Leeg genot

Wouter staat al voor haar deur als ze haar auto parkeert. Naast hem staat een tas met boodschappen omdat ze nog niet gegeten heeft. Hij heeft begrepen dat ze wil dat hij voor haar kookt. Haar slaaf zorgt voor haar.
‘Dag Wouter. Je bent mooi op tijd.’
Hij knikt, geeft geen antwoord. De rol die hij nu heeft is afwachtend. De gedachte aan Louisa duwt hij weg. Binnen wijst Soumia hem de keuken. Wouter is onder de indruk van haar woning. Het is strak ingericht met dure meubels en kunst aan de muur.
Hij wil meteen aan het eten beginnen, maar Soumia roept hem bij zich en laat hem haar voeten kussen.
Ze schopt haar schoenen uit en wijst hem waar hij ze op mag bergen.
‘Ik wil straks douchen, maar ik wil eerst dat je mijn schouders masseert.’
‘U wilt niet eten?’
‘Straks, ik heb nog geen trek.’
Zijn handen glijden stevig knedend over haar schouders en haar spieren beginnen te gloeien. Een kort moment om de werkdag van zich af te laten glijden en alleen maar in het moment te zijn. Het gewicht van haar gedachten drukt als een last op haar schouders. Al het lichte dat Vadit veroorzaakte is verdwenen.
Ze schudt zijn handen van zich af als ze er genoeg van heeft.
‘Ik ga douchen, kom.’
Hij laat zijn verbazing niet merken. De toon in haar stem, haar hele uitstraling. Ze is zoals hij van haar gewend is, tegelijk is ze anders.
‘Kleed je uit Wouter en daarna kleed je mij uit.’
Ze kijkt hem aan als ze hoort dat hij zijn adem even inhoudt.
‘Alles blijft hetzelfde. Geen onkuise gedachten.’
Wouter kleedt zich uit en legt zijn kleding over de stoel naast haar bed zoals ze hem opdraagt. Voorzichtig knoopt hij haar blouse los en de band van haar pantalon. Ze draagt dure lingerie van zwart kant. Klassiek. Totaal anders dan de wulpse en kleurige lingerie die Louisa draagt.

