Onkuise gedachten

Thuis neemt Soumia een moment voor zichzelf. Haar familie zal straks bij haar aan tafel zitten. Wouter zal ook aan een tafel zitten. Ze twijfelt niet over haar kledingkeuze, het mag een feestelijk, maar ook zakelijk. Ze kiest voor zwart, een rechte rok, een dunne panty en een mooi jasje. Haar voeten laat ze in haar hoge hakken glijden. Het is kleding die past bij de avond. Kleding die Wouter zal laten zien dat ze ook deze avond in haar rol zit. Die vrouw naast hem, hij stelde haar voor als zijn assistente. Soumia is niet van gisteren. Ze is zijn assistente, maar ze is ook meer. Soumia heeft gezien hoe ze naar Wouter keek. Ze heeft ook gezien dat Wouter nerveus werd toen ze naar hem toe kwam. Hij creëerde bewust een afstand tussen hem en de blonde vrouw.
Hij denkt dat hij haar voor de gek kan houden en ze zal hem even laten denken dat het hem gelukt is. Vanavond. Later zal ze hem laten voelen dat ze zich niet voor de gek laat houden.
Op haar telefoon leest ze een kort berichtje van Dewi. Ze wenst haar een fijne avond. Morgen zal Soumia haar bellen om een afspraak te maken. Wat ze bij het meisje zag … Dewi heeft haar nodig om het in goede banen te leiden en Soumia weet ook al hoe ze dat gaat doen. Adnan wil dat ze hem in vertrouwen neemt, dat ze hem nog meer betrekt in dat wat haar bezig houdt …
Ze zal het hem vertellen en laten zien. Dewi heeft hem ook nodig. Ze zal het makkelijker krijgen dan Soumia het heeft gehad. Aan de ene kant haar ouders die van haar houden en het beste met haar voor hebben, aan de andere kant Soumia en Adnan. Adnan zal de rol krijgen die hij misschien had kunnen hebben als ze niet …
Ze schudt haar hoofd. Hij krijgt de rol. Welke keuzes zij daarin gemaakt heeft, is niet meer van belang. Dewi heeft haar nodig en ze heeft Adnan nodig. Of hij het leuk vindt of niet. Het zal hem helpen begrip te krijgen voor de keuzes die Soumia heeft gemaakt.

Wouter ziet in de ogen van Louisa dat het haar bevalt. Ze vindt het leuk dat hij nu toch een pak draagt. Hij laat haar denken dat hij het voor haar doet, zijn kleding past bij de jurk die ze draagt. Ze maken een mooi paar.
Dat Soumia nu weg is, maakt niet uit. Ze zal weten dat hij zich heeft omgekleed en dat hij het belangrijk vindt om aan haar wensen tegemoet te komen.
De enige reden van zijn bestaan …? Hij wil dat Soumia denkt dat het zo is. Hij schrok toen hij haar zag en is opgelucht dat ze er niet meer is. Hij kan zich vrij bewegen naast Louisa. Hij kan met haar mee naar huis gaan.

In het midden van de grote, ronde tafel staat een mooi bloemstuk. Hij schuift de stoel voor Louisa naar achteren en gaat naast haar zitten. Hij praat vrijer en hij beweegt vrijer. De glazen worden gevuld. Hij kan zich laten gaan. Hij gaat met Louisa mee. Voor het eerst weer nadat Soumia bij hem was. Haar woorden en de beelden van die avond in zijn hoofd. Haar hand op zijn gloeiende huid en zijn erectie. Ook nu …
Hij legt zijn hand op Louisa haar been en fluistert iets in haar oor. Ze knikt blozend en met glanzende ogen. Bij haar kan alles. Bij haar wel.

De burgemeester slaat op de grote gong ten teken dat de avond is begonnen. Het diner en de veiling. Obers en serveersters lopen rond met grote schalen vol geurend eten. Op het podium worden diensten aangeboden. De opbrengst zal in het fonds worden gestort en de notaris maakt aan het eind van de avond bekend hoeveel er in zijn totaliteit is opgehaald. Soumia volgt de veiling zijdelings. Ze weet welke bedrijven en organisaties een bijdrage hebben geleverd. Zelf heeft ze de plekken aan deze tafel gekocht, voor haar ouders en voor haar broers en zussen. Haar werk en haar familie komt samen.

Ze praat met haar ouders en ze durven te vragen naar Dewi en naar die periode in haar leven. Soumia dwingt zichzelf tot openheid. Het gaat niet vanzelf. Ze is gewend er niet over te praten en alles bij zichzelf te houden. Ze ziet dat Adnan meeluistert. Hij wil het ook weten. Hij wil weten hoe, en waarom. Rustig drinkt ze van haar wijn. Haar familie drinkt niet. Geen alcohol. Ze doet niet meer alsof ze ook niet drinkt.
Ze heeft Wouter gezien, met zijn assistente. Hij ziet haar niet, nog niet. Zijn hand op haar been en zijn gezicht is dicht bij dat van haar. Wat zij hem ontzegt, Wouter vindt het bij zijn assistente.

