Jaloers en afgunstig

De lantaarns langs de weg zoeven als lichtgele strepen aan haar voorbij. Het is laat en Soumia rijdt veel harder dan ze normaal doet. In haar hoofd roept ze zichzelf tot de orde en ze vermindert gas. Het is rustig op de weg. Als vanzelf gaat ze weer harder rijden. De mist in haar hoofd wordt dikker en het gevoel van bevrijding verdwijnt. Flashbacks naar de dag en de avond die achter haar liggen. Ze wordt achtervolgd door ogen, woorden worden herhaalt. Soms verdrijven ze kort de wolken, veel vaker wordt de mist nog dikker.
Ze ziet het gekwetste gezicht van Dewi. Door haar eigen hardvochtige woorden. Hardvochtig en scherp. Soumia snuift. Ze heeft geen zweep nodig om mensen te raken.
‘… baby’s passen voorlopig veel beter bij jou …’
Afgunstig en jaloers. Op een meisje van veertien. Op dat moment begon de storm in haar hoofd en die storm werd een orkaan toen ze bij Adnan kwam. Hij heeft het haar nog niet vergeven, maar stuurde haar niet weg en luisterde naar haar verhaal. Ze vertelde over haar middag met Dewi. De indruk die Vadit op haar heeft gemaakt liet ze achterwege. Ze weet nog niet wat het betekent.
Adnan reageerde op haar verhaal.
‘Het is wat jij doet Soumia en wie jij wilt zijn. Je verliest nooit de controle. Nog steeds niet. En als je nooit de controle verliest, kun je ook je grenzen niet verleggen.’
Ze is gewend dat hij begrip voor haar heeft. Misschien had hij dat, maar ze kon het niet voelen. Er ligt een laag overheen die al het andere bedekt en zijn woorden voelden als een verwijt dat ze niet kan weerleggen. Ze verliest de controle nooit. Haar grenzen zijn afgebakend.

Even laat ze het gaspedaal los. Zij bepaalt hoe hard ze rijdt, niet haar hoofd en de woorden die daar rondspoken. Haar auto schiet vooruit als ze het gezicht van Louisa voor zich ziet en in haar borst laait weer hetzelfde gevoel op als toen Louisa liet blijken dat ze niet van plan was weg te gaan.

‘Jij hebt niets over mij te zeggen.’

Louisa had gelijk, maar Soumia wilde iets over haar te zeggen hebben. Niet omdat ze haar onder haar vleugels wil nemen en voor haar wilde zorgen. Nee zeg. Soumia wil niets met Louisa, maar de drift verscheen toch heet in haar hoofd en in haar lichaam. Ze voelde verlangen om het haast onnozele gezicht van de vrouw naar de grond te duwen. Om haar voet op haar hoofd te zetten en haar te vertellen dat ze alles over haar te zeggen heeft. Dat ze haar mag straffen voor haar belachelijke inzichten. Weer lacht ze schamper om de hersenloze woorden van een vrouw die altijd de verkeerde keuzes heeft gemaakt.

‘Doen wat jij doet Soumia. Mannen doen het altijd, bij jou en bij mij. Bij alle vrouwen. Wouter ook. Hij ziet niet wat wij voor hem doen. Het is goed dat jij hem laat voelen dat de grens is bereikt. Mannen zijn allemaal hetzelfde en wij laten ons neuken. Ze gebruiken ons. Jou, mij … wij kunnen dat veranderen. Vrouwen voor vrouwen.’

Het idee dat Louisa denkt dat ze is wie ze is omdat ze het mannen betaald wil zetten.

Haar snijdende woorden lieten de vrouw krimpen en het begrip verdween. Mensen doen wat ze doen en ze maken de keuzes die ze maken. Louisa heeft zichzelf ondergeschikt gemaakt, aan iedereen. Ze weet niet beter. Ze kent geen andere manier. Ze is een deurmat. Een stamelende, blonde bimbo, struikelend over haar zinnen.

Soumia zei tegen Wouter dat hij Louisa haar spullen moest pakken en haar naar haar auto moest brengen. De vrouw protesteerde niet. Ze liet zich gedwee vertellen wat er ging gebeuren en volgde daarin. Ze weet niet beter. Ze doet het haar hele leven al.

*

De kamer om hem heen is vertrouwd. Het is zijn veilige haven om tot rust te komen na zijn werk. Een plek om tijd door te brengen met zijn dochters. Met Louisa. Met Soumia. Met allebei de vrouwen, zoals nu voor de tweede keer.
Soumia richte haar aandacht op Louisa en tot zijn verbazing voelde hij de afgunst heet in zijn borst vlammen. Haar woorden waren niet voor hem, maar voor de vrouw waar hij verliefd op denkt te zijn en die hele andere verlangens in hem losmaakt. Plotseling kreeg hij haar andere kant te zien. Niet alleen maar de wulpse verleiding en de geile geestdrift waarmee ze zich op hem stort. Plotseling zag hij een gewillige boosheid, ontstaan door wat haar ooit is aangedaan. Ze verlangt naar hem en wil hem vasthouden. Hij heeft gezien dat ze daar alles voor over heeft.
Ze wilde niet weggaan toen hij haar dat vroeg, ze wist dat Soumia onderweg was. Ze ging zonder protest toen Soumia haar dat opdroeg. Het is wie Soumia is en het effect dat ze op mensen heeft. Man of vrouw. Louisa kijkt ook tegen Soumia op. En ze kijkt tegen hem op zoals hij tegen Soumia opkijkt.

