Scherpe woorden

Het licht in haar hoofd wordt langzaam weer donkerder als ze Dewi nog steeds niet te pakken krijgt en het donkere richt zich naar haar broer. Hij heeft het recht niet Dewi van haar af te nemen. Hij heeft een kind, een tweede op komst. Dewi is haar dochter. Ze moet haar al delen met zoveel mensen. Soumia wil dat ze een plek krijgt binnen de familie, maar ze wil niet dat Adnan haar van haar afneemt.

Adnan is verrast als hij de deur opent en zijn zus ziet staan. Een verrassing die plaats maakt voor verbazing als hij de blik in haar ogen ziet.
‘Oh, oh, wat is er aan de hand zus. Problemen?’
‘Ja, met jou. Waarom heb je niet gezegd dat je met Dewi naar het theater zou gaan?’
Adnan knikt en laat haar binnen. Hij wist dat dit zou komen. Dat het zo snel zou komen, wist hij niet.
‘Ik vond niet dat ik dat hoefde te doen en je hebt Naomi toch gesproken?’
‘Waarom doe je dit Adnan?’
‘Waarom doe ik wat?’
‘Waarom heb je me niet laten weten dat je met haar weg ging. Je had me op zijn minst mee kunnen vragen. Dewi is mijn dochter en …’
‘Ik wilde je mee vragen Soumia. Dewi wilde dat niet.’
Gekwetst kijkt Soumia hem aan.
‘Waarom niet?’
‘Ze dacht niet dat je het leuk zou vinden.’
‘Dat jullie me mee zouden vragen?’
‘Nee, het theaterstuk. Ik denk ook niet dat je het leuk had gevonden.’
‘Dan had je dat uit haar hoofd moeten praten. Dewi weet niet wat ik wel en niet leuk vind. Ik had bij haar kunnen zijn, het maakt niet uit wat we dan doen. Je weet dat ik haar beter wil leren kennen.’
‘Dan had je misschien wat meer interesse moeten tonen toen ze over het stuk vertelde.’
‘Hoe bedoel je, wanneer …’
Soumia weet dat Adnan gelijk heeft. Die middag dat ze Dewi meenam naar haar broer, naar Naomi en Farid. Dewi had verteld over het theaterstuk. Dat ze er graag naar toe wilde, maar dat niemand met haar mee wilde. Haar vriendinnen gaan liever uit en haar ouders houden er niet van. Adnan had doorgevraagd. Wat voor een stuk, waar het over gaat, hoe lang het nog speelt. Soumia had zich afzijdig gehouden. Niet omdat het haar niet interesseerde, maar omdat ze zich niet op wilde dringen. Als Dewi zou willen dat ze met haar mee zou gaan dan zou ze het haar vragen. Dewi vroeg haar niet. In plaats daarvan heeft ze Adnan gevraagd.
‘Je had het me moeten vragen …’
‘Nee Soumia, dat had ik niet. Jij bepaalt niet wat ik wel en wat ik niet moet doen. Net zoals je dat ook niet voor Dewi kan bepalen. Sommige dingen hebben tijd nodig en die tijd zal je het moeten geven.’
‘Ik ben al genoeg tijd kwijt. Het is de bedoeling dat jij ons helpt nader tot elkaar te komen, niet dat je ons uit elkaar drijft. Jij hebt al genoeg. Je hoeft Dewi er niet ook nog eens bij te hebben. Ik wil dat je het mij laat weten als ze weer contact met je opneemt.

