Wanneer de tijd rijp is

Lieve Fleur,

Ik wil je bedanken voor je bericht én voor de tijd die we samen hebben gehad. Ik kijk met veel trots en liefde terug op die momenten. Echter, ons boek is gesloten. Niet omdat ik boos op je ben, maar omdat mijn leven onverwacht een hele andere richting op is geslagen en omdat ik heb besloten dat ik hier lering uit moet trekken. Ik realiseer me dat ik je niet altijd even goed heb behandeld. Misschien ben je dat niet met me eens en destijds was ik me daar ook niet van bewust, maar terugkijkend weet ik dat het de waarheid is. Een groot deel van mijn leven heb ik gehandeld uit eigenbelang en leefde ik in de verwachting dat men mij het leven prettiger zou maken. Het wordt tijd dat ik daar een streep onder zet en dat ik leer wat het is om te geven, zonder daar iets voor terug te verwachten.

Het ga je goed en ik hoop dat je vindt wat je zoekt in het leven en dat het je meer dan gelukkig maakt.

Soumia

Haar ogen gaan nog één keer over haar eigen handschrift, voor ze de brief opvouwt en in de enveloppe schuift. Met deze woorden gooit ze definitief de deur dicht. Niet alleen voor zichzelf, ook voor Fleur. Ze kent de jonge vrouw goed genoeg om te weten dat ze hierna geen contact meer met haar zal zoeken. Het is een vreemde, zelfs angstige gewaarwording. Alles wat vertrouwd voor haar was verdwijnt, maar het is een keuze die ze zelf maakt. Hoe moeilijk het misschien ook wordt, Soumia wil verder langs het pad dat haar onverwacht in de schoot is geworpen.

Ze roept de labrador, steekt de brief in de zak van haar vest en trekt de deur achter zich dicht. Misschien dat ze Vadit ooit vertelt wat Fleur voor haar betekende en dat dit niet alleen eigenbelang was. Maar nu wil ze vooral uitzoeken wat zij voor Vadit kan betekenen, ook als dit betekent dat ze uiteindelijk met lege handen komt te staan.

*

Iedere keer dat er een auto aan komt rijden, kijkt Dewi nerveus naar buiten. Marijke zet met een glimlach een kop thee voor haar neer. ‘Het kan nog wel even duren voor Eline thuiskomt, Dominique wist niet precies hoe laat ze hier zouden zijn.’
Dewi schudt haar hoofd. ‘Het geeft niet, ik heb tijd. Kan ik ergens mee helpen?’

Ze helpt met het eten. Gebakken aardappels, sla en kip. Simpel eten, zonder poespas. De grote klok aan de muur tikt traag de seconden weg terwijl clienten een voor een naar binnen druppelen, terug van een weekend bij ouders en andere familie. Dewi blijft dralen, ook na het eten als Marijke druk is en cliënten naar hun kamer of onder de douche helpt. Ze negeert de telefoontjes van haar ouders en laat onzichtbaar haar vingers langs haar gevoelige tepels glijden. Het gevoel stapelt zich op de vreemde en geladen spanning in haar buik. Een spanning die trillend loskomt als ze eindelijk de donkerblauwe auto van Dominique aan ziet komen. Onverschillig ploft ze op de bank en ze doet net of ze niet merkt dat Eline en haar zus binnenkomen, maar houdt haar adem in als ze de verraste en nieuwsgierige blik in de ogen van Dominique opmerkt.

‘Dewi, je bent er weer! Of nog steeds …?’
Ze draagt met een lachje Eline aan haar begeleidster over en deelt kort hoe het in het weekend met haar is gegaan. Dewi hoort niet wat ze zegt. Ze kan alleen maar naar haar staren en probeert te slikken om haar droge keel weer vochtig te maken.

Dominique heeft haar haren los en de krullen vallen springerig rond de huid van haar gezicht en Dewi begrijpt niet hoe ze eerder heeft kunnen denken dat de vrouw een man was.. Ze draagt een strak shirt met ronde hals en de gebruinde huid van haar decolleté glanst. De stof van haar rok sluit strak rond haar heupen en waaiert net boven haar knieën uit. Het is zo’n groot verschil met hoe ze er uit zag toen ze Eline op kwam halen dat het lijkt of ze een totaal ander persoon is.

