis en knikt. ‘Heel goed, zo zie ik het graag. Bukken, je handen om je enkels.’
Wouter aarzelt, hij kijkt Soumia even aan. ‘Ik heb niet ...’
‘Bukken.’
Hij bukt, legt zijn handen om zijn enkels en voelt hoe Soumia zijn billen uit elkaar trekt en haar vingers er tussen legt. Weer wacht hij, terwijl hij zich moet beheersen niet van haar vingers weg te draaien.
‘Niet goed. Ben je vergeten wat ik heb gezegd Wouter?’
Hij schudt zijn hoofd. ‘Het is lastig, ik kan er niet goed bij.’
‘Dan moet je creatiever zijn, nu zal ik het moeten doen. Kom, naar de keuken, ik heb water nodig.’
Ze pakt wat attributen van de tafel en loopt voor hem uit naar de keuken. Wouter loopt achter haar aan en probeert te kijken wat ze aan het doen is, ze blokkeert zijn zicht.
‘Je mag wat drinken voor me inschenken Wouter, iets fris graag.’
Terwijl hij een glas sap voor haar inschenkt hoort hij de kraan en het draaiende geluid van een deksel op een glazen pot. Met het glas in zijn handen blijft hij achter haar staan.
Hij hoeft niet te vragen wat ze gaat doen. Hij kan het zo wel raden en hij doet zijn ogen dicht. Zijn erectie verdwijnt niet en hij vraagt zich af of hij wel helemaal normaal is. Wat als zijn ex hem zo zou zien of één van zijn vroegere vriendinnen.
Soumia draait zich om en pakt het glas van hem aan.
‘Je mag weer bukken en ik wil dat je stil blijft staan. Ik laat je één keer zien hoe het moet, de volgende keer doe je het zelf en je houdt het bij, duidelijk.’
Wouter knikt, bukt en houdt zijn enkels vast. Soumia staat achter hem, een hand op zijn rug, het voelt prettig en geruststellend. Haar andere hand maakt kloppende bewegingen en zonder waarschuwing trekt ze zijn billen weer uit elkaar en smeert er een dik vloeibaar goedje tussen.
Sissend laat hij zijn adem ontsnappen. Het is warm, te warm,
Haar vingers kloppen tegen zijn rug. ‘Ik wil je niet horen.’
Wouter klemt zijn kiezen op elkaar. Ze smeert nog meer van het hete goedje tussen zijn billen. De kraan gaat weer aan en de geur van zijn keukenzeep waait zijn neus in. Tussen zijn billen begint het te prikken en hij knijpt zijn kringspier in de hoop dat het gevoel verdwijnt. Hij hoort stof scheuren en bedwingt de neiging te kijken wat ze aan het doen is, dan voelt hij haar handen weer. Koel nu door het water en ze legt iets tussen zijn billen, drukt het stevig aan. Het voelt zacht en biedt even verlichting tegen de jeuk, hij duwt zijn billen omhoog tegen haar handen voor nog meer verlichting.
‘Stil staan!’
Ze loopt om hem heen en gaat bij zijn gezicht op haar hurken zitten. Wouter ziet de strakke spieren in haar bovenbenen en de kanten rand van haar kousen. Soumia biedt hem haar glas aan, laat hem een slok van het koele vocht nemen en kijkt naar hem.
‘Hoe voel je je?’
Wouter schudt zijn hoofd. Hij wil niet praten. Hij wil dat ze opschiet en doet wat ze wil doen. Soumia glimlacht en staat weer op. Ze weet niet of hij door heeft wat ze gaat doen, wel weet ze dat het pijnlijk is, brandend pijnlijk. Ze heeft het ooit bij zichzelf gedaan en het brandende gevoel houdt uren aan, daar helpt geen enkele crème tegen. Ze gaat weer achter hem staan en legt een hand op zijn rug.
‘Je weet wat ik heb gezegd Wouter. Je staat stil en ik hoor je niet.’
Met dat ze het zegt geeft ze een ferme ruk aan de strook katoen tussen zijn billen. Zijn schreeuw klinkt haar als muziek in haar oren.

Show Buttons
Hide Buttons