Vijf minuten

De spiegel is beslagen en met een handdoek veegt ze het vocht weg. Ze kijkt naar zichzelf en dept zich droog. Langzaam. Ze neemt er de tijd voor. In de slaapkamer hoort ze Raymond. Hij is aan het bellen en praat hard. Het stoort haar. Straks worden de kinderen wakker en kunnen ze hun avondje wel vergeten. Waarom is hij nog aan het bellen? Gewoon één avond in de week, zonder werk of afspraken. Zo moeilijk hoeft dat toch niet te zijn. Ze heeft liever dat hij zich opfrist, en scheert, zoals altijd.
Met één been op de rand van het bad smeert ze zichzelf in met lotion. Die dure. Eigenlijk vindt ze hem te zoet ruiken, maar Raymond houdt van de geur. Precies zoals zij van zijn gladgeschoren gezicht houdt.
In haar hoofd doorloopt ze haar dag en de hectiek daarvan. Vanmorgen eerst de vergadering van de buurtcommissie. Daarna de sportschool, de lunch met haar broer en een afspraak met de binnenhuisarchitect. De kinderen weer opgehaald van school en afgeleverd bij muziek en schilderles, waarna ze eindelijk tijd had om te bedenken wat ze vanavond zou gaan koken en de boodschappen kon gaan doen doen. Raymond vindt dat ze het zichzelf makkelijk moet maken en de boodschappen best online kan bestellen en laten bezorgen, maar Valerie vindt het prettig om door het winkelcentrum te wandelen en rustig te bedenken wat ze nodig heeft. Ook vindt ze het prettig om te kopen wat ze misschien niet direct nodig heeft.
Aan de badkamerdeur hangt het dunne, doorschijnende japonnetje en ze laat even haar vingers langs de stof glijden. Ze weet niet goed waarom, maar toen ze het in de winkel zag hangen, wist ze dat ze het moest hebben. Nu bedenkt ze dat ze het geld beter aan iets anders uit had kunnen geven. Ze zal het nooit dragen. Het laat weinig aan de verbeelding over en ze denkt niet dat Raymond het mooi zal vinden. Ze vindt het zelf wel mooi.
Terwijl ze voorzichtig haar haren borstelt kijkt ze naar het hemdje en ze stelt zich voor hoe het om haar lijf zal vallen.
Raymond is nog steeds aan het bellen en in een apart gevoel van roekeloosheid haalt ze het gevalletje van de hanger en trekt het aan. Het laat helemaal niets aan de verbeelding over, maar de stof voelt prettig op haar naakte huid en aait een beetje kriebelend als ze zich beweegt.
Door de zwarte stof ziet ze haar donkere tepels en tussen haar benen zelfs het streepje van haar intieme opening. Het laat veel te weinig aan de verbeelding over.
Ze vraagt zich af of ze het aan durft te houden. Of ze gewoon de slaapkamer in zal lopen en op bed durft te gaan liggen. Ze schrikt van die gedachte en trekt het hemdje snel uit. Voorzichtig hangt ze het terug. Raymond zal haar vragen waar dat goed voor is, als hij zich van zijn telefoon weet los te rukken tenminste. Anders zal hij haar alleen met opgetrokken wenkbrauwen aankijken. Dergelijke kleding is niet aan haar besteed. Ook niet aan Raymond.
Met een zucht trekt ze haar roze kimono aan en snoert hem stevig rond haar taille. Snel draait ze een vlecht in haar haren. Het japonnetje vouwt ze op en legt ze onder in de kast, achter de stapel handdoeken. Ze zal het morgen terugbrengen.

Raymond zit op de rand van het bed. Zijn overhemd hangt open en hij is met één hand de veters van zijn schoenen los aan het maken. Ze glimlacht naar hem en hij legt zijn hand over zijn telefoon.
‘Vijf minuten ja, dan spring ik onder de douche.’
Ze knikt, sluit de slaapkamerdeur achter zich en loopt naar beneden. De gordijnen voor de grote ramen trekt ze dicht en de kaarsen op de tafel en het dressoir steekt ze aan. Ze kijkt naar het flakkerende licht. Vijf minuten. Het zijn altijd vijf minuten. Om te douchen, om een glas wijn met haar te drinken. Vijf minuten om haar voorzichtig in haar hals te zoenen en misschien haar vlecht los te maken.
Vijf minuten om haar hand te pakken, haar mee naar boven te nemen en op bed te leggen. Haar borsten te strelen, te zoenen. Vijf minuten van de herhaalde strelingen tussen haar benen voor hij bovenop haar gaat liggen. Nog geen vijf minuten om weer van haar af te rollen en in slaap te vallen.

Show Buttons
Hide Buttons