Zonder gezicht

Haar hoofd staat er niet naar, maar Soumia realiseert zich heel goed dat wegblijven alleen maar vragen oproept en een smoesje verzinnen kan ze niet. Adnan zal dwars door haar heen kijken en hij houdt haar al nauwlettend in de gaten.
Ze weet dat het bezorgdheid is, liefde en dat heeft ze ook altijd gewaardeerd. Het heeft ervoor gezorgd heeft dat ze destijds niet helemaal van haar roots verwijderd raakte en daar is ze hem nog steeds dankbaar voor. Op dit moment zou ze echter willen dat hij haar iets minder goed kent. Hij weet niet wat er is, maar hij weet dat er iets is. Het maakt dat ze op haar hoede is en afstand houdt. Niet alleen van Adnan, maar van iedereen. Ze laat niemand dichtbij komen, zeker niet nu het geheim dat ze zo lang verborgen heeft weten te houden aan de oppervlakte is gekomen.

Als ze daaraan denkt rolt er een nerveuze kriebel door haar lijf. Het past niet bij haar. Soumia is zelden nerveus. Ze bereidt zich altijd goed voor en weet wat ze kan verwachten. Nu heeft ze geen idee wat haar te wachten staat en welke impact het op haar leven zal hebben. Ze is de controle kwijt en het maakt haar onzeker en rusteloos.
Ze knikt naar Adnan en glimlacht geruststellend als zijn ogen voor de zoveelste keer op haar blijven rusten. Hij glimlacht niet terug, maar blijft haar met een ernstig gezicht aankijken voor hij zijn aandacht op Naomi richt.
Zijn ogen maken haar alleen maar onrustiger. Hij mag er niet achter komen, niemand mag er ooit achter komen.

Dat heeft ze de maatschappelijk werkster ook verteld toen ze haar terugbelde. De boodschap op haar voice-mail was duidelijk. Of ze zo spoedig mogelijk contact met haar op wilde nemen. Soumia ging pas akkoord met een ontmoeting toen haar verzekerd werd dat niets van het gesprek of de uitkomst op wat voor een manier ook naar buiten zou lekken.
De maatschappelijk werkster had alle begrip voor haar situatie. Soumia is wethoudster van een grote gemeente en een bekend gezicht. Ze heeft veel te verliezen als haar verhaal bij het grotere publiek bekend zou worden. Het zou haar haar baan kunnen kosten. Niet omdat het iets is om zich voor te schamen, wel omdat het ze het geheim heeft gehouden. De kranten zouden het oppikken en ze zouden er van smullen, net als de mensen die het verhaal zouden lezen.

In een licht, onpersoonlijke kantoor luisterde Soumia naar zorgvuldig gekozen woorden en ze wist dat haar grote geheim haar had ingehaald.
Voor het eerst in al die jaren hoorde ze de namen van de mensen die haar baby met zich mee hadden genomen. Voor het eerst in veertien jaar kreeg het rode gezichtje met het platte neusje een naam. Dewi.
Sinds ze het weet, heeft Soumia de naam meerdere malen zachtjes voor zich uit gezegd. Dewi Woods, dochter van Paul en Joanna Woods. Het meisje dat geen dochter van Soumia mocht zijn.

De ouders zijn wanhopig. Dewi is ernstig ziek en zwak vanwege bestralingen en chemotherapie. Haar ouders zagen geen andere uitweg dan haar vertellen over de adoptie en haar biologische moeder. Dewi moest het weten, zodat ze kon beslissen of ze Soumia om hulp wilde vragen.
Of Soumia na wilde denken over een eventuele ontmoeting met de ouders, met Dewi.
Haar eerste ingeving was een resolute weigering. Ze wilde het telefoontje en de afspraak met de stichting beschouwen als een tijdelijke onderbreking van haar rust en vooral de controle die ze over de hele situatie heeft. De baby en haar ouders zijn iets uit haar verleden, stilstaande beelden die niet verder zijn gegaan dan dat ene moment. Het beeld van de verpleegster die met de baby van haar wegliep om het kindje aan de gezichtsloze ouders te geven. Veertien jaar lang was het een beeld dat Soumia toe kon laten. De schimmige silhouetten van een man en een vrouw en een baby die nooit opgroeide, maar klein en rimpelig bleef. Naamloos, gezichtsloos.
Dat korte moment in het kantoor had alles veranderd. Soumia zag het kindje als in een snel spelende film opgroeien. Eerste stapjes, tandjes, kleuterschool, zwemles. Alle momenten die ze van een afstandje bij haar neven en nichten mee heeft mogen maken. Dewi zal volgende maand veertien jaar worden. De datum staat omcirkeld in Soumia haar agenda, de mand met citroenen is al aangevuld.
Het kind kreeg een naam en de ouders van Dewi kregen een gezicht, een stem. Natuurlijk stemde Soumia in met een ontmoeting.

Soumia wist dat het gezin iets van haar nodig zou hebben en ze kreeg gelijk.
Stil luisterde ze naar het verhaal van de twee mensen. Ze zag de wanhoop en vechtlust in hun ogen. Deze mensen hielden van hun dochter, van haar dochter. Ze zouden alles voor haar doen.

Het gaf haar de bevestiging dat ze destijds de juiste keuze had gemaakt en dat deed haar goed. Zelf zou ze het niet op kunnen brengen, nog steeds niet. Soumia zou zichzelf nooit weg kunnen cijferen omwille van haar kind.

Dewi heeft een ernstige vorm van leukemie en zal alleen maar zieker worden. Ze zal veel pijn hebben, zwakker worden en uiteindelijk overlijden als er geen geschikte stamcel-donor gevonden wordt. De hoop van het gezin is gevestigd op Soumia, de biologische moeder van het meisje.

Soumia wil niet dat dit kind nu een andere plek in haar leven gaat krijgen, maar ze kan onmogelijk nee zeggen. Dat gaat tegen alles in waar ze in gelooft. Dewi is haar vlees en bloed, ook zonder de emotionele band. Dewi is familie en familie is alles.

Ze heeft ja gezegd. Artsen mogen haar onderzoeken om te kijken of ze een geschikte donor is en als dit zo is dan zal ze haar beenmerg afstaan voor Dewi.
Paul en Joanna waren in tranen uitgebarsten, hadden haar omhelst en gezegd dat ze haar eeuwig dankbaar zouden zijn. Dewi ook, ze kon niet wachten haar te ontmoeten.
Soumia had haar hoofd geschud. Het kindje dat ze veertien jaar geleden heeft afgestaan, heeft nu een naam gekregen. Het mag geen gezicht krijgen. Ze wil Dewi niet ontmoeten. Haar geheim moet geheim blijven. Dat wordt onmogelijk als ze Dewi zal ontmoeten. Soumia weet dat ze haar bloed zal herkennen en dan krijgt ze misschien zelfs spijt van haar beslissing.

Dewi moet een kind zonder gezicht blijven. Een kind dat Soumia heeft geholpen omdat zij misschien een geschikte donor kan zijn. Niet meer en niet minder.
Als Soumia een geschikte donor is dan zal Dewi blijven leven en volwassen worden. Meer hoeft Soumia niet te weten. Ze heeft geen behoefte aan andere beelden.

Show Buttons
Hide Buttons