Na de veiling speelt de band rustige muziek. Steeds meer tafels raken leeg, het diner is voorbij. Mensen zoeken de dansvloer en de lege tafels worden afgeruimd en aan de kant gezet zodat de dansvloer groter wordt. Wouter heeft zijn armen om de blond vrouw heen geslagen en ze dansen dicht elkaar aan. Soumia danst met haar vader zoals alleen haar vader met haar kan dansen. Ondanks alles is ze nog steeds zijn dochter. Zijn kleine, grote meid. Soumia leest het in de warmte van zijn ogen.

Ze maakt nog een rondje en bedankt belangrijke mensen voor hun aanwezigheid. Later staat ze met een glas wijn aan de rand van de dansvloer en ze heft haar glas op het moment dat Wouter haar in het oog krijgt. De blik in zijn ogen wakkert het smeulende vuurtje in haar buik aan. Hij heeft ja tegen haar gezegd en hij heeft gelogen.
Ze knikt naar hem en hij neemt afstand van de blonde vrouw. Soumia loopt naar ze toe en legt voor de tweede keer haar hand in die van de vrouw.
‘Vergeef me, Wouter heeft je naam genoemd, ik geloof dat ik hem vergeten ben.’
De vrouw lacht. ‘Het geeft niet. U moet vast veel namen onthouden. Louisa …’
‘… mijn assistente.’
Soumia glimlacht. ‘Dat wist ik nog wel. Louisa. Aangenaam, Soumia.’
Het valt stil en Soumia ziet dat Wouter zich ongemakkelijk voelt. Hij zoekt een houding, weet die niet te vinden en schraapt zijn keel.
‘Ik heb dorst gekregen, zal ik…’
‘Ik haal wel wat, ik moet toch naar het toilet.’

De hand van Louisa ligt op zijn arm. Het zegt niets, het hoeft niets te zeggen. Soumia weet niets. Hij is voorzichtig. Wouter kijkt Louisa na. Hij durft Soumia niet aan te kijken.
‘Ze lijkt me aardig.’
Wouter knikt en stamelt. ‘Ze is ook aardig en ze werkt hard. Het leek me een leuke beloning haar mee te vragen voor deze avond, de kaarten waren al gekocht. Ze kan een beetje aanhankelijk zijn … de wijn …’
Hij voelt zich onzeker en weet niet goed wat Soumia nu van hem verwacht.
Weer hoort hij haar woorden.
‘Je bent er alleen om mijn leven aangenamer te maken. Je vrije wil bestaat niet meer.’
Nu ook? Wat wil ze dat hij doet? Niet hier toch…? Ze is aan het werk, hij is hier ook voor zijn werk. Niet als haar slaaf.
‘Ik ben blij dat je mijn opmerking over je kleding op de juiste manier hebt geïnterpreteerd, je moet nog veel leren over jouw rol als directeur van een grote organisatie…’
‘Ik weet wat mijn rol is.’
‘Is dat zo Wouter? Ik heb niet het idee dat de mensen die vanmiddag jullie kraam bemanden weten wie jij bent.’
‘Natuurlijk weten ze wie ik ben. Mijn gezicht staat in alle folders.’
‘Maar weten ze ook wie jij bent?’
Haar rol, zijn baan … Het kan niet zo zijn dat ze daar ook invloed op wil hebben. De mensen hoeven hem niet te kennen, hij hen ook niet. Ieder heeft zijn eigen aandeel. Hij is de directeur en er moet een bepaalde afstand blijven. In zo’n groot bedrijf is dat alleen maar gezond.
‘Ze hoeven niet te weten wie ik ben.’
‘Ik vind dat ze dat wel moeten weten.’
De band zet een nieuw nummer in en de grote hal vult zich met trage klanken. Stelletjes stromen de dansvloer op. Louisa blijft lang weg.
‘Misschien moet ik even kijken waar …’
‘Je mag met me dansen Wouter.’
Hij wil niet met haar dansen. Niet hier en niet vanavond. Het maakt alles ingewikkelder , wat zij van hem wil, wat hij van haar wil. Het kan niet. Toch knikt hij.
‘Wil je met me dansen Soumia.’
Ze kijkt langs hem heen en reageert niet. Hij weet wat ze verwacht. Ook hier. Zijn stem is zacht.
‘Wilt U met me dansen mevrouw?
Soumia legt haar hand in die van hem. ‘Heel graag Wouter.
Zijn hand ligt op haar onderrug. Hij voelt haar warmte en probeert afstand te houden. Soumia kijkt hem aan. Hij probeert zich niet te laten vangen door haar blik. Hij vraagt zich af hoe ze het doet. Ze zegt geen woord, maar gebruikt haar ogen, alleen maar haar ogen. Het is dezelfde blik als toen ze hem vertelde wat ze van hem verwachte. Hij voelt zich ongemakkelijk en opgewonden. Ondanks de aanwezigheid van Louisa en alle andere mensen. Soumia zet het in zijn hoofd en in zijn lijf en ze weet dat ze het doet. Ze beweegt haar lichaam steeds een klein beetje tegen dat van hem aan. Niet opdringerig, zoals Louisa kan doen, maar subtiel. Ze weet dat zijn gedachten teruggaan naar eerdere momenten die hij met haar had. En ze weet dat ze zijn hoofd vult met de onkuise gedachten die hij op geen enkele manier aan haar kenbaar mag maken.

Gedachten die hij uit zal voeren op het moment dat hij weer alleen is met Louisa.

Show Buttons
Hide Buttons