Dewi’s adem stokt als de vrouw naast haar komt zitten en ze haar geur ruikt. Zoet met een haast peperachtige ondertoon. Dominique lacht.
‘Breng je hier altijd zoveel tijd door, of is dat omdat je mij graag wilde zien?’
Ze krijgt een kleur en wil nerveus gaan staan, maar Dominique houdt haar tegen.
‘Ik plaag je maar, een klein beetje. Het geeft niet. Ik zag de blik in je ogen vrijdag en ik moet zeggen dat ik ook wel nieuwsgierig naar jou ben. Zullen we een keer wat gaan drinken?’

Met een verlegen knikje kijkt Dewi haar aan. Ze weet niet wat ze precies voelt, maar ze weet wel dat ze het uit wil zoeken. Dominique lacht en staat weer op. ‘Aanstaande dinsdag, de korenbloem, een uur of acht, is dat goed?’
Weer knikt Dewi en ze is teleurgesteld als Dominique verdwijnt met de woorden dat ze nog even bij Eline gaat zitten. ‘Ik zie je dinsdag Dewi, ik kijk er naar uit.’

Dewi wil zeggen dat ze niet kan wachten, maar de woorden blijven steken. Ze is nooit zo voortvarend, maar ze heeft ook nog nooit gevoeld wat ze nu voelt. Een bonkend hart, klamme handen en de echo van Dominique’s lach nog in haar oren. Daarnaast ook een zoete, bonzende spanning door haar hele lichaam. Dat is niet alleen verliefdheid. Dat is ook lust en vooral dat laatste heeft ze nog nooit zo duidelijk bij iemand ervaren.

Dinsdag vertelt ze haar ouders niet waar ze naar toe gaat, alleen maar dat ze niet weet hoe laat ze thuis komt. Ze ziet dat haar moeder wil vragen wat ze gaat doen en met wie. Ze kiest ervoor om de bezorgdheid niet te zien. Haar ouders zijn niet gewend dat ze haar eigen gang gaat, niet op deze manier, maar het wordt tijd. Ze is achttien en ze heeft genoeg meegemaakt om te weten wat ze wil. Met een bijna eerbiedig gebaar doet ze de klemmetjes en de plug in haar tas. Ze weet niet goed waarom, maar het geeft haar een vreemd gevoel van veiligheid nu er zoveel verschillende emoties door haar hoofd en lichaam gieren. De afgelopen dagen waren haar gedachten vol van Dominique. Van de blik in haar ogen en de klank van haar stem tot de zachte lijnen van haar lichaam. Zelfs in haar dromen speelde ze een rol en hoewel Dewi nooit een groot verlangen heeft gehad om te masturberen, kon ze het vannacht niet laten om met haar vingers het gevoel tot in de vochtige warmte tussen haar benen te volgen.

Dominique wacht op haar bij de bar, pakt haar hand en trekt haar weer mee naar de uitgang.
‘Te druk hier, we gaan naar mijn kamer. Ik wil je graag beter leren kennen, maar hier zijn teveel mensen.’

