Vrij

De tijd kruipt en het is alsof ze zich in een cocon bevindt waar niets anders meer bestaat dan dit ene moment. De koele plavuizen onder haar blote voeten nemen langzaam haar warmte aan, de vlammen in de open haard likken knappend aan het hout en de grote klok boven de keukendeur tikt de seconden voorbij. Tergend langzaam.
Ze durft zich niet om te draaien, bang voor de blik in zijn ogen. Bang voor walging en afkeuring. In haar hoofd bidt ze tot die ene die al alles van haar weet en het herhaalt zich als een mantra.

Laat hem me accepteren. God, laat hem mij alstublieft accepteren.

Alles wat nog telt is nu, dit moment in deze kleine keuken met de hond voor de open haard en de man die ze in haar leven wil. Niet zomaar, maar volledig, in liefde en acceptatie, in vrije keuze. Omdat het zo lang geleden is dat ze echt gekozen heeft.

Ze voelt zich naakt. Niet alleen omdat ze volledig ontkleedt is, maar omdat hij nu alles kan zien. Ze speelt geen rol en draagt geen masker meer. Dit is wie ze is.

Soumia schrikt als hij zich plotseling beweegt en zijn warmte achter haar verschijnt. Kalm legt hij zijn hand op haar rug en met zijn vingers volgt hij de verdikte littekens. Het laat een verkoelend, tintelend spoor achter en trillend laat ze de lucht in haar longen los. Het brandt niet meer. Het is er nog wel, maar de felle hitte is weg. Haar pijn komt los onder de langzame strelingen over haar huid. Vadit zucht.
‘Waarom doe je dit jezelf aan, Soumia?’
Het is een oprechte vraag. Zonder mening of beschuldigingen en de tranen springen in haar ogen nu ze weet dat hij haar niet veroordeelt. Haar stem trilt.
‘Waarom denk je dat ik dit mezelf aan doe?’
Zijn vingers glijden naar de holling van haar rug, vlak boven haar billen waar de littekens stoppen.
‘Jij ben geen vrouw die dit zich aan zou laten doen. Misschien door de hand van een ander, maar altijd omdat jij dit wilt, niet omdat de ander het van je verlangt. Waarom?’
‘Het bedekt de pijn en ik heb lang gedacht dat het voor duidelijkheid zorgde, helderheid.’
‘Duidelijkheid in wat?’
‘Mijn leven en de keuzes die ik maak.’
‘Welke keuzes zijn dat?’

Ze draait zich om en zijn vingers blijven aarzelend in de lucht hangen, ter hoogte van haar buik.
‘Mag ik je dat later vertellen? Mag het nu alleen nu zijn, dit moment?’
Vadit kijkt haar aan.
‘En wat is dit moment precies?’
‘Jij en ik. Echt en zonder pijn.’
‘Alles is echt Soumia, het is maar net hoe je er naar kijkt.’
‘Dit is echt en ik wil nog niet dat het stopt.’

Vadit knikt en ze ziet dat hij haar begrijpt. Zonder dat ze het hem hoeft uit te leggen, weet hij waar ze het over heeft. Hij legt zijn handen op haar schouders en laat ze langzaam langs haar armen glijden en weer terug. Zijn vingertoppen raken vederlicht haar hals, haar borstbeen en dan ook haar borsten. Hij tekent wat hij ziet, in vloeiende lijnen en met dat hij dat doet, bekijkt ze zichzelf door zijn ogen. Hij vindt haar krachtig en sterk, zinnelijk en warm. Hij hoeft geen woorden te gebruiken. De dans van zijn vingers vertelt haar wat hij allemaal in haar ziet en hij ziet alles. Ze geeft haar geheimen prijs, een voor een. Wat hij ziet, is wie ze is. Vrij, open en warmbloedig. Haar hooghartige kilte komt los en verdwijnt via het vuur in de open haard, door het luchtkanaal naar buiten.

Soumia kijkt hem vragend aan als hij plotseling zijn handen langs zijn lichaam laat vallen. Hij schudt zijn hoofd.
‘Niet praten, laat je lichaam het mij vertellen.’
Vadit kijkt en luistert en Soumia probeert hetzelfde te zien en te horen. Langzaam loopt hij om haar heen en zijn ogen volgen de banen waar eerst zijn vingers waren. Soumia wil hem aankijken, zodat ze zijn reactie kan zien, maar hij houdt haar tegen als ze met hem mee draait. Hij gaat dicht tegen haar aan staan, duwt zijn gezicht in haar haren en snuift haar geur op. Steeds stapt hij van haar weg, soms met zijn ogen dicht. Steeds loopt hij om haar heen, komt dichterbij en duwt zijn gezicht tegen haar aan. In de ronding van haar schouders, in haar oksel en de palm van haar hand. Ook aan de binnenkant van haar benen en zelfs nog verder dan dat. Het geeft haar een gevoel dat ze niet herkent,, maar dat ze erg prettig vind. Het past bij dit moment.

