Geen garantie

Soumia beantwoordt zijn vragen via de mail en haar woorden raken hem. Elke keer weer en elke keer harder. Hij is haar slaaf.
Hij wil dat ze hem opdrachten geeft, ook als ze niet bij hem is. Opdrachten die hij zal uitvoeren en hij zal haar vertellen hoe. Ze geeft hem toestemming Louisa in zijn leven te houden en wil bij Louisa doen wat Soumia bij hem doet. Het zijn de twee kanten in zijn honger naar het beleven van pure wellust. Ondergeschikt aan Soumia. Overheersend naar Louisa.
Hij weet dat Louisa het liefst ook Soumia wil. Soumia wil het niet. Alleen via Wouter. Haar toestemming had hij niet verwacht en hij vraagt zich af of hij als Soumia kan zijn.

Aan het einde van de mail vindt hij zijn opdracht. Ze wil dat hij Louisa uitdaagt en voeding geeft aan haar verlangen zonder dat hij het haar geeft.

‘Je laat haar smeken. Je geeft het haar niet. Alleen zoals jij het wilt. Laat haar voelen dat jij het bepaalt. Kom tegemoet aan je eigen verlangen, niet aan dat van haar en vertel me alles.’

Hij bepaalt zoals hij wil dat Soumia bepaalt. Hij wil dat ze doet wat ze wil zonder dat ze rekening met hem houdt. Het kan hem boos maken en laat hem smeken, maar boven alles wordt hij er geil van. Hij wil Louisa net zo geil. Druipend van lust en adoratie zodat ze hem alles zal toestaan.

‘Let op haar grenzen. En het verschil daarin. Gaat ze tegen je in om je uit te dagen of omdat ze echt niet wil? Het verschil is niet groot. Je zult naar haar moeten kijken en voorzichtig moeten zijn.’

Hij hoeft niet voorzichtig te zijn. Hij weet wat Louisa wil en ze zal voor hem kruipen als hij haar vertelt dat het is wat Soumia wil.

Hij parkeert zijn auto en pakt de weekendtas. Spullen die hij misschien nodig heeft. Attributen die Soumia hem heeft gegeven. Zijn eigendom. Hij wil eerst zien hoe Louisa erop reageert. Als haar reactie hem bevalt zal hij ook voor haar bestellen. Zoals Soumia voor hem deed.
Zijn is hoofd vol van wat hij zou kunnen doen. Zijn lichaam is hard en wakker. Louisa heeft nog geen idee. Hij zal het haar leren en hij zal het haar laten voelen. Op zijn eigen manier en hoe hij het voor ogen heeft.

*

Ze heeft een prettig gesprek met de fotografe en weet dat ze de juiste keuze heeft gemaakt. Donna is een vrouw die niets zegt tenzij het iets toevoegt. Soumia loopt met haar mee naar de uitgang en geeft haar een hand.
‘Tot ziens Donna en succes. Bedankt voor de foto.’
Terug op haar kantoor kijkt ze naar de ingelijste afbeelding. Haar vingers, strelen het gouden kruis dat normaal gesproken om haar hals hangt. Ze weet niet goed waarom ze het juist die avond in de zak van haar pantalon had gedaan. Het is een symbolische foto. Waar zij voor staat. Vasthouden aan wat haar altijd houvast heeft gegeven. Ze vraagt zich af of de fotografe om die reden heeft afgedrukt.

Ze leest de mail van Wouter, Hij vertelt haar van het verlangen van Louisa. Ze wil zijn wat Wouter ook is. Soumia schudt haar hoofd. Ze kan het niet. Niet bij Louisa. De zwakte die ze in de vrouw heeft gezien staat haar tegen en roept donkere verlangens in haar op. Te donker. Ze heeft hetzelfde verlangen bij Wouter heeft gezien. Hij mag het proberen. Ze heeft hem vertelt wat ze van hem verwacht en hoe ze het verwacht. Eerlijk en open, ook naar Louisa. Geen situatie als de laatste keer. Geen lust om het gezicht van de vrouw naar de grond te duwen en woorden te gebruiken die haar nog kleiner zullen maken. Slaafs op de verkeerde manier en het brengt de verkeerde macht in haar naar bovne. Lustige macht. Omdat Louisa het niet begrijpt. Nog niet. Misschien dat Wouter het haar leert begrijpen, misschien dat Wouter het alleen maar versterkt. Misschien weet de vrouw niet beter omdat het echt haar verlangen is. Het verlangen om gebruikt te worden. Een deurmat en hitsige onderdanigheid. Het pas bij wat ze in Wouter heeft gezien.
Zelf verlangt ze overgave en niet uit wellust. Een pure overgave te doen wat zij vraagt, in vertrouwen. Een voetenbankje. Een bijzettafel. Zonder geluid ontvangen wat zij geeft. In adoratie geven wat zij verlangt met een misschien de belofte van verlossing. Als Soumia het wil geven. Als de slaaf het heeft verdient. Vanavond zal Louisa de begeerte van Wouter vullen en hij zal nemen, zoals ze hem gezegd heeft te doen. Zodat hij zich aan haar kan overgeven, zoals ze van hem verwacht. Hij denkt dat ze hem een gunst verleent, maar het is een manier om de teugels strakker aan te trekken. Hij mag zijn drift loslaten op Louisa zodat hij in volle overgave haar slaaf kan zijn.