Ze woont niet ver van de korenbloem, in een huis dat ze met nog twee anderen deelt. Vrijheid waar Dewi soms zo naar verlangt. Zonder de ogen van haar ouders en het gevoel dat ze overal tekst en uitleg bij moet geven. Dominique draait de deur van haar kamer in het slot, Dewi blijft met haar rug tegen het hout staan. Ineens nemen twijfels de overhand. Waarom is ze hier? Wat ziet Dominique in haar en waarom wil ze haar beter leren kennen.
‘Waarom moet de deur op slot?’
Dominique lacht. ‘Dat moet niet, maar is essentieel voor een beetje privacy. Wil je dat ‘ie open blijft?’
Dewi schudt haar hoofd. ‘Hoe lang woon je hier al? Studeer je? Hoe oud ben je? Val je op vrouwen? Waarom ben je nieuwsgierig naar mij?’
Voorzichtig pakt Dominique haar hand en ze trekt haar mee naar het bed. ‘Je bent nerveus en je ratelt. Dit hoeft niets anders te zijn dan een leuke avond, maar het mag wat mij betreft meer worden dan dat …’
Dewi slikt. ‘Waarom?’
Dominique gaat naast haar zitten. ‘Omdat je dat vroeg.’
‘Ik vroeg helemaal niks …’
Voorzichtig strijkt Dominique het haar uit haar gezicht en ze buigt zich iets naar haar toe, onbewust opent Dewi haar mond. Dominique lacht zacht. ‘Je hebt geen idee wat je allemaal met je ogen zegt, zelfs nu …’
Verward schudt Dewi haar hoofd. ‘Ik zeg niks en ik weet ook niks … ik … Ik heb dit nog nooit gedaan en ik …’
‘Denk je dat ik dit dagelijks doe?’
‘Nee, dat bedoel ik niet maar … Ik weet niet eens of ik wel op vrouwen val en …’

Op het moment dat Domique haar lippen op die van haar duwt, verdwijnen alle woorden en alle twijfels. Dewi sluit haar ogen en wil zich overgeven aan het moment, maar Dominique trekt zich alweer terug en kijkt haar ernstig aan. ‘Val je op mij?’
Dewi zucht. ‘Ik geloof het wel ja.’

Dominique staat op. ‘En is dat een fase waar je doorheen moet omdat je nog niet helemaal zeker weet wie je bent en waar je voor staat?’
Verward fronst Dewi haar wenkbrauwen. ‘Ik begrijp niet goed wat je …’
‘Als je mij beter leert kennen, verdwijn je dan weer?’
‘Hoe weet ik dat nou, ik ben hier net, waarom zou ik dat …?’
‘Ik ben anders dan je denkt …’

Dewi kijkt haar aan. Ze kent haar niet, maar ze wil haar beter leren kennen. Tot hoe ver en voor hoe lang weet ze niet. Hoe kan ze dat weten? Dit is nieuw. Dominique is nieuw en inderdaad anders, niet vreemd anders, maar anders dan de vorige keer en misschien ook weer anders dan de volgende keer.
‘Ik ben misschien ook wel anders …’

Ze vertelt haar over haar ziekte en hoe ze op die manier in contact kwam met Soumia. Over haar nieuwe familie, Adnan, Naomi en de baby die nog komen moet. Ze vertelt haar dat ze nog nooit echt verliefd is geweest, maar sinds kort wel fantasieën heeft waarvan ze niet goed weet waar ze vandaan komen. Ze vertelt haar over de klemmetjes in haar tas en haar nieuwsgierigheid. Ze vertelt ook over de littekens die ze bij Soumia zag. Dominique is weer naast haar gaan zitten en luistert. Dewi beweegt met haar schouders en kijkt haar aan.

Dewi zucht diep. ‘Ik heb nog nooit zoveel over mezelf vertelt, aan niemand.’

Dominique zegt niets, kijkt haar alleen maar aan. Dewi schudt haar hoofd. ‘Misschien moet we een andere keer afspreken, als je niet meer bang bent …’
Er schiet een elektrische schok door haar arm als Dominique haar hand pakt en weer naast zich op het bed trekt. Ze duwt Dewi op haar rug en volgt met haar wijsvinger de lijn van haar lippen. ‘Ik ben niet bang en misschien moet je me die klemmetjes een keer laten zien.’

Voor Dewi antwoord kan geven ligt haar mond op die van haar. Weer verdwijnen de woorden en wanneer Dominique haar handen onder haar shirt laat glijden en haar gevoelige tepels beroert, verdwijnen ook alle gedachten.

