Zalige onwetendheid

Louisa was verheugd toen Wouter haar mee uitvroeg en tijdens het etentje wist hij dat hij het goed had gezien. Ze zag hem duidelijk zitten. Hij was dan ook teleurgesteld toen ze hem niet binnen vroeg toen hij haar netjes thuis had afgeleverd. Het weerhield hem er niet van haar nogmaals uit te vragen. Vroeg of laat zou ze hem binnen vragen. Hij wilde haar niet naar zijn eigen flat brengen. De aanwezigheid van Soumia is daar nog voelbaar, maar dat is het enige dat hem nu tegenhoudt. Hij weet zeker dat het een kwestie van tijd zal zijn, uiteindelijk zal haar aanwezigheid verdwijnen. Het mailtje dat hij vanmorgen van haar kreeg, sterkt hem in die gedachten. Ze heeft het druk. Zodra het rustiger is, zal ze weer contact met hem opnemen. Ze hoopt dat hij er begrip voor heeft en verwacht dat hij zich ondertussen aan de afspraken houdt. Wouter vraagt zich af welke afspraken? Die afspraken gelden alleen als zij bij hem is en aangezien dat de komende dagen niet gaat gebeuren kan hij doen wat hij wil.

Tijdens het eten hangt er een onuitgesproken spanning tussen hem en Louisa, ze daagt hem uit. Met haar ogen, haar lichaam en haar woorden. Ze weet dat het vanavond niet alleen bij een etentje blijft en ze daagt hem uit.
In de auto naar haar huis kan ze haar handen niet van hem af houden. Hij laat haar en wacht bij haar voordeur niet op de vraag of hij binnen komen. Hij weet dat ze wil dat hij binnenkomt en ze is verlangend en gretig, precies zoals hij wist dat ze zou zijn. Geil en bereid hem te ontvangen op de manier die Soumia hem heeft ontzegd.

Zijn vlees stoot in haar vlees. Hard en kokend. Hij wil dat het Soumia haar vlees is en dat het Soumia haar kreten van genot zijn. Haar smekende en hijgende woorden dat hij sneller moet, dieper. Dat ze wil dat hij komt.
Het duurt lang voor hij komt. Hij probeert het gezicht van Soumia op zijn netvlies te halen en haar woorden te horen.

Hij bevredigt Louisa, met zijn handen, zijn mond en zijn lichaam. Pas als haar nagels zich pijnlijk en diep in zijn rug boren voelt hij het over zich heen spoelen. Met gesloten ogen ligt hij bovenop haar, zodat hij niet hoeft te zien dat de ogen die naar hem kijken niet diep donkerbruin en eisend zijn, maar lichtgrijs en smekend. Smekend om meer. De ontlading waar hij op hoopt komt niet, in plaats daarvan laat hij zich teleurgesteld en leeg op het warme lichaam van Louisa vallen. Zijn woorden zijn gelogen.
Hij vond het niet fijn en hij wilde geen herhaling. In plaats daarvan hoort hij zichzelf precies het tegenovergestelde beweren.
Ze merkt niet dat hij haar alleen maar tegen zich aantrekt om haar niet aan te hoeven kijken. Ze merkt ook niet dat zijn volgende erectie niets te maken heeft met haar zachte en warme lichaam, maar alles met de beelden die in de nacht door zijn hoofd speelden. Ze had geen idee dat er de hele nacht een andere vrouw tussen hen in had gelegen.

*

Soumia ligt op haar buik, haar hoofd op haar armen. Ze heeft geluisterd naar het verhaal van de verpleegkundige en weet welke risico’s op complicaties er zijn. Die zijn er nauwelijks. Ze kan hooguit wat koorts krijgen, maar als dit niet gebeurt dan is ze morgen alweer thuis.
Voor Dewi wordt het een heel ander verhaal. Die zal de komende weken in een speciale kamer met gefilterde lucht moeten verblijven om de kans op infectie zo klein mogelijk te houden. Haar leventje zal tijdelijk in de wachtkamer komen te staan, maar ze zal leven. Soumia vindt het een kleine prijs.
Vier tot zes weken in een speciale kamer met alleen bezoek van haar ouders. Het is niets op een mensenleven.

Ze heeft tegen Paul en Joanna gezegd dat ze haar op de hoogte mogen houden van het verloop van Dewi haar herstel, maar daarna moet ze weer terug naar de anonimiteit.
Het is de enige voorwaarde die Soumia heeft gesteld. Dewi zal haar biologische moeder niet ontmoeten. Ze zal zelfs haar naam niet kennen. Dewi heeft al een moeder en één moeder is meer dan genoeg.
Voor de tweede keer zal Soumia het meisje haar haar leven geven.
Het is de enige rol die Soumia in het leven van haar dochter mag hebben.

Ze knikt als de verpleegster vraagt of ze er klaar voor is. Ze is er al dagen klaar voor. Hoe eerder dit achter de rug is, hoe beter. De littekens op haar rug zijn vers en vuurrood. Ze kreeg vragen van de arts en er werd een maatschappelijk werker bij gehaald, maar ze hoeft geen hulp. Ze is gelukkig en volledig bij haar verstand. Ze wordt niet mishandeld en haar verleden is niet onverwerkt. Ze heeft al hulp. Ze werd niet geloofd. Mensen denken te weten en te mogen oordelen, maar mensen hebben geen idee. De meeste mensen hebben geen flauw benul van wat anderen drijft en op de been houdt.

Soumia sluit haar ogen. Nog even en dan is dit voorbij. Ze zal er niets van merken, een korte narcose en dan zal de arts het beenmerg uit haar heupbeen afnemen. Het zal meteen bij Dewi worden ingespoten en als alles goed gaat zal het meisje zich snel beter voelen. Soumia kan weer terug naar haar zorgvuldig geplande leven van zalige onwetendheid over het bestaan van haar dochter. Dagen zullen gevuld zijn met haar werk, het samenzijn met haar familie en ontmoetingen met Fleur en Wouter. Het donkere dat ze over zichzelf af kan roepen, is niets vergeleken met het duister dat haar de afgelopen dagen heeft omringd en het verlamt haar. Ze weet dat ze het pas van zich af zal kunnen schudden als dit achter de rug is en als ze zeker weet dat haar verleden haar niet nogmaals in zal halen.

Show Buttons
Hide Buttons