De woorden verlaten haar mond voor ze echt doorheeft wat ze tegen hem zegt en voor ze zich realiseert dat haar toon dominant en autoritair is. Zoals ze Wouter laat weten wat ze van hem verwacht als ze hem een opdracht geeft. Ze ziet dat het precies die toon is die hem raakt en hem razend maakt, nog meer dan haar onzorgvuldig gekozen woorden. Ze ziet de reactie van Naomi die verschrikt haar handen voor haar mond slaat. Het gezicht van Farid verstart in zijn enthousiaste beweging  haar te willen begroeten.
‘Jij hebt helemaal niets over mij te zeggen. Je hebt mij niet nodig om jou en Dewi uit elkaar drijven. Dat heb je veertien jaar geleden helemaal zelf gedaan. Jij wilt dat ik jou vertel …? Dat ik jou laat weten wanneer, wat en hoe …? Misschien had  je dat moeten bedenken toen je besloot mij niet te betrekken in één van de belangrijkste momenten in je leven. Ik moet helemaal niets! En al helemaal niet voor jou!’
Hij keert zich van haar af en Soumia wil haar hand op zijn schouder leggen.
‘Het spijt me … ik wilde niet, ik bedoelde niet …’
‘Jawel Soumia. Dat wilde je wel en dat bedoelde je wel. Ik, wij zijn goed genoeg zolang het jou uitkomt. Wanneer jij vast zit en echt geen andere weg meer weet, dan kom je en nu kom je hier, in mijn huis, om me ten overstaan van mijn vrouw en mijn zoon de les te lezen en je beschuldigt me van hebzucht!? Je durft recht in mijn gezicht te zeggen dat ik al genoeg heb en met mijn poten af moet blijven van dat wat van jou is!? Je moest eens weten wat het me gekost heeft om te komen waar ik nu ben! Heb je daar enig idee van zus? Heb je daar ook maar het kleinste, simpelste idee van?’

Soumia is ontdaan en beweegt nerveus haar vingers langs de leren band van haar tas. Ze wil haar mond open doen, maar de bijtende woorden van Adnan maken dat ze hem dicht houdt. Ze heeft hem nog niet eerder zo kwaad en zo gekwetst meegemaakt. Nog nooit.

‘Je hebt geen flauw benul. Hoe zou je het ook kunnen weten. Jij doet afstand van alles wat jou in de weg staat. Het maakt niet uit wat het is. Je geloof, je kind… Wat is het volgende? Je familie?’
Soumia kijkt schuldbewust naar Naomi en Farid, draait zich om en doet de deur open.
‘Ik kan beter gaan, het spijt me. Ik wist niet … ik wilde niet …’
Haar stem trilt en ze haalt diep adem.
‘Het spijt me Adnan. Ik heb je nooit willen kwetsen.’
‘Ja, ga maar weg. Dat kan je goed. Weggaan en nooit meer omkijken. Het is je tweede natuur. Je weet niet beter.’
De zachte stem van Naomi mengt zich tussen zijn woorden.
‘Toe Adnan … Niet zo, ze is je zus. Geef haar wat tijd.’
‘Bemoei je er niet mee!’
Hij houdt de deur vast zodat Soumia hem niet dicht kan trekken en kijkt haar strak aan.
‘Ik heb je genoeg tijd gegeven. Kostbare tijd. Ga maar weg en kom niet meer terug.’
De deur valt met een klap dicht. Erachter hoort ze nogmaals de zachte stem van Naomi en de harde stem van Adnan. Woorden die Soumia niet verstaat. Boze woorden. Sussende woorden. Scherpe woorden.
Met snelle passen loopt ze naar de lift. Ze mompelt een onverstaanbaar excuus als ze half tegen een persoon aanloopt. Ze ziet niet of het een man of vrouw is, hoort enkel een verontwaardigd ‘Hé, kijk uit je doppen!’
Haar zicht is wazig en troebel. Water loopt in haar ogen.

In de lift huilt ze zoals ze nooit eerder gehuild heeft. Tranen die ze jaren heeft teruggedrongen en tegengehouden. Eerst Fleur, nu Adnan.
Dewi is terug in haar leven en een voor een zullen alle anderen verdwijnen.
Het is haar straf.
Straf omdat ze nooit spijt heeft gehad en straf omdat ze dacht dat het haar was vergeven.

Show Buttons
Hide Buttons