*

Ze kijkt naar de korrelige afbeelding en kan met moeite de contouren van een baby onderscheiden. Naomi moet het haar aanwijzen. Haar ouders zijn vol vertrouwen en gelukkig om de komst van nog een kleinkind. Een kleinzoon. Adnan kijkt met een warme, liefdevolle blik naar Naomi. Onvoorwaardelijk. Hij heeft het niet hoeven leren. Het is er. Liefde en warmte zonder voorwaarden en zonder eisen. Een vrije keuze. Omdat je kiest wie je liefhebt. Niet omdat het wordt opgelegd. Vertrouwen hebben dat het goed komt. Dat alles goed komt.
‘Misschien vind je het niet leuk, maar ik vind dat je het moet weten. Dewi was aanwezig bij de echo … we hebben haar gevraagd of ze ook bij de bevalling wil zijn. Ze heeft ja gezegd.’
De vlammen branden heet en fel in haar borst. Soumia kijkt Naomi aan.
‘Waarom?’
‘Dewi is familie en er is een klik. Een natuurlijke klik.’
‘Ik ben ook familie.’
Niemand zegt het, iedereen weet het. Het ligt gevoelig. Soumia is familie, maar het is anders. Om de dingen die Soumia zegt en die ze doet. Ze maakte haar excuses om de verkeerde redenen, soms maakte ze geen excuses, omdat ze het niet nodig vond.
Dewi lijkt op haar. Ze laat haar niet toe. Terwijl ze haar broer en het gezin van haar broer wel toe laat. Zonder twijfels.
‘Het gaat niet vanzelf Soumia…’
‘Bij jullie wel, een natuurlijke klik zeg je toch?’
‘Je moet het tijd geven. Dewi zal het niet toegeven, maar ze lijkt op jou.’
Soumia klampt zich aan die gedachte vast. Ze zal het begrijpen als ze haar beter leert kennen. Ze zal het weten. Dewi zal weten dat het zo is en dat ze veel van Soumia kan leren. Anders dan ze van Adnan kan leren. Soumia zal ook van Dewi leren.

Weer kijkt ze naar haar broer. Hij was haar baken van veiligheid, maar ze heeft die baken zelf weggeslagen.
‘Denk je dat hij al openstaat?’
‘Daar zul je zelf achter moeten komen Soumia. Je hebt hem gekwetst. Jullie hebben elkaar gekwetst …’

Soumia vindt nog steeds dat sommige dingen gezegd moeten worden. Het schept duidelijkheid. Soumia weet ook dat ze het in dit geval niet bij het juiste eind heeft. Alles wat ze tegen Wouter kan zeggen. Zoals ze is. Wat ze zichzelf voorhoudt. Het wordt door anderen niet geaccepteerd. Geen vrije liefde. Vertrouwen dat de ander voor je zal blijven kiezen en blijven vechten. Het past bij Wouter. Het paste ook bij Fleur, tot het niet meer zo was. Houden van zonder de garantie dat het zal blijven. Fleur ging weg en Soumia hield van Fleur. Op haar eigen manier. Het is een manier die maar bij heel weinig mensen past. Gevangen in regels en eisen. De enige manier waarop Soumia mensen echt aan zich weet te binden. Zoals ze ook Adnan aan zich wist te binden. Zij bepaalde alles. Wanneer ze elkaar zagen en waar, onder welke voorwaarden. De persoon waar ze altijd haar verhaal kwijt kon, die naar haar luisterde. Ze heeft nooit naar zijn verhaal geluisterd en zelden naar zijn adviezen.
Het vertrouwen dat hij haar gaf, heeft ze nooit teruggeven. Ze heeft het niemand teruggegeven.

Show Buttons
Hide Buttons