Dat wat samen komt

Het hoort bij haar baan, maar ze vindt het ook leuk. Haar gave met verschillende mensen om te gaan en hun vertrouwen te winnen. Ze is in staat om onderscheid te maken en weet wat belangrijk is. Het evenement is belangrijk. Het geld dat er mee opgehaald wordt, de donaties die gedaan zullen worden. De veiling tijdens het diner, de opbrengsten van het concert en van deze middag. Alles is geregeld. Er is niets vergeten. Dat is haar baan en ze heeft zich erop gestort, nog meer dan anders nu alles om haar heen samen lijkt te komen. Haar aanwezigheid hier, het hoort er bij.

De burgermeester spreekt lovend over haar. Hij is dicht bij haar komen staan en onbewust draait ze haar bovenlijf iets van hem af. Niet te veel. Ze wil niet onbeleefd zijn, maar het is genoeg. Zijn woorden zijn niet voor haar. Ze zijn voor alle mensen die haar hebben geholpen dit mogelijk te maken. Ze doet het niet alleen. Vandaag is ze alleen maar aanwezig. Ze zit op en geeft pootjes. Ze knikt en gaat glimlachend op de foto. Ze ziet veel bekende gezicht, ook nieuwe gezichten. Ze ziet haar ouders en haar broers en zussen. Ze wilden erbij zijn, ze heeft het geregeld. Ze ziet dat haar ouders trots op haar zijn, maar het is gewoon haar baan. Het is prettig om van anderen te horen dat ze haar werk goed heeft gedaan, maar het is niet nodig. Ze weet dat ze haar werk goed heeft gedaan. Ze vindt het veel prettiger dat haar familie ook hier is. Ze is blij dat ze durft te dromen over een toekomst waar Dewi ook deel van uit maakt. Ze is blij met de rol die haar gegeven is in het leven van anderen. Van Dewi, Adnan, Wouter …
Het zegt meer over haar dan wat ze hier doet. Vele malen meer.

Ze beantwoordt vriendelijk de vragen van de man die haar interviewt en pareert handig zijn insinuaties over haar privé-leven. Haar gezondheid, ze is een tijd ziek geweest? Ze is gezien met een man? Wil ze daar iets meer over vertellen? Hij doet of ze een celebrity is, een bekend persoon waar mensen meer van willen weten. Met wie ze is, hoe lang, wat ze eet, haar seksuele voorkeur …
Ze lacht en leest zijn kaartje. Hij is niet van de krant, maar van het plaatselijke roddelblaadje. Smeuïge details over de stad en haar inwoners. Ze geeft hem niets om over te schrijven. Niets anders dan de rol waarin ze nu is.
Wethouder, het gezicht van een portefeuille. Niet meer, niet minder. Haar andere kant krijgt hij niet te zien.

Ze loopt langs de kramen. Mooi werk en veel variatie. Kleine ondernemers en grote bedrijven en organisaties. Ze ziet een kraam van het bedrijf waar Wouter werk, er liggen folders. Een oproep voor vrijwilligers. De werkvloer en Wouter bestuurt vanaf zijn stoel in zijn kantoor. Ze zal hem zeggen dat hij meer naar buiten moet treden. Zijn gezicht staat in de folders. De visie van zijn bedrijf, het is ook zijn visie. Dat moet hij laten zien. Hij is niet zijn bedrijf. De werkvloer maakt het bedrijf tot wat het is. De directie is een mooie tweede. Wouter vindt zichzelf te belangrijk. Wat hij wil en zijn verlangen. Korte momenten dat hij het los laat omdat hij voelt dat het ook anders zou kunnen. Hij heeft ja tegen haar gezegd. Hij gaat nog ontdekken wat het betekent als hij ja tegen haar zegt.

