Licht draagt makkelijk

De geluiden om haar heen zijn anders dan ze gewend is en haar ogen schieten open. Ze ligt in een smal, eenpersoonsbed in een sobere kamer. Witte muren en onder het smalle raam een tafeltje met daarop een ouderwetse lampetkan van donker aardewerk. Soumia staat op en schuift het gordijn een beetje open. Het is een bewolkte ochtend. Toch doet het licht pijn aan haar ogen. In de kan zit water en ze duwt haar vingers erin. Het is warm water. Twee zachte handdoeken en een brok lichtgele zeep ernaast. Vadit moet dit voor haar neergezet hebben terwijl ze nog sliep. Het was een diepe, rustige slaap. Dieper en rustiger dan ze gewend is. Ze kan zich niet herinneren dat ze wakker is geworden. Ze wordt altijd wakker, meerdere keren op een nacht. Ze is gewend aan een onderbroken nachtrust.
Dat hij hier was zonder dat ze het gemerkt heeft, raakt haar. Dat hij haar gezien heeft op haar meest kwetsbaar ook. Ze heeft geen invloed op waar ze is in haar slaap en weet niet waar haar dromen en gedachten haar brengen. Daarom slaapt ze alleen, al jaren.

Ze giet wat water in de lage schaal en dompelt het stuk zeep erin. Ze wast haar gezicht, haar armen en oksels.
Het raam biedt uitzicht op een smalle binnenplaats. Bloeiende planten in grote potten, een klein terras van roodbruine stenen en alles straalt rust uit, net als Vadit.
Ze bloost als ze zich haar vraag herinnert. Of er een persoon in zijn leven is en of zij die persoon zou kunnen zijn. Ze weet waar die vraag vandaan kwam. Ze zou die persoon willen zijn en de persoon die ze altijd is geweest wil ze loslaten.
Al haar zekerheden loslaten. Geen overgave meer verwachten, maar zich overgeven en vertrouwen dat het goed komt. Vadit zou het haar kunnen leren.

Zijn antwoord was even simpel als haar vraag. Of ze die persoon zou willen zijn. Geen wedervraag, geen weigering, geen belofte. Het was haar gevoel, haar vraag, haar beleving van het moment.
Ze kleedt zich aan en ziet op haar horloge dat het bijna half tien is. Nu toch even de schrik en haar bewegingen worden gehaast. Ze is nooit te laat en al helemaal niet zonder bericht. De eisen die ze aan anderen stelt, stelt ze ook aan zichzelf.

Beneden ligt de labrador op de keukenvloer te slapen, hij tilt even zijn kop op als ze langs hem loopt en op zoek gaat naar Vadit. Hij zit aan de voorkant van het huis met een krant en een kop koffie.
‘Goedemorgen …’
Haar woorden verstoren het beeld. Vadit vouwt de krant op en staat op.
‘Goedemorgen Soumia, goed geslapen? Ontbijt? Koffie?’
Ze knikt in antwoord op alle drie de vragen en wil achter hem aan lopen.
‘Ik heb niet veel tijd, misschien alleen koffie. Mijn werk…’
‘Loopt vast niet weg. Je moet ontbijten. Ga zitten, het is heerlijk weer. Het wordt warmer vandaag.’
Ze protesteert niet en gaat zitten. De geuren en geluiden brengen haar terug naar haar jeugd en horen bij Vadit.  Hij brengt koffie, verse broodjes en fruit en ze eten in stilte. Haar gedachten komen en gaan, maar zijn schijnbare rust maakt toch plaats voor onrust. Ze is te laat, veel te laat.
‘Waarom ben ik hier gebleven?’
‘Dat weet je zelf niet?’
‘Ik wilde niet weg … Wilde jij dat ik bleef?’
‘Ik heb geen invloed op jou.’
‘Maar wilde je dat ik bleef, vind je het prettig dat ik er nu nog ben?’
‘Ik vind het prettig om met jou te genieten van de ochtend en dit ontbijt.’
‘Maar het had evengoed iemand anders kunnen zijn?’
Vadit glimlacht. ‘Het is niet iemand anders. Jij en ik, de hond, vers brood. Een moment van rust voordat de dag start. Vind je het prettig dat je bent gebleven?’
Soumia knikt en neemt een slok van haar koffie in een poging haar gezicht te verbergen.
‘Ik voel me anders hier …’
Ze wil zeggen ‘bij jou’. Het komt door hem.
‘Goed anders?’
‘Heel goed anders …’
Meer woorden heeft hij niet nodig. Zijn ontbijt, koffie en zijn krant. Haar gezelschap, of niet. Het gemak waarmee hij accepteert dat het is zoals het is. Haar verlangen van hem te horen dat hij graag bij haar is en dat het niet ieder ander zou kunnen zijn. Dat zij hem ook een ander gevoel geeft, omdat zij het is, en niet ieder ander.
‘Vind je het goed dat ik terugkom?’
‘Wil je dat?’
‘Wil jij dat …’
Weer een glimlach.
‘Je komt terug wanneer jij dat wilt Soumia. Je bent prettig gezelschap, maar mij niets verplicht. Alleen jezelf.’
Kleine wolken vormen zich langzaam in haar hoofd. Niet in een storm, maar traag en samenklevend. Het zijn de wolken die ze kent en ze zullen donkerder worden als ze hier weg is omdat zijn invloed dan is verdwenen. Ze wil zijn invloed blijven voelen. Licht draagt veel makkelijker.

