Waarom zou je willen

Soumia luistert naar de rustige stem van de man aan de andere kant van de lijn. Hij is beheerst, maar ze hoort de opluchting, het geluk. De liefde hoort ze ook. De liefde voor zijn dochter, voor haar dochter.
Soumia is ook opgelucht en gelukkig. Dewi mag naar huis, haar bloedwaarden zijn goed, de testen meer dan positief. Zoals het er nu uitziet kan het meisje naar huis en haar leven verder leven zoals het had moeten gaan, zoals ze gewend is.
Niet zoals ze gewend is. Zoals het was zal het nooit meer zijn.
Soumia heeft haar gesproken over de telefoon. Dewi wil haar graag zien. Ze wil weten wie haar echte moeder is. Ze wil weten waarom Soumia haar heeft weggegeven. Ze heeft het recht te weten waarom Soumia haar heeft weggegeven. Ze heeft ook het recht te weten wie Soumia is. Ze heeft het recht te weten wie haar biologische vader is.
Soumia kan het haar vertellen, Soumia zal het haar vertellen.
Ze deelt in het geluk van Paul, het geluk om zijn dochter. Om haar dochter. Om hun dochter. Het is wat hij en zijn vrouw zeggen.
‘Ze is ook jouw kind, jouw bloed…’
Het zijn haar eigen woorden, het bloed waar ze zich van af heeft gekeerd. Het bloed is naar haar terug gekomen.
Bloed vindt altijd zijn weg terug. Dat zijn Adnan’s woorden.
Soumia heeft hem gebeld. Hij was kil en afwijzend. Gekwetst. Ze wil hem graag zien. Hij zegt dat hij tijd nodig heeft. Hij moet nadenken. Hij weet niet wat dit voor zijn relatie met haar betekent. Ze heeft hem vertelt dat ze Dewi gaat ontmoeten, dat ze haar wil zien en wil weten wie ze is.
Hij zegt dat hij daar blij om is.

