Katterig

Raymond schudt zachtjes aan Valerie haar schouder. Slaperig kijkt ze hem aan.
‘Ik breng de kinderen naar school Val. Je wekker is al drie keer gegaan.’
Haar hoofd voelt zwaar als ze rechtop gaat zitten. Raymond kijkt naar de doorschijnende stof die strak om haar borsten staat. Misschien vindt hij het toch wel leuk.
Hij geeft haar een zoen. ‘Trek je dat nog eens aan?’
Valerie haalt haar schouders op. ‘Misschien. Hoe laat ben je thuis?’
‘Laat, dat contract moet rond. Wacht maar niet op me. Kom je uit bed?’
Valerie gaat weer liggen. ‘Zo, ik voel me niet zo lekker.’
Raymond kijkt haar bezorgd aan. Als ze ziek wordt… Hij moet naar zijn werk en kan niet thuis blijven om alles hier te regelen. Ze ziet zijn gezicht en wappert met haar hand.
‘Gewoon een beetje hoofdpijn, ga nou maar, straks komen jullie te laat.’
Nog een zoen, op haar hoofd. ‘Rust maar lekker uit, en als je toch op me wil wachten… dan mag je dat jurkje wel weer aan doen. Morgen kan ik rustig aan doen.’
Valerie draait zich om, trekt de dekens over haar schouder.
Nu kan het ineens wel. Nu is het jurkje wel leuk en sexy. Ze zag het aan zijn ogen. Niet als meneer moe is, maar als hij weer is uitgerust, dan wil hij wel.
Ze denkt aan haar orgasme van vannacht. Stil naast de slapende Raymond. Veel intenser dan ze gewend is, en ze weet dat het door de beelden in haar hoofd kwam. Door het gezicht van Adnan.
Kreunend stopt Valerie haar hoofd onder het kussen. Ze wil dat het door Raymond komt, niet door een man die ze helemaal niet kent, maar waar ze allemaal opwindende beelden omheen verzint.

Met een katterig gevoel staat ze op, ze schudt de kussens en het dekbed op en legt het onderjurkje op het voeteneind.
Misschien wacht ze vanavond weer op hem, niet beneden, maar hier. Gewoon in bed, met alleen dat dingetje aan en een boek.
Ze heeft hem nog nooit zo duidelijk laten blijken dat ze wil vrijen, of in elk geval al heel lang niet meer. Zijn afwijzing heeft haar gekwetst. Het is een gevoel dat ze niet kent en ze vindt het niet prettig.
Ze kan zich niet voorstellen dat een man als Adnan haar zou afwijzen.
Boos schudt ze haar hoofd. Raymond zou in zijn handen moeten knijpen dat ze hem nog steeds aantrekkelijk vind, dat ze nog moeite voor hem doet. Er zijn zat vrouwen die de hele dag in een joggingpak rondlopen en zelden in de spiegel kijken. Valerie is een aantrekkelijke vrouw, haar lichaam is strak en mooi in vorm. Heel anders dan ze bij sommige moeders ziet.
Ze trekt haar roze trainingspak aan en strikt kregel de veters van haar hardloopschoenen.
Raymond zou in zijn handen moeten knijpen met een vrouw als Valerie.

Ze loopt haar oude rondje, door het park en kijkt uit naar Adnan. Ze is teleurgesteld als ze hem niet tegenkomt en volgt de route die ze eerder achter hem aan liep. Het café waar ze thee dronken is dicht.
Eigenlijk wil ze hem gewoon zien. Ze wil weten waar dat gevoel vandaan komt, als het er nog is.
Langs de winkels loopt ze terug, rustig. Misschien is het maar beter ook. Ze durft hem vast niet aan te kijken. Misschien kan hij wel aan haar gezicht zien dat ze aan hem heeft gedacht en op wat voor een manier. Haar gezicht wordt warm. Ze kijkt nog een keer om, alsof ze verwacht dat hij ineens verschijnt.
‘Pas op mevrouw!’
Valerie wordt bijna ondersteboven gereden door een jongen op een crossfiets. Hij kijkt om en roept met een harde lacht sorry. Stom jong. Hij moet niet fietsen op de stoep.
Ze kijkt naar de etalage waar ze tot stilstand is gekomen, kijkt snel weer weg en loopt een paar stappen door, kijkt weer. Een seksshop. Ze heeft het eerder gezien, maar niet bewust. Ze merkt dat ze wil kijken en het niet durft. Ze vraagt zich af of Zoë wel naar binnen zou durven stappen. Zoë durft zoveel, te veel, vindt Valerie, maar een beetje jaloers is ze wel. Een klein beetje.

Show Buttons
Hide Buttons