Sportdag

Valerie zwaait even naar haar dochter Femke en gaat aan de lange tafel in de schaduw zitten. Ze duwt een pluk haar achter haar oor, schenkt een glas water voor zichzelf in en kijkt tevreden uit over het grasveld. Dankzij haar is het een succes. Dankzij haar en niemand anders. De kinderen, de leerkrachten, de vrijwilligers, iedereen heeft het naar zijn zin en draagt een steentje bij, maar het succes is dankzij haar. Valerie is in haar element. Ze leest het berichtje van Raymond. Hij is laat vanavond, nog later. Het maakt niet uit. Niets kan haar dag nog verstoren.

‘Geen tijd meer om te lopen? Heb je bezwaar als ik even bij je kom zitten.’
Een nerveuze kriebel schiet door haar maag en ze kijkt naar de man die relaxed op de stoel naast haar gaat zitten. Sinds die woensdagochtend heeft ze elke dag wel even aan hem gedacht en elke keer als ze dat deed, schoot diezelfde kriebel door haar maag. Precies ook de reden dat ze haar looprondje heeft veranderd. De route langs de sportvelden was lang en saai, maar ze durfde niet weer in het park te gaan joggen.
Ze vermant zich en schudt haar hoofd. ‘Gewoon druk gehad. Wat doe je hier? Hoe wist je dat ik hier zou zijn? Ben je me gevolgd’
Adnan schiet in de lach. ‘Ik ben hier niet voor jou, en als ik het me goed herinner ben jij degene die achter mij aan ging, niet andersom.’
Valerie krijgt een kleur. ‘Ik ging niet achter je aan… Ik had gewoon zin in een ander rondje.’
Hij lacht nog harder. ‘Dus het is toeval dat ik je sindsdien niet meer gezien heb…?’
‘Puur toeval.’ Gehaast staat ze op. ‘Sorry, ik moet verder…’
Hij lacht naar haar en knikt. ‘Ik ook, dit duurt tot vier uur toch? Ik kom mijn zoon ophalen. Heeft hij een beetje zijn best gedaan?’
‘Ik zou het niet weten, dat moet je aan de leerkracht vragen. Tot ziens Adnan.’
Valerie draait zich om en loopt met ingehouden adem naar de kleine sportkantine waar ze flesjes drinken uit de koelkast haalt
Ze is verward en vindt dat ze zich gedraagt als een klein kind. Dat was bot en dom. Ze heeft nooit moeite met vriendelijk doen, zelfs niet als ze zich allesbehalve vriendelijk voelt en eigenlijk geen zin heeft om te doen alsof. Het is haast een tweede natuur geworden. Dat is ook niet waarom ze wegliep. Ze weet niet waarom, maar hij brengt haar een beetje van haar stuk. Een beetje veel en dat kan ze niet gebruiken. Ze heeft er geen tijd voor en ze wil het niet.

Toch gaan haar gedachten weer zijn kant op. Ze ging niet achter hem aan, niet echt. Weer voelt ze haar wangen rood worden als ze zich realiseert dat hij weet dat ze wel achter hem aan ging.
Ook dat was dom. Ze weet zich altijd zo goed te beheersen, en daar is ze trots op. Waarom is ze toen achter hem aangegaan? Wat probeerde ze zichzelf te bewijzen? En dan een type als hij. Een buschauffeur nota bene. Wat denkt hij eigenlijk van haar? Hij heeft een zoon, en wie weet hoeveel kinderen nog meer, bij verschillende vrouwen vast ook nog… Hij dacht zeker dat zij de zoveelste op zijn lijstje zou zijn. Wat denkt hij wel niet!
Verontwaardigt ijsbeert Valerie door de kleine ruimte. Zij ging achter hem aan? Alsof hij haar wat te bieden heeft, alsof hij haar wel tevreden zou kunnen houden…
Abrupt staat ze stil. Ze schrikt van die gedachte.
Ze is tevreden, meer dan tevreden. Met haar leven, haar kinderen. Met Raymond.
Ze hoeft geen aandacht van een spannende vreemde.
Vindt ze hem spannend dan?
Wild schudt ze haar hoofd en pakt haar telefoon. Nee, ze is tevreden.
Met snelle bewegingen tikt ze een berichtje naar Raymond.

‘Doe maar rustig aan. Ik maak wel iets makkelijks voor de kinderen, dan eten we samen als je thuis bent.’

Ze stuurt er een knipoog achteraan en heeft meteen spijt. Ze sturen elkaar nooit smiley’s, enkel korte mededelingen. Raymond zal denken dat ze gedronken heeft.
Het is de schuld van Adnan. Hij heeft haar van haar stuk gebracht.

Show Buttons
Hide Buttons