*

Dominique mompelt gesmoord en komt met een scheef lachje omhoog. Haar gezicht glanst en ze kruipt over Dewi heen. Gulzig duwt ze haar lippen op Dewi’s mond. Dewi proeft haar eigen, zoute vocht en Dominique gromt zacht.
‘Ik geloof niet dat ik hoef te vragen of het lekker was …’
Dewi kreunt diep en schudt haar hoofd.
‘Dat was … dat was … ik heb er geen woorden voor.’
Dominique lacht en laat zich naast Dewi op het bed vallen. Haar vingers draaien trage rondjes rond haar tepels, steeds dichterbij de harde knopjes en dan weer weg. Het gevoel stuurt kleine schokjes naar haar onderbuik. Dewi kijkt haar aan en zucht.
‘Wil je dat ik het ook bij jou doe?’
Dominique schudt haar hoofd. ‘Vandaag niet, misschien de volgende keer. Mag ik die klemmetjes zien?’

Dewi knikt. Al haar twijfels zijn verdwenen. Net als haar verlegenheid om haar naaktheid. Ze geniet van de ogen van Dominique en het gevoel dat nog steeds door haar lichaam deint. Het komt niet in de buurt van de verhalen die ze erover heeft gehoord. Het komt niet eens in de buurt van de gedachten en fantasieën die ze zelf had.

Dominique rommelt in Dewi’s tas en haalt niet alleen de klemmetjes, maar ook de kleine plug tevoorschijn. ‘Heb je die ook geprobeerd?’
Dewi gaat zitten en slaat haar armen om haar knieën. ‘Nog niet, waarom heb jij al je kleren nog aan?’
‘Omdat ik niet uit de kleren ga, niet vandaag.’ Ze houdt de zilverkleurige plug omhoog. ‘Deze wil ik proberen, bij jou.’
De woorden sturen hete scheuten door haar lichaam en Dewi kijkt haar aan. ‘Nu?’
‘Nee, niet nu, maar de klemmetjes wel. Ga liggen, je handen boven je hoofd.’
Dominique wacht niet tot Dewi doet wat ze vraagt, maar duwt haar voorzichtig weer op haar rug. Dewi ziet dat haar ademhaling sneller gaat, en onbewust past ze die van zichzelf erop aan. Haar tepels zijn al hard en ze haalt sissend adem als Dominique zonder waarschuwing de tandjes van het eerste klemmetje in haar huid zet. Het gevoel is anders dan wanneer ze het zelf doet, nog heter, en het houdt langer aan.
‘Stil blijven liggen. Niet bewegen.’
Dewi verroert zich niet. Dominique trekt aan het kettinkje en tilt haar tepels op. Haar andere hand glijdt tussen Dewi’s gespreide benen en ze fluistert.
‘Ik ga je nog een keer laten komen … blijven liggen!’

Dewi kreunt en balt haar handen tot vuisten als de hete pijn en de zoete zindering samen komen. Ze hijgt. ‘Ben je altijd zo bazig?’
Dominique glimlacht. ‘Soms, vind je dat leuk?’
Haar vingers dansen in Dewi’s vochtige, weke vlees en ze trekt harder aan het kettinkje. Dewi slaakt een hese kreet, maar laat haar ogen niet los. ‘Misschien.’

Dominique begraaft haar vingers dieper in Dewi’s vochtige opening en geeft een felle ruk aan de ketting. Geladen schokjes dansen heen en weer tussen de klemmetjes en de vingers van Dominique. Dewi kronkelt en legt haar hand op haar mond, bang dat de geluiden uit haar keel aan anderen in het huis zullen verraden wat er met haar gebeurt.

Haar gezicht gloeit en het bloed bonst in haar oren, het duurt dan ook even voor ze doorheeft dat haar telefoon gaat. Dominique houdt haar tegen als ze omhoog wil komen.
‘Laten gaan, je bent nu hier bij mij. Je hoeft nergens anders heen.’
‘Misschien is het belangrijk …’
‘Niets is belangrijker dan dit, let op …’

Dewi kijkt naar de ketting aan de klemmetjes, het materiaal staat strak en ze ziet haar tepels omhoog komen. Haar orgasme blijft zwakjes hangen, alsof het geen kant op kan en ze kreunt zacht. Dominique gaat schrijlings over haar heen zitten, legt haar hand hoog op haar borst en geeft dan een felle ruk aan de kettinkjes. Dewi schreeuwt. De klemmetjes schieten van haar tepels en het gevoel komt weer los. Dominique duwt haar in het matras en lacht zacht.

