Verbeelding

De korte ontmoeting met Adnan heeft Valerie dusdanig van haar stuk gebracht dat de rust in haar dag compleet verdwenen is. Meerdere malen heeft ze zichzelf tot de orde geroepen, maar elke keer verschijnt zijn donkere gezicht weer in haar hoofd. Het maakt dat ze kortaf en snibbig reageert naar Milan en Femke en dat ze zich schuldig voelt. Schuldig naar Raymond.
Ze is ongeduldig wanneer ze kookt, ongeduldig wanneer ze zegt dat ze moeten gaan douchen en ze wordt zelfs een beetje driftig wanneer ze hun bedtijd proberen te rekken.
Als ze eindelijk in bed liggen heeft ze hoofdpijn en voelt ze zich slecht.
Een slechte moeder en een slechte vrouw voor Raymond.
Gehaast bereid ze de zalmschotel voor, Raymond zijn lievelingsgerecht. Ze schenkt een glas wijn voor zichzelf in en sluit zich op in de badkamer waar ze het bad vol laat lopen met warm, zoetschuimend water. Het zal zorgen dat ze zich weer kan ontspannen.

Ze bekijkt haar naakte lijf in de spiegel en inspecteert haar huid op droge plekjes. Haar gezicht is rood en ze schudt haar hoofd. Toch te lang in de zon gezeten. Ze is juist zo trots op haar blanke huid.
In het warme water drinkt ze met kleine slokjes van haar wijn en ze betrapt zich erop dat haar gedachten weer naar Adnan gaan. En dat die gedachten weer die vreemde kriebel in haar maag oproepen.
Waarom toch? Er is niets in hem wat haar aantrekt, helemaal niets. Zijn baan niet, het feit dat hij een kind heeft niet. Ze vindt hem ook te donker. Ze zal het nooit aan iemand toegeven, maar eigenlijk vertrouwt ze zijn soort niet. Dat hij met haar flirt zegt eigenlijk al genoeg. Hij heeft een zoon, is waarschijnlijk ook getrouwd, of op een andere manier gebonden. Dat slag mensen neemt het niet zo nauw met het woordje trouw.
Ze laat zich achterover zakken en duwt zijn gezicht uit haar hoofd, zet het gezicht van Raymond ervoor in de plaats. Haar man en de liefde van haar leven.
Ze moeten het hebben over de vakantie. Ze wil dit jaar weer naar Portugal. Haar ouders gaan er elk jaar heen en blijven tot de nazomer. Zoals elk jaar zijn ze weer uitgenodigd. Ze moeten het ook hebben over de jaarlijkse barbecue, een datum prikken. Raymond weet dat ze ruim van te voren wil beginnen met de voorbereidingen.
Weer verschijnt Adnan op haar netvlies. Ze ziet hem staan tussen de zakenrelaties van Raymond, de buren, haar ouders en haar broer. Hij zal vreselijk uit de toon vallen en ergens diep van binnen wakkert het iets aan. Ze stelt zich voor dat hij zwaar onder de indruk is als ze hem rondleidt door het huis. Als ze hem de grote keuken laat zien, de twee badkamers, de slaapkamer.
Ze verbeeldt zich dat hij zijn ogen niet van haar af kan houden, de deur van de slaapkamer op slot draait en haar zoent, met zijn ogen open om te zien hoe ze op hem reageert. Hij haalt haar haren los, knoopt haar blouse open, legt zijn grote handen rond haar borsten en schuift de stof van haar beha opzij. Hij hapt naar adem als hij het contrast van haar blanke huid met die van hem ziet en duwt haar achterover op het bed, zoent haar overal, raakt haar overal.

Met haar ogen dicht laat ze haar handen over haar huid glijden. Strelend glijden haar handen over haar borsten, haar buik, naar haar bekken. Ze spreidt haar benen, legt haar vingers ertussen en duwt er eentje een beetje naar binnen. Ze schrikt omdat het zo makkelijk gaat. Het gezicht van Adnan is nu heel dichtbij dat van haar en ze rilt van zijn donkere ogen, voelt een klein schokje in haar buik en duwt de vinger dieper naar binnen.
Wat hij met haar zou doen, wat hij met haar zou kunnen doen. Het maakt haar lijf warm en haar hoofd een beetje mistig. Nog een vinger, met ritmische bewegingen en ze voelt het trekken, met kleine trillingen. Valerie spant de spieren in haar benen terwijl ze zich voorstelt dat hij in haar is, in haar beweegt, met lange stotende halen. Het gevoel trekt omhoog door haar buik, haar tepels, naar haar gezicht en ze stopt de vingers van haar andere hand in haar mond en zuigt er zachtjes op, trekt haar buik in en laat weer los, met het ritme van haar vingers.
Haar gezicht wordt warm en haar ademhaling gaat sneller, ze duwt zichzelf tegen haar hand aan, beweegt nog sneller, spant haar spieren nog strakker...
‘Mama…?’
Van schrik glijdt Valerie onderuit, hoestend gaat ze weer rechtop zitten. Ze durft geen adem te halen.
‘Mama…?’
‘Ja Milan…?’
‘Ik moet plassen.’
‘Ga maar in de andere badkamer.’
‘Daar is Femke.’
‘Dan beneden.’
‘De lampen zijn uit…’
Valerie zucht, stapt uit bad en trekt haar peignoir aan voor ze deur open doet.
‘Opschieten, jullie hadden allang moeten slapen.’
Ze draait een handdoek om haar haren en laat het bad leeglopen.
Het gezicht van Adnan is verdwenen. Het gevoel in haar lijf niet.

Show Buttons
Hide Buttons