Soumia weet dat ze geduld moet hebben, en dat het niet vanzelf zal gaan. Precies zoals haar ontmoeting met Oscar niet vanzelf ging. Het gesprek nam een totaal andere wending dan ze had verwacht. Ze zag een oude man. Hij was altijd de oudere, de wijzere ook. Ze gooide alles op tafel. Haar twijfels en haar onmacht terug te krijgen wat ze kwijt is.
‘Waarom zou je het terug willen?’
Zijn vraag verbaasde haar. Het is geen kwestie van willen. Ze moet het terugkrijgen. Ze moet goed maken wat ze bij Fleur heeft stukgemaakt, wat ze bij Wouter heeft laten versloffen. Het vertrouwen van Adnan, haar familie. Oscar weet dat. Oscar weet hoe belangrijk het voor haar is. Het zijn de vaste zekerheden in haar leven. Zonder dat … haar leven zou leeg zijn, doelloos.
‘Je weet waarom.’
‘Dat weet ik niet. Jij denkt dat ik het weet, maar ik ben ook maar een mens, ik maak fouten. Ik heb fouten gemaakt. Dat voetstuk waar jij me op hebt gezet, het is niet zo hoog. Het voetstuk waar jij jezelf op hebt gezet ook niet.’
‘Ik heb mezelf niet …’
‘Wat zou er kunnen gebeuren als je het niet terugkrijgt, als je daarvoor in de plaats iets terugkrijgt wat je nooit voor mogelijk hebt gehouden. Misschien wel iets waar je altijd naar hebt verlangt.’
‘Zoals?’
‘Dat weet ik niet, ik ken jouw verlangen niet.’
‘Dat ken je wel. Jij kent mij.’
‘Dat is wat jij jezelf hebt wijsgemaakt. Het is jaren geleden. Ik zie je één keer per jaar. We praten niet, wisselen amper een paar woorden. Ik hanteer de zweep, laat je bloeden en ik ga weer. Tot we elkaar het jaar daarop weer zien. Ik ken je niet. Jij kent mij ook niet.’
‘Dat moet je niet zeggen …’
De stenen in haar maag waren zwaarder gaan drukken en kwamen hoger te liggen, tegen haar borst aan. Ze keek hem aan en wist dat het waar was. De rol die zij hem in haar leven had gegeven was opgehangen aan een illusie.
‘Ik zeg het wel. Het enige dat jij van mij kent is mijn verlangen. Die ene keer in het jaar dat ik naar jou toe kom, het blust mijn verlangen, voor een deel …’
‘Jij tekent mij …’
‘Ik gesel jou, zoals jij aan mij hebt gevraagd, omdat jij vindt dat je jezelf moet straffen voor een beslissing die je jaren geleden hebt genomen. Ik laat je bloeden …’
‘Het is een beslissing die we samen hebben genomen.’
‘Nee, jij hebt die beslissing genomen, ik ben daar vanaf het begin af aan duidelijk in geweest. Jij hebt het nodig omdat je denkt dat het moet, omdat je vindt dat het je alleen dan vergeven wordt. Ik hoef niet vergeven te worden.’
‘Waarom kom je dan elk jaar?’
‘Omdat het is wie ik ben, het is wat ik doe.’
‘Ze is ook jouw kind.’
‘Het is net zo min mijn kind als het jouw kind is. Het kind heeft ouders.’
‘Dewi, ze heet Dewi …’
Oscar keek haar aan. ‘Jij hebt mij niet nodig. Mijn leven draait niet om vergeven worden en om perfectie. Ik kom bij jou omdat ik dat wil, niet omdat jij dat nodig hebt. Er zit geen diepere betekenis aan mijn slagen, niets anders dan het genot dat het mij geeft. Ik geniet ervan om jou te zien kronkelen en om je te horen gillen. Er zijn er maar weinig die mij dat toestaan.’
‘Maar je weet … Je zegt het net zelf, iets wat ik nooit voor mogelijk heb gehouden.’
‘Precies.’
Het was dat moment dat hij de vreemde werd die hij was. Ze had hem een rol gegeven in haar rituelen. Hij was haar houvast geweest. Hij heeft nooit om die rol gevraagd.
Hij bleef zitten, roerde in zijn koffie en schraapte zijn keel.
‘Wat wil je Soumia. Blijven we hier? Gaan we naar jouw huis, ieder onze eigen weg?’
Ze had gezucht. ‘Ik heb je niet nodig.’
‘Dat is precies wat ik je probeer te vertellen.’
‘Waarom heb je het niet eerder gezegd?’
‘Je hebt het me nooit gevraagd en je weet, want dat deel kun je niet vergeten zijn, ik ben een egoïst.’
‘Mijn pijn, jouw genot?’
‘Je weet wat het is.’

Hij ging. Een vreemde. De man waar ze van gehouden heeft. Lang geleden. De man die haar leerde wat ze was, wie ze was. De man die altijd egoïstisch is gebleven. Hij heeft nooit naar een diepere betekenis gezocht, niet zoals zij dat doet. Zijn rol in haar leven is onbeduidend. Het is de leugen die ze zichzelf heeft wijsgemaakt.

Ze belt Wouter. Hij is afstandelijk en reageert twijfelend op haar voorstel wat te gaan drinken. Hij stemt toe als ze hem vertelt dat ze hem wil uitleggen waarom hij niets van haar hoorde. Ze is het hem verschuldigd. Ze zal hem laten gaan als het is wat hij wil. Hij is vrij. Zij heeft geen macht over hem en geen controle, niet echt. Haar pogingen die macht alleen op de juiste manier te gebruiken … Het houdt mensen niet bij haar. Ze raakt alleen maar van ze verwijderd.
Waarom zou ze dat terug willen?

Show Buttons
Hide Buttons