Soumia observeert hem. Ze stapt uit haar slip als hij hem voorzichtig langs haar benen naar beneden trekt, volgt hem als hij om haar heen loopt en schuin achter haar komt te staan. Ze ziet zijn geschokte blik als hij haar rug ziet.
Wouter stamelt. ‘Wat is … wie heeft dat …’
Witte, verdikte lijnen lopen over de hele huid van haar rug, afgewisseld met roze en soms felrode striemen. De verminking van haar prachtige lichaam.
‘Niet talmen Wouter, maak mijn beha los.’
Hij merkt dat zijn handen trillen als hij de sluiting losmaakt.
‘Je moet me vertellen wie dit gedaan heeft Soumia…’
‘Het is Mevrouw voor jou Wouter en ik heb dit zelf gedaan.’
‘Waarom in godsnaam?’
‘Dat gaat je niets aan. Zet de douche aan en zorg dat het water de goede temperatuur heeft.’
Wouter doet wat ze vraagt. Ondertussen kan hij zijn ogen niet van de littekens afhouden. Zelfverminking. Pijnlijke zelfverminking. Hij wil weten hoe. Als ze dat zichzelf kan aandoen, hoe ver zou ze dan bij hem kunnen gaan.
‘Het water is warm Mevrouw.’
Soumia knikt en stapt onder de warme stralen, wenkt hem dat hij bij haar moet komen.
‘Ik wil dat je me wast, eerst mijn haren, zorg dat ik brandschoon ben.’
Zijn handen gaan door haar dikke, lange haar. Hij ruikt het zoete schuim van de shampoo en van de crème die hij voorzichtig over haar huid verdeelt. Hij probeert zijn erectie onder controle te houden nu ze naakt voor hem staat. Voorzichtig gaan zijn handen over haar verminkte rug en hij volgt de bobbelige lijnen van de littekens.
‘Doet dit pijn Mevrouw?’
‘Nee Wouter.’
‘Deed het pijn?’
‘Nee.’
‘Niet?’
‘Nee, het zorgt voor helderheid.’
‘Hoe …’
‘Ben je klaar Wouter?’
‘Ja Mevrouw.’
‘Dan mag je me afdrogen.’
Hij krijgt het koud als hij voorzichtig haar huid dept en haar haren met een dikke handdoek droogwrijft.
Soumia sluit haar ogen. Ze voelt de handdoek en zijn handen over haar lichaam gaan. Handen die van een ander zouden moeten zijn. Liefkozing omdat de handen willen liefkozen, niet omdat zij het vraagt.
‘Goed tussen de plooien Wouter.’
Ze daagt hem uit haar aan te raken waar hij haar niet aan mag raken. Ze weet dat hij geschokt is door de littekens, maar hij verlangt nog steeds haar te mogen bezitten. Zijn handen tillen voorzichtig haar borsten op en drogen de huid eronder. Aarzelend veegt hij tussen de plooien van haar billen en haar benen. Zijn erectie raakt haar heup.
‘Verboden gedachten Wouter?’
‘Nee Mevrouw.’
‘Lieg niet Wouter, wat is dit dan?’
Ze omvat hem even met haar hele hand en voelt hem reageren voor ze hem weer loslaat.
‘Het spijt me Mevrouw.’
‘Dat is niet genoeg. Hou me vast.’
Wouter stamelt, slaat voorzichtig zijn armen om haar heen en doet zijn best om zijn lid niet tegen haar huid te duwen. Ze trekt hem met haar armen dichter tegen haar aan. Zijn stijve lul drukt tegen de welving van haar buik. Ze beschrijft zijn momenten met Louisa, zoals hij het haar vertelde. Een geil verslag van een geile ontlading. Het beeld van het roze hart tussen de billen van Louisa, schokjes in zijn lul.
Hij hoort aan haar stem dat ze Louisa minacht. Een willoze overgave zonder zich te verdiepen in de achterliggende gedachte. Zoals hij zich willoos aan haar overgeeft.
‘Voor mij is het net zo geil Wouter, met meer inhoud. Het houdt niet op met het moment, maar nestelt zich in mijn hoofd waar het langzame stootjes aan mijn lichaam afgeeft. Weten dat ik de macht heb, altijd. Dat stopt niet bij het kortdurende moment van een ontlading.’
‘U pijnigt uzelf …’
‘Een groter genot, veel groter dan de diepe stoten in het vlees van Louisa en haar ogen terwijl je jezelf in haar mond leegt.’
Haar woorden veroorzaken beelden die hij niet mag hebben. Hij wil weten hoe het genot voor Soumia is.
Zijn stijve lul drukt tegen haar naakte huid en hij weet dat hij maar een paar centimeter van haar naakte kut is verwijderd. Ongemerkt beweegt hij tegen haar aan. wrijving van huid tegen huid. Hij hijgt een beetje.
‘U moet stoppen Mevrouw …’
‘Waarom stoppen? Is dit niet wat je wilt. Snelle ontlading en dan leeg verder, tot het volgende snelle moment, zonder dat je zult weten hoe het ook kan zijn?’
‘Ik wil U neuken Mevrouw …’
Soumia lacht sarcastisch.
‘Jij wilt een deurmat Wouter. Ik ben geen deurmat.’
‘Ik wil voelen wat U voelt …’
Ze duwt hem weg en laat hem naar haar rug kijken. Getekend door dat wat haar genot en bevrijding kan geven.
‘Je wilt dit?’
Aarzelend knikt hij. Soumia negeert de aarzeling. Hij heeft ja gezegd. Voelen wat zij voelt, zodat zij kan zien hoe hij voelt.
‘Kom slaaf … ik zal je laten voelen, daarna mag je mij laten voelen.’