Ze staat op en veegt wat denkbeeldige kruimels van haar broek.
‘Ik kom terug, snel … ik vind het prettig bij jou te zijn.’
‘Dat vind ik fijn om te horen Soumia, mijn deur staat altijd open.’
Ze knikt en biedt aan om te helpen met opruimen voor ze gaat. Hij lacht en schudt zijn hoofd.
‘Ik heb geen haast. De wereld is er altijd, die kijkt niet zo nauw.’
‘Tot snel Vadit …’
Haar uitgestoken hand past niet bij haar gevoel en ook niet bij het moment. Ze heeft alweer afstand genomen. Hij vat haar hand in allebei zijn handen.
‘Tot snel Soumia, ik wens je een fijne dag.’

Ze loopt met ferme passen naar haar auto, zoals ze altijd loopt. Bewust en stevig haar ene voet voor haar andere. Het pure en heldere in haar hoofd wordt verjaagd door haar donkere gedachten.
Hij wil haar niet en hij geeft haar niet wat ze wil horen. Ze wil de zekerheid dat hij ook graag bij haar wil zijn. Ze heeft het nodig voor ze zich nog meer bloot geeft en voor ze hem kan vertellen wie ze werkelijk is.
In de auto tikt ze een kort bericht naar Wouter.

‘Vanavond, 19:00 bij mij. Ik heb dan nog niet gegeten. Ik stuur je later mijn adres.’

Zijn vraag waarom het voor haar niet net zo geil is. Niet licht en speels, maar donker en ernstig. Het is de enige manier die ze kent, maar ze wil graag licht en speels met Vadit zijn. Dat verlangen zal haar nog meer laten lijden.
Omdat zwaar soms niet te tillen is.