Hij bracht haar naar haar auto met woorden die alles zeggen en tegelijk helemaal niets. Hij gaf haar geen zoen. Soumia zat daar en dan is er geen ruimte voor Louisa. Die ruimte komt weer en dan zal hij doen wat Soumia hem opgedragen heeft.

De flashbacks laten hem kreunen en hij rilt als haar donkere ogen en harde stem weer in zijn hoofd verschijnen.

‘Uitkleden. En knielen.’
Hij wilde de tafel verplaatsen en het kleed oprollen. Soumia herhaalde haar woorden.
‘We hebben niet veel ruimte nodig vanavond. Opschieten slaaf.’
Zijn lichaam reageerde op dat woord. Hij is haar slaaf.
Ze deed de leren boeien om zijn polsen en achter zijn rug. De zweep raakte zijn naakte huid. Zijn rug, zijn billen, zijn armen. Harder dan ze hem eerder heeft laten voelen. Hij moest bukken en ze liet de zweep op zijn ballen landen. Zachter, maar toch nog hard.
Hij voelt het nog. Net als de afdruk van zijn tanden in zijn onderlip. Omdat hij geen geluid had willen maken.
‘Kus mijn laarzen. Ik weet dat je dat wilt.’
Zijn hoofd werd nog lichter toen hij zijn lippen tegen het gladde leer drukte. Het is wat hij wilde en het verlangen tintelde. Hij wil meer, maar haar woorden zijn voldoende. Woorden voor hem. Niet voor Louisa.
‘Gebruik je tong.’
Ze trok zijn armen ruw omhoog en zijn spieren werden uit elkaar getrokken. De komende dagen zal hij het blijven voelen. Soumia zal constant bij hem zijn.
‘Genoeg. Sta op.’
Haar handen gleden langs de plekken waar de zweep hem had geraakt.
‘Je huid reageert goed op de zweep. Mooi.’
Haar vingers waren bijna liefkozend geweest tergend langzaam. Ze duwde haar mond tegen zijn oor.
‘De volgende keer is Louisa weg. Ik bepaal over jou. Jij bepaalt over haar. Zij heeft niets te willen.
De adem bleef in zijn keel hangen toen ze zijn lul vastpakte en hem langzaam begon af te trekken. Haar andere hand ging met de nagels langs de verse afdrukken van de zweep. Hij zal de striemen aan Louisa laten zien en hij zal ze haar geven. Soumia wil het.
Haar ademhaling gleed langs zijn gezicht.
‘Wil je klaarkomen slaaf?’
Hij wilde het, maar alleen als ze hem toestemming zou geven. Alleen dan zou het hem geven wat hij zocht.
‘Zeg het.’
Hij kreunde diep vanuit zijn borst.
‘Mag het Mevrouw? Mag ik klaarkomen.’
‘Denk na. Wie ben jij. Gebruik de juiste woorden.’
Haar slaaf. Ze kan met hem doen wat ze wil, omdat het is wat hij wil. Hij is er voor haar. Altijd. Niet voor zichzelf. Niet voor Louisa. Voor haar.
‘Mag uw slaaf klaarkomen mevrouw?’
Ze duwde hem naar de grond en spoorde hem aan.
‘Sneller. En kijk me aan. Laat zien voor wie je het doet.’
Zij is de reden van zijn bestaan. De woorden dreunden door zijn hoofd en het was of zijn orgasme van buitenaf in hem kwam. Zijn zaad schokte heet in zijn handen, zijn loflied kwam erachter aan.
‘Voor U Mevrouw. Alleen maar voor U.’

Ze denkt aan Wouter en wat hij nu doet. Wat hij met zich laat doen. Wat Soumia met hem doet.
Ze hoort de woorden van Soumia weer in haar hoofd en heeft flashbacks naar de uitdrukking op haar gezicht en het gevoel dat loskwam in haar buik.
Ze voelde zich dom, klein en genegeerd. Afgewezen door de vrouw waar ze tegenop kijkt, ten overstaan van de man waar ze tegenop kijkt. De woorden waren scherp en snijdend.
‘Ik ben hier niet voor jou Louisa, niet om voor jou een punt te maken. Wat ik bij Wouter doe, kan ik ook bij jou doe. Omdat ik er een kick uit haal, omdat ik er geil van wordt. Ik. Niet jij. Niet Wouter. Ik. Dit is wie ik ben. Dit is wie Wouter is. Dit is wie jij bent. Je doet wat Wouter je zegt te doen. Wouter doet wat ik hem zeg te doen. Omdat hij dat wil.’
Sommige worden zijn zwaar in haar hoofd blijven hangen
‘Wat ik bij Wouter doe, kan ik ook bij jou doen. Hij kan het bij jou doen.’

Haar verlangen wordt heter door de beelden die in haar hoofd verschijnen en ze duwt twee vingers bij zichzelf naar binnen. Ze ziet zichzelf op de plek van Wouter, een butplug in haar kontje en Wouter neukt haar in haar mond. Zijn ogen zijn dwingend en de scherpe woorden van Soumia sporen hem aan sneller te gaan Wouter wil het. Soumia wil het en Louisa wil het. Het zal hem dichterbij brengen.
Het zal Soumia dichterbij brengen.

Ze zal niet meer jaloers hoeven zijn.

Show Buttons
Hide Buttons