Wederkerig

Soumia zit aan tafel met haar handen op het gladde, houten blad. Ze wacht tot Wouter het eten op haar bord heeft geschept en kijkt hem streng aan als hij weer wil gaan zitten. Hij herstelt zijn fout meteen en Soumia zucht.
‘Je hebt nog veel te leren voor je jezelf mijn slaaf mag noemen. Ik zal een andere naam voor je bedenken, zodat je nooit je plaats vergeet.’
Wouter duwt zijn borst naar voren en legt zijn handen langs zijn bovenbenen. De blik in haar ogen en de ijzig uitgesproken worden geven hem het gevoel dat hij een klein stout jongetje is en zoals altijd reageert zijn pik met kleine schokjes op die woorden. Soumia bekijkt minachtend het effect dat ze op hem heeft en prikt een goudbruin gebakken aardappel aan haar vork.
‘Misschien moet ik daar ook iets op verzinnen. Wat denk jij? Zou een mooie kooi niet iets voor je zijn?’

Wouter weet dat ze geen antwoord verwacht en richt zijn blik naar het plafond. Na die ene keer heeft hij haar niet meer naakt gezien, hij mag haar zelfs niet meer aanraken, laat staan dat hij zijn hoofd nog eens tussen haar benen mag begraven. Hij vond het geil. Haar geur en haar vocht. Het bracht zijn hoofd en zijn lichaam op hol. Kokend, samen met het brandende gevoel van de verse striemen op zijn rug. Ook dat heeft ze hem niet meer gegeven. Hij verlangt er ook niet naar. De pijn was te fel en te hard. Hij weet nu hoe zij de lust ervaart, maar het is niet zijn manier. Toch groeit zijn lul en hoe hard hij ook zijn best doet, het lukt hem niet zijn geilheid de kop in te drukken.

Soumia eet en praat en haar verachting voor wat ze bij hem ziet, druipt van haar woorden af.
‘Jij wilt geen slaaf zijn. Eigenlijk ben je gewoon een slet, net als Louisa. Elke keer verlang je weer naar die kortstondige verlossing. Bij mij, bij haar … misschien maakt het je niet uit bij wie. Je doet wat ik zeg omdat je hoopt dat ik het je weer laat voelen, maar het is niet echt … het is niet wie je bent. Je doet alsof en je denkt dat je mij daar een plezier mee doet.’

Hij kijkt naar haar bewegende mond. Ze spreekt bedachtzaam en streng, terwijl ze verder eet. Na elke zin verdwijnt er een stukje voedsel tussen haar lippen en ze kauwt langzaam voor ze verder gaat. Als ze eindelijk haar bestek neerlegt en hem met een donkere blik aankijkt, gaat er een schok door zijn hele lichaam. Ze zucht diep.

‘Kleed je aan, ik kan het niet meer aanzien. Ik ga douchen en jij ruimt het hier op. Als ik terug ben, wil ik koffie.’

Wouter blijft staan tot ze verdwenen is en laat dan sidderend de spanning in zijn lichaam los. In de woonkamer kleedt hij zich aan. Hij is wel haar slaaf. Wanneer ze hem belt, komt hij opdraven, als een gehoorzaam jongetje. Hij kookt voor haar, ruimt haar troep op en luistert naar de verhalen die ze hem vertelt. Verhalen over Dewi, over haar werk, over een of andere kerel met de idiote naam Vadit. Hij doet wat ze van hem vraagt en hij heeft haar nog niet eens kunnen vertellen over zijn laatste ervaring met Raymond en Valerie. Ze wil dat hij haar vertelt wat hij met Louisa doet, maar ze geeft hem de ruimte niet. Het draait alleen maar om haar, wat zij wil en wat zij verlangt.