Haar bericht komt onverwacht en hij moet zijn afspraak met Louisa verzetten, wat hij ook meteen doet, zonder smoesjes waarom het niet door kan gaan. Ze weet het nu.
‘Soumia wil me vanavond zien.’
Haar ogen glanzen verlangend.
‘Ga je haar vertellen over mij?’
‘Misschien.’
‘Maar je zei …’
‘Als ik trots ben, is Soumia ook trots. Dan zal ik het haar vertellen.’
Louisa weet niets van het verslag over de mail. Ze weet niet hoe geil hij werd toen hij de hele avond en nacht nog een keer aan zich voorbij liet gaan.
‘Je bent niet trots?’
‘Er zijn altijd punten voor verbetering.’
Hij houdt de deur van zijn kantoor open en kijkt haar strak aan. Ze knikt, slaat haar ogen neer en loopt voor hem uit naar binnen. Hij heeft het nog niet eerder gedaan. Hij weet dat Louisa het wil en hij wil zijn stempel op haar drukken zoals Soumia haar stempel op hem drukt.
Met een klikje sluit hij de deur.
‘Rok omhoog Louisa en slip uit.’
Ze doet het meteen en zijn lichaam reageert op haar geile gehoorzaamheid. Hij laat haar staan, loopt om haar heen en bekijkt het zachte, witte vlees dat een grote begeerte in hem oproept.
‘Vanavond ben ik bij Soumia. Je belt me niet en stuurt me geen berichten. Je vraagt niet wat ik ga doen of wat ik gedaan heb. Als ik het je wil vertellen, vertel ik het, anders niet. Doe je blouse los.’
Haar grote borsten zijn gevat in zachtroze kant. Haar harde tepels priemen erdoor en nodigen hem uit ze vast te pakken. Wouter schuift het kant opzij en knijpt stevig in haar tepels. Haar ademhaling stokt, zijn lul groeit.
Er bestaat een kans dat hij Louisa blootstelt aan de ogen van anderen. Hij weet dat de kans klein is, maar het blijft een kans. Andere ogen die begerig kijken naar het volle, wulpse lichaam van Louisa, ander handen die haar aanraken, een dikke harde lul die in haar vlees. Begeerte naar dat wat van hem is. Het is een begeerte die hij graag wil leren kennen. Een kamer die overloopt van lust en geile geuren. Harde lust als Louisa zich in al haar weelderigheid toont aan ogen van andere mannen. Wouter is gul, hij deelt zijn luxe graag met anderen. Louisa is van hem. Hij kan met haar doen wat hij wil. Zoals Soumia met hem kan doen.
Wouter gaat aan zijn bureau zitten en kijkt zo nu en dan naar Louisa terwijl hij zijn agenda doorneemt.
‘Heb je de notulen al uitgewerkt?’
‘Nog niet …’
‘Ik wil ze over een uur.’
Ze schuift haar rok weer naar beneden.
‘Wat doe je?’
‘Je zei … De notulen …’
‘Ik ben nog niet klaar. Je gaat pas weg als ik zeg dat je mag gaan. Rok omhoog Louisa, ik heb iets voor je.’
Hij geeft haar het doosje en kneedt het witte vlees van haar billen terwijl ze het uitpakt. Haar ogen worden groot als ze de zware, metalen plug uit het doosje haalt. Hij is groter dan de vorige en groter dan ze gewend is. Ze zal hem de hele dag voelen. Ze zal hem vanavond voelen als hij bij Soumia is.
‘Bukken Louisa en open je billen.’
Hij pakt de plug van haar aan. Ze legt haar naakte borsten op zijn bureau, op het rapport dat hij nog moet lezen. Hij grinnikt. Het is het bouwrapport dat hij van Raymond kreeg. Een gunst. Raymond heeft grote plannen met geile avonturen. De man was dronken toen hij het vertelde en Valerie niet gecharmeerd van zijn verhalen. Tegelijk ook weer wel. Haar ogen waren hebberig, een verlangen naar meer en groter. Groot en meeslepend. Raymond vroeg of hij naar het rapport wilde kijken. Zou het een goede investering zijn?

Zonder waarschuwing duwt hij de plug bij Louisa naar binnen. Het gaat stroef en ze kreunt hees. De plug is groot genoeg. Een perfecte maat voor een vrouw die wel wat gewend is en die nog veel meer kan hebben. Het roze hart sluit haar gaatje af. Zijn gaatje. Zijn genotgrot. De verleiding om haar nu te neuken is groot. Hij doet het niet. Hij wil het blijven voelen als hij bij Soumia is.
‘Kleed je aan Louisa, je slip blijft hier en de plug blijft in. Vanavond neuk je jezelf, ik weet dat je dildo’s hebt. Je neukt jezelf met de grootste en je filmt het. Om twaalf uur stuur je mij het filmpje. Ik wil zien hoe je jezelf neukt en ik wil je horen. Als ik niet tevreden ben doe je het over.’
‘Maar je wilt niet dat ik je berichten stuur …’
‘Je hoort wat ik zeg?’
Ze knikt en ordent haar kleding, biedt hem nog een laatste blik op haar billen met in het midden het sieraad dat hij haar gaf. Zijn stempel op haar. Hoe anderen zullen weten dat ze van hem is. Even houdt hij haar tegen. Hij streelt de bovenkant van haar billen en houdt zijn mond dicht bij haar oor.
‘Mijn naam, een tatoeage boven het gat waar ik me graag in leeg zodat anderen weten dat je van mij bent.’
‘Anderen …?’
‘Anderen ja. Ik wil zien hoe je door anderen geneukt wordt.’
‘Dat wil ik niet.’
‘Maar ik wil het wel Louisa en je liegt. Jij wilt het ook.’
Hij geeft haar een tik op haar billen.
‘Schiet op, je hebt nog drie kwartier.’
Hij weet dat Louisa zal doen wat hij van haar vraagt. Zijn verlangen is dat van haar. Het idee dat hij vanavond bij Soumia zal zijn en tegelijk Louisa zijn opdrachten uitvoert. Het zal hem moeite kosten zijn pik onder controle te houden, maar hij zal het doen, voor Soumia. Hij zal haar behagen terwijl Louisa hem behaagt. Als hij weer thuiskomt zal hij het geile filmpje van Louisa bekijken. Soumia en Louisa.

De tegenpolen van zijn genot.

Show Buttons
Hide Buttons