‘Je geur is prettig, aards en zonder opsmuk. Jij hebt geen parfum nodig, geen echte parfum. Alleen lichte zeep en misschien de olie die ik je ooit gaf. Gebruik je hem?’
‘Soms.’
‘Je zou hem altijd moeten gebruiken. Het versterkt jouw eigen geur.’

Hij gaat door zijn hurken en legt zijn armen om haar heupen. Met zijn ogen dicht duwt hij zijn gezicht tegen haar aan. Ze voelt zijn warme ademhaling langs haar onderbuik, het geeft haar prettige rillingen.
Zijn vingers glijden weer langs de littekens en hij duwt zichzelf steviger tegen haar aan. Ze raakt in een lichte trance door het gevoel van zijn ademhaling en zijn handen en schrikt als hij weer zacht begint te praten.

‘Dit,’ zijn vingers duwen in haar rug. ‘Dit is de oudste, hij loopt al heel lang met je mee en deze …’
Zijn handen glijden omhoog.
‘… deze is de bastaard. Hij had er niet mogen zijn, maar hij is er toch.’
Al pratend dansen zijn vingers verder. ‘En dit, dit is een vrouw … een bijzonder vrouw. Ze heeft een naam …’

Vadit kijkt haar aan en met haar ogen geeft ze hem toestemming alles van haar te lezen en te beschrijven en met haar lichaam beantwoordt ze zijn vragen. Elk lidteken en elke zweepslag krijgt een naam, een woord dat voorheen geen betekenis had en nu haar pad vertelt. Ze voelt hem op haar huid, onder haar huid en ze weet dat hij de natuurlijke stroming van haar bloed kan zien. Hij komt dichterbij dan ze ooit iemand heeft toegelaten. Misschien komt hij wel dichterbij dan ze zelf ooit is geweest.

Ze sluit haar ogen en laat hem toe tot haar diepste wezen. Ze heeft haar ogen niet nodig om hem te zien en al helemaal niet om hem te voelen en haar handen volgen zijn voorbeeld. Dansend gaan haar vingers op onderzoek uit. Ze knoopt zijn linnen shirt los en laat het van zijn schouders glijden. Soumia leest de man die voor haar staat en ook hij is krachtig, sterk, zinnelijk en warm. In haar buik groeit een puur verlangen en het is hetzelfde verlangen dat hij haar laat zien. Vrij en volledig. Ze ruikt zijn geur en proeft hem, ze voelt zijn bloed. Het stroomt voor haar, zoals haar bloed voor hem stroomt. Het is dit moment en dit moment is alles wat het zijn kan.

Hij trekt haar langzaam mee naar de houten bank met kussens en gaat zitten. Ze kijkt op hem neer, zonder op hem neer te kijken. Ze zijn gelijk, hetzelfde. Teder zoent hij haar buik en het kloppende hart tussen haar benen. Hij proeft haar terwijl zijn vingers nogmaals de lijnen op haar rug volgen. Hij laat haar voelen zoals ze verlangt te voelen. Luchtig, vrij en lichtzinnig.

Schrijlings gaat ze over hem heen zitten. Ze zoekt zijn lippen en verkent zijn warmte met haar tong. Hij vult haar en vervult haar, geeft haar het gevoel dat ze zichzelf zo lang heeft ontzegd. Een worden met een ander, intiem zijn en weten dat de ander niets anders wil dan dat.
Ze beweegt, kromt haar rug en geeft hem haar borsten. Het verlangen om alleen maar te nemen is verdwenen. Ze geeft zichzelf, vol liefde en in volle intensiteit. Haar vocht vermengd zich met dat van hem, heet zweet verschijnt op haar huid en verdampt weer.

Vadit beschrijft de geur die vrijkomt nu die van haar zich met die van hem vermengd en samen met zijn woorden wordt ze erdoor bedwelmt. Het is niet luchtig en al helemaal niet lichtzinnig. Het is zelfs geen lust. Het is een verbinding, nu en voor altijd. Wat er verder ook gebeurt, op dit moment heeft ze zichzelf opengesteld en ze weet dat er vanaf nu geen weg meer terug kan zijn. Ze wil niet meer terug.

Ze is vrij, in liefde en verlangen en op dit moment is het precies hoe ze wil zijn.

Show Buttons
Hide Buttons