Wanneer Soumia weer beneden komt, vindt ze Wouter ontevreden en mokkend. Luidruchtig en met ongecontroleerde bewegingen roert hij in het pannetje melk dat op het vuur staat. Ze gaat weer aan tafel zitten en slaat haar benen over elkaar.
‘Wil je iets tegen me zeggen Wouter?’
Hij geeft geen antwoord, schenkt de kokende melk in twee kopjes en vloekt als de vloeistof over zijn hand golft. Meteen staat Soumia op. Ze zet de kraan aan, pakt zijn hand en houdt hem onder de koude straal. ‘Let dan ook op!’
Bijna teder beweegt ze haar vingers langs zijn huid en met verbazing ziet Wouter de uitdrukking op haar gezicht veranderen. Het raakt hem en daar schrikt hij van.
Hij schraapt zijn keel en trekt zijn hand los.
‘Het valt wel mee … Geef je om mij Soumia?’
Met een donkere blik kijkt ze hem aan.
‘Je bent je plaats alweer vergeten, Wouter. Heb ik je gezegd dat jij mij bij mijn naam mag noemen?’
‘Ik zou graag met je praten, op een normale manier.’
‘Wat bedoel je met normaal, Wouter?’
‘Gewoon, niet in die rol en met die ogen. Dan geef je me het gevoel dat ik niet eerlijk naar je kan zijn.’

Met een klein knikje gaat Soumia weer zitten. Wouter zet de volle kopjes op tafel en neemt tegenover haar plaats.
‘Geef je om mij?’
‘Ik zorg voor je, als je dat bedoelt …’
‘Dat bedoel ik niet en dat is niet waar. Je zorgt niet voor me. Je ziet me als een ding. Handig als het jou uitkomt en storend wanneer je er geen zin in hebt.’
Soumia wil iets zeggen en trekt hooghartig haar wenkbrauwen op als hij haar met een handgebaar het zwijgen oplegt. Wouter haalt diep adem.
‘Wat je net zei … dat ik gewoon een slet ben, net als Louisa … Ik weet niet of dat waar is, ik weet ook niet of Louisa een slet is, maar ik weet wel dat zij echt is in dat gevoel. Het zit in haar en is niet alleen omdat ik het wil. Dat wil ik ook … Wat ik bij en met Louisa doe … ik wil dat je dat ook bij mij doet, op jouw manier en ik wil leren hoe ik het op jouw manier bij Louisa kan doen. Als een Meester, of hoe het dan ook heet. Je hebt gezegd dat …’
Soumia lacht een beetje schamper. ‘Jij zoekt een deurmat, een lustslet en dat wil je zelf ook zijn. Je vind het heerlijk als ik je commandeer en zeg wat je moet doen …’
Wouter verheft zijn stem. ’Niet zoals het nu gaat. Ik wil niet voor je koken of je zooi opruimen en enkel beloond worden met een blik of een paar woorden. Ik wil niet alleen maar hopen dat er iets gaat gebeuren, ik wil dat je iets doet en …’
‘Je wilt dat ik je gebruik, zoals jij Louisa gebruikt. Geil en met de belofte van een verlossing, hoe dan ook. Je bent inderdaad gewoon een slet Wouter en dat is niet wat ik zoek.’
Wouter merkt dat hij boos wordt en staat op. ‘Maar je kunt het wel, je hebt het eerder gedaan en laatst… ik kan jou ook die verlossing geven. Ik heb het al eens gedaan en je was tevreden, je was …’
‘Ik wil geen lustslaaf.’
Met zijn vlakke hand slaat hij hard op de tafel.
‘Wat wil je dan wel!’
Met een een strak gezicht staat Soumia op. Ze draait zich van Wouter af en haalt diep adem. Ze wil hem straffen, voor zijn woorden en zijn grote gebaren. Hij heeft haar de rol gegeven en die kan ze maar moeilijk loslaten, niet als ze toestemming heeft. Dat hij nu normaal wil praten doet daar niets aan af. Ze keert zich weer naar hem toe en leunt met haar armen over elkaar tegen het aanrecht.
‘Ik wil een slaaf die ten alle tijden zijn plek weet, ook tijdens een normaal gesprek. Je verheft je stem niet, je zet je woorden geen kracht bij, dat bewaar je maar voor Louisa.’
‘Je wilt niet horen wat ik zeg, Soumia.’
‘Het is Mevrouw voor jou!’
Wouter schudt zijn hoofd. ‘Niet op deze manier. Ik wil het voelen, echt voelen, zoals in het begin. Ik wil dat je mijn bloed laat koken en mijn wil breekt, maar dat doe je niet en je helpt me ook niet met Louisa …’

Soumia gaat weer zitten. Plotseling voelt ze zich leeg en dodelijk vermoeid. Ze kijkt Wouter aan.
‘Ik moet toegeven dat ik nieuwsgierig ben naar de manier waarop jij met Louisa omgaat. Gewoon geil, omdat het is wat jullie allebei willen, maar voor mij zou het niet werken. Voor jou is het enkel de kink, voor mij gaat het veel dieper dan dat.’