Ze praat met een aantal fotografen voor de opdracht van de gemeente. Haar opdracht.
Geef de gemeente een gezicht.
Het jonge meisje, haast een kind nog, laat haar portfolio zien. Het zijn foto’s met een hart, ze zou een kans kunnen maken. Andere fotografen zijn te zakelijk en te schoon. Soumia heeft geen verstand van fotograferen, maar dergelijke foto’s zou ze zelf ook nog kunnen maken.
Een slanke vrouw met lang, bruin haar heeft geen portfolio bij zich. Soumia vraagt haar waarom niet.
‘Het zijn de foto’s die ik hier maak die moeten spreken, wat ik al heb gedaan is misschien niet wat u zoekt.’
Ze werkt bij de gebroeders Basary, een uitvaartcentrum dat goed bekend staat. Zij bemannen ook een kraam en Soumia bekijkt daar toch een aantal van de foto’s van de vrouw. Ze leest haar kaartje. Donna Coredo, fotografe. Mooie foto’s… foto’s met een ziel.

Soumia stopt het kaartje in de zak van haar pantalon en strijkt voor de zoveelste keer met haar vingers langs het metaal van het gouden kruisje.
Het gevoel dat ze krijgt verspreidt zich door haar lichaam. De plekken op haar rug zijn bijna niet meer voelbaar. De huid is geheeld. Het is niet meer nodig. Soumia verlangt toch naar het gevoel. Het hoort bij haar. Zoals haar familie bij haar hoort. Dewi. Haar werk. Wouter.
Geen boetedoening, maar verlangen. Omdat het is wat haar ook compleet maakt.

Ze ziet Wouter. Zijn kleding is te casual. Zoals de eerste keer dat ze hem zag. Ook dat zal ze hem zeggen. Ze zal het hem nu zeggen. Zijn rol is duidelijk, die van haar ook.
Wouter verstart even als hij Soumia in het oog krijgt, herstelt zich weer. Hij is hier met zijn assistente. Zo stelt hij Louisa ook voor. Soumia weet niets, Louisa ook niet. Een kort praatje en hij weet zich geen houding te geven.
Ze maakt een subtiele opmerking over de kleding die mensen dragen. Hij weet dat het voor hem bedoelt is. Zijn kledingkeuze zint haar niet.
‘Ben je ook bij het diner vanavond?’
Hij knikt. Twee plekken aan een tafel. Voor hem en Louisa. Hij heeft er geen moment bij stil gestaan dat Soumia ook aanwezig zou kunnen zijn.
‘Dan wens ik jullie een fijne avond. Geniet ervan. Het schijnt een mooi optreden te worden, en een goed diner.’
Ze is er niet bij? Opgelucht haalt hij adem. Natuurlijk niet. Enkel deze middag. Haar tijd is kostbaar. Ze zal haar avond voor zichzelf willen houden.
Louisa zegt iets over haar opmerking, dat mensen het tegenwoordig maar moeilijk vinden hun kleding bij het moment te laten passen. Hij knikt en zegt dat hij straks nog even naar huis gaat. Zijn pak, voor het diner. Louisa kijkt hem verbaasd aan.
‘Je draagt nooit een pak?’
Vanavond draagt hij een pak.
Ze ratelt verder over mensen die ze ziet. Bekende gezichten, minder bekend. Als ze haar arm door die van hem wil steken weert hij haar af. Hij is aan het werk, zij ook. Haar rol kan beter maar duidelijk zijn.
Louisa vergeet het. Werk en privé. Het loopt door elkaar. De man die haar zijn brieven laat tikken, memo’s en rapporten laat uitwerken en zijn agenda laat bijhouden. Het is dezelfde man die haar voorover op het bed duwt en zich passioneel bij haar naar binnen stoot of die tegen haar zegt dat hij gepijpt wil worden. Werk en privé… voor Louisa loopt het in elkaar over.
Voor Wouter niet. Hij weet dat Soumia hem ziet en op hem let. Hij weet wat ze van hem verwacht. Haar woorden klinken in zijn hoofd. Hij twijfelt niet over haar reactie als ze erachter komt dat Louisa veel meer is dan alleen zijn assistente en hem geeft wat Soumia hem ontzegt.
Hij zal nog voorzichtiger moeten zijn.

Show Buttons
Hide Buttons