‘Nu mag je opnemen.’

*

Gehaast kleedt Dewi zich aan en nerveus volgt ze de bewegingen van Dominique.
‘Wat ga je doen?’
‘Ik ga met je mee.’
‘Maar je kent ze niet. Ik kan jou toch niet meenemen naar een bevalling?’
‘Straks ken ik ze wel en ik hoef er ook niet bij te zijn, maar ik wil wel bij jou zijn en ik heb een auto, met mij ben je er sneller.’
Dewi knikt. ‘Ik moet mijn ouders bellen.’
‘Dat moet je zeker … ik wil ze ontmoeten en je moet ze vertellen dat je bij mij komt wonen.’
‘Wat!?’

Dominique schiet in de lach. ‘Niet meteen, maar wel snel. Denk je dat ze er iets op tegen hebben?’
Dewi reageert ongeduldig. ‘Weet ik dat! Moet ik daar nu over nadenken, ik heb wel iets anders aan mijn hoofd …’

Dominique pakt Dewi bij haar bovenarm. ‘Is dat zo? Is de magie al verdwenen?’
‘Je weet best dat ik dat niet bedoel.’

Dominique staat dicht bij haar. Haar vingers sluiten stevig rond haar bovenarm. Dewi kijkt haar aan.
‘De magie is niet verdwenen, er is alleen iets anders bij gekomen. Dit is fijn, met jou is het fijn, maar ik vind het niet leuk als je zo bazig doet.’
‘Net zei je nog dat je het wel leuk vond …’
Dewi trekt haar arm los. ‘Ik zei dat ik het misschien leuk vond. Nu vind ik het niet leuk. Ik vind jou wel leuk, dat zijn twee verschillende dingen en nu wil ik me graag verder aankleden …’

Dominique kijkt haar aan en fluistert. ‘Ik vind jou ook leuk én ik vind het leuk om een beetje de baas te spelen, soms … Dat past bij mij en ik denk dat jij ook bij mij past, maar dat kan alleen als jij …’
Dewi valt haar in de rede. ‘Dan gaat het niet werken, dus misschien kunnen we er dan beter meteen mee stoppen. Ik geloof niet in ‘voor wat hoort wat’. Ik doe wat ik wil en hoe ik dat wil, omdat het goed voelt, niet omdat jij het tegen me zegt en als je dat niet leuk vindt, jammer dan.’

Ze kleedt zich verder aan en doet net of ze niet merkt dat Dominique elke beweging volgt. Haar hart bonst. Wat ze zegt is waar. Ze vindt Dominique erg leuk en ze is vreselijk nieuwsgierig naar meer van haar, ook naar die bazige kant, maar dat betekent niet dat ze over zich heen laat walsen.

Dewi pakt haar tas en kijkt naar Dominique die zwijgend op het bed is gaan zitten. ‘Ik ga nu weg, maar ik wil graag terugkomen, dus laat me maar weten of je dat nog wilt. Je weet me te vinden.’

Ze trekt de deur achter zich dicht en loopt zo stil ze kan naar beneden. Buiten ademt ze diep de frisse lucht in en ze kijkt op haar horloge. Als ze snel is, dan kan ze nog net de laatste bus naar het centrum halen. Ze begint te lopen, met grote stappen. Dewi keek uit naar dit moment, naar de dag dat de baby van Naomi en Adnan zich aan zou kondigen en ze vindt het spannend. Maar het opwindende gevoel in haar hoofd en vooral haar lichaam, krijgt nu een gezicht dat niets met het jonge gezin te maken heeft.

Het is nog geen week geleden dat ze Dominique voor het eerst zag, maar ze weet zeker dat ze haar niet zomaar heeft ontmoet. Het is niet zomaar dat ze ooit naar de Gazelle ging en zo’n bijzondere band kreeg met Eline. Alles gebeurt met een reden en deze ontmoeting heeft altijd in het verschiet gelegen. Ze moest enkel wachten tot de tijd rijp zou zijn.

Show Buttons
Hide Buttons