Ze laat hem knielen met zijn gezicht naar het bed en zijn armen op het matras. Een deel van haar ritueel waar ze een ander licht op wil laten schijnen. Niet langer donker, maar licht en helder zodat het niet meer zwaar zal wegen. Zodat ze het met Vadit kan delen en hem kan vertellen hoe en waarom.
‘Ik zal me niet inhouden Wouter. Als je wilt voelen, dan zul je ook voelen. Weet je het zeker?’
Hij knikt. De verandering die hij al eerder zag, het verlangen meer te zijn dan alleen haar slaaf. Een verlangen haar ook genot te geven, zoals zij hem genot geeft.
Hij ziet de zweep in haar handen niet en de klap komt dan ook onverwacht en scherp op zijn huid terecht. De tweede slag meteen daar overheen, een derde. Gloeiende huid, heet en brandend. Pijn die hij nooit opgezocht heeft en een vreemde hitte door zijn lijf jagen. Rauwe klanken uit zijn mond als hij de tel kwijt raakt en zijn huid voelt scheuren. Een striem zoals die op de huid van Soumia. Hij weet dat ze iets met hem deelt dat ze nog niet eerder met een ander heeft gedeeld. De pijn verlaat zijn lichaam en maakt hem licht in zijn hoofd.

Soumia duwt zijn hoofd tussen haar benen. Ze heeft hem haar genot en haar bevrijding laten voelen, nu mag hij haar laten voelen. Ze wil weten wat de korte bevrijding met haar kan doen.
‘Laat me voelen wat je kan slaaf.’
Hij is een lichaam zonder gezicht. Een lichaam met handen, een mond en een tong. Attributen om haar een andere vorm van genot te geven. Snel en licht genot. Zijn warme tong glijdt langs haar schaamlippen en zijn vingers openen haar zodat hij er beter kan. Hij ademt snel. Hij geeft zijn genot en laat haar voelen hoe het kan zijn, hoe het zou kunnen zijn met Vadit. Zonder macht.

Soumia vergeet dat Wouter alleen maar doet omdat hij haar de macht heeft gegeven. Ze vergeet de woorden van Vadit en zelfs zijn gezicht als ze het hoofd van Wouter tegen haar kruis ziet, het genot dat door haar vlees jaagt en de snelle ontlading die de spieren in haar benen week maakt, nog weker als ze de slaafse blik in zijn ogen ziet. Als een hondje dat wacht op haar volgende commando.

‘Ik ben niet ontevreden slaaf. Je mag gaan koken, roep me als je klaar bent.’
De leegte valt al over haar heen nog voor Wouter de kamer verlaten heeft. Het snelle orgasme door zijn tong is allang verdwenen. Haar genot komt al zo lang ergens anders vandaan. Ze doet haar ogen dicht en ziet weer de geschokte blik in de ogen van Wouter op de aanblik van haar littekens. Haar littekens hebben altijd voor een diepere vorm van genot gestaan, maar dat genot komt nu ook leeg over omdat ze er altijd meer van nodig heeft.
Vadit oordeelt niet. Ze kent hem niet goed, maar ze weet dat hij niet oordeelt. Zal zijn blik geschokt zijn als hij haar genot ziet? Zal hij ook dan niet oordelen?
Het is een vorm van genot die hij haar niet kan geven, maar zou ze het met hem kunnen delen. Zoals ze het met Wouter heeft gedeeld. Het wordt er niet groter door en ze vraagt zich af of het met de juiste persoon wel groter wordt. Niet alleen maar nemen, ook geven. Juist aan Vadit. Maar wat als ze bij hem net zo leeg achterblijft. Ze wil dat hij de juiste persoon is. Ze wil de juiste persoon voor hem zijn omdat het lijkt alsof er na Vadit nooit meer iemand beter bij haar zal passen. Als hij haar afwijst om wie ze is, om de littekens die haar gevormd hebben …

Er zal niemand anders meer komen. Er zal enkel nog leeg genot zijn.

Show Buttons
Hide Buttons