Wouter zwijgt en roert in zijn koffie, zonder echt te beseffen dat hij dat doet. Het roestvrijstalen lepeltje maakt een schurend, hoog geluid over de bodem van het kopje. Hij hoort het niet. Soumia hoort het wel.
‘Wil je daarmee stoppen!’

Haar gebiedende woorden gaan direct in zijn kruis zitten en op dat moment weet hij dat ze gelijk heeft. Het is de kink. De manier waarop ze met hem omgaat maakt de lust in hem wakker op dezelfde manier als hij bij Louisa ziet. Daarachter zit het geile verlangen naar een orgasme, naar neuken en geneukt worden. Niet als een slaaf, maar als een deurmat. Hij voelt niet de behoefte voor Soumia te zorgen, maar hij doet het omdat hij hoopt op een beloning.

‘Louisa doet alles wat ik van haar vraag. Het maakt haar niet uit. Ze vindt het geil, omdat ze weet dat ik het geil vind. Dat vind ik niet bij jou, en dat wil ik wel.’

Hij kijkt haar aan, Soumia schudt haar hoofd. ‘Ik wil dat niet Wouter. Het is te oppervlakkig.’

In stilte drinken ze van hun koffie, ieder met hun eigen gedachten. Die van Wouter naar het verhaal van Louisa over haar geile ervaring met Raymond. Hij wil het zien. Hij wil zien hoe ze door een ander geneukt wordt, op alle mogelijke manieren. De gedachte maakt hem niet jaloers en hij weet dat ze het voor hem doet, haar opwinding komt uit dat gevoel. Hij wil in haar ogen zien wat het met haar doet als een ander zich aan haar vlees laaft. Hij wil dat Soumia op dezelfde manier naar hem kijkt. Geil en vol verlangen zijn lichaam te gebruiken zoals het haar zint.

Soumia denkt aan Dewi, aan haar familie en aan Vadit. Het moet een doel hebben, diepgang. Alles, niet zomaar omdat het leuk is, of fijn of wat dan ook. Ze moet het gevoel hebben dat zij voor iemand kan zorgen en dat de ander voor haar zorgt. Wederkerig en vanuit hetzelfde verlangen.

Wouter schuift zijn lege kopje naar het midden van de tafel en staat op. ‘Het is niet oppervlakkig en ik vind het jammer dat je dat niet in kunt zien.’
Soumia kijkt hem aan. ‘Voor mij is het wel oppervlakkig.’

Wat ze ooit in hem zag verdwijnt terwijl ze naar hem kijkt. Voor hem was het enkel een spel. Een spel omdat het nieuw was. Omdat hij wilde ontdekken wat het met hem deed en verlangde naar meer. Hij weet nu wat er nog meer zou kunnen zijn en dat past veel beter bij hem. Zijn verlangen is egoïstisch.

‘Het hoeft niet, Wouter. We hebben elkaar niet nodig en we zijn elkaar niets verschuldigd.’

Hij knikt teleurgesteld. ‘Misschien, ooit. Ik weet het niet…’
Bij de voordeur draait hij zich om. ‘Het ga je goed Soumia. We komen elkaar nog wel eens tegen en mocht je je bedenken …’
Hij grijnst. ’Nou ja … je weet me te vinden.’

Soumia duwt de deur achter hem dicht en wacht op het gevoel. Het komt niet en op dat moment realiseert ze zich dat het ook voor haar enkel een spel was, niet echt, zoals bij Fleur of Oscar. Ze dacht het, omdat ze het wilde, maar tussen haar en Wouter is het nooit wederkerig geweest. Ze hebben nooit hetzelfde verlangen gedeeld.

Show Buttons
Hide Buttons