Deelgenoot

Ongerust toets Valerie het nummer van Zoë in. Nog steeds heeft ze niets van haar vriendin gehoord en de meest vreselijke scenario’s spelen door haar hoofd.
Ze zou willen dat Zoë voorzichtiger was. Valerie vertrouwt die date van haar niet. Op het laatste moment afzeggen en nu, haast midden in de nacht een afspraak willen maken. Die man moet wel heel bijzonder zijn dat Zoë daar mee instemt.
In haar bezorgdheid had ze Raymond wakker gemaakt. Hij had haar een beetje uitgelachen, gezegd dat Zoë een volwassen vrouw is en dat ze echt niet in zeven sloten tegelijk loopt.
Raymond heeft haar niet gezien. Raymond heeft niet gezien hoe ze een jurk uit Valerie haar kast had geplukt en er bijpassende hakken bij had uitgezocht. Raymond heeft niet gezien hoe Zoë reageert als ze een berichtje van die man krijgt.
Raymond was weer in slaap gevallen, terwijl Valerie zich al naar het mortuarium zag gaan om het levenloze lichaam van haar vriendin te identificeren.
Zoë kan haar wat. Ze zou haar bellen en nu ze dat niet doet, belt Valerie zelf. Het kan haar niet schelen dat ze misschien stoort. Het is potdorie half vier!
Ze laat de telefoon overgaan tot hij op de voice-mail springt en belt meteen weer. Een hoop geruis, dan de stem van Zoë, paniekerig.
‘Vleer! Wat is er!?’
‘Wat is er!? Wat is er met jou? Je zou me laten weten wanneer je weer thuis was.’
Valerie hoort Zoë kreunen.
‘Sorry, helemaal vergeten.’
‘Dus alles is in orde?’
‘Alles is in orde. Sorry als je ongerust was.’
‘Geeft niet. Slaap lekker.’
Ze hangt op, doet het licht uit en gaat op haar zij liggen, met haar rug naar Raymond toe.
Oké, dan had Raymond gelijk, maar Zoë moet voorzichtig doen. Ze is zichzelf niet bij deze man en als Zoë zichzelf niet is, wordt de kans dat ze in zeven sloten tegelijk loopt alleen maar groter.

Verbijsterd kijkt Valerie naar Zoë, die is opgestaan en loopt zenuwachtig heen en weer. Ze is inderdaad zichzelf niet, lijkt onzeker en verlegen.
‘Nou niet zo gaan doen Vleer. Ik weet het ook niet zo goed oké.’
Valerie haalt haar schouders op. ‘En ik weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Ben je verliefd?’
‘Nee, dat geloof ik niet.’
‘Je gelooft het niet!? Oké, dus het is gewoon seks.’
Zoë zucht en Valerie slaat haar armen over elkaar. Ze voelt iets geks kriebelen in haar onderbuik. ‘Je vindt hem spannend omdat hij anders is dan anderen. Wat is anders dan?’
‘Laat maar, je snapt het toch niet.’
‘Nee, ik snap het niet, je vertelt ook niks.’
‘Beter van niet Vleer, echt, je zou het niet begrijpen.’
Valerie kijkt haar vriendin een beetje boos aan. ‘Fijn dat je zoveel vertrouwen in me hebt Zoë.’
Zoë haalt diep adem. ‘Oké, maar niet achteraf zeggen dat je het allemaal niet wilt weten, en ook niet al te slecht over me denken.’
Valerie luistert naar het verhaal van Zoë en onderbreekt haar niet één keer. Ze hoort over het contact via een date-site en hoe het gesprek al snel een bepaalde kant op ging. Ze hoort dat Norman bepaalde ideeën heeft over seks en dat Zoë daar nieuwsgierig naar werd. Heel erg nieuwsgierig.
‘Ik weet niet goed wat het is Vleer, maar hij prikkelt me, en de dingen die hij tegen me zegt en die hij doet ook. Ergens raakt het me, ik weet alleen niet zo goed hoe en waarom. Ik weet ook niet zo goed of het wel is wat ik wil. Ergens wel, maar toch ook weer niet.’
Valerie knippert met haar ogen als Zoë vertelt over haar eerste ontmoeting met Norman, en de tweede. Ze schudt haar hoofd, doet haar mond open, toch weer dicht, luistert verder naar Zoë haar weerzinwekkende verhaal.
Pas als Zoë stil is haalt ze diep adem.
‘Dat is toch niet wat je echt wil…’
Ze kan er niet over uit. Wat Zoë vertelt. Het komt zo… zo ongelijkwaardig over. Alsof dat wat haar vriendin wil niet mee telt. Alsof hij haar zou kunnen verkrachten en er nog mee weg zou kunnen komen ook.
Zoë haalt haar schouders op.
‘Dat is het juist, ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik niet wil wat jij hebt… sorry, dat bedoel ik niet lullig.’

Valerie kijkt een beetje beledigd. Er is niets mis met wat zij heeft. Raymond mag haar dan misschien niet meer verrassen en liever gaan slapen dan dat hij met haar vrijt, maar ze zijn wel gelijkwaardig en ze weet wat ze aan hem heeft. Ze kan hem vertrouwen. Hij zou nooit iets doen waar zij niet mee in zou stemmen. Haar zou haar nooit behandelen als oud vuil, of hoer tegen haar zeggen.
‘Ik vind het eigenlijk een beetje eng Zoë, en ook een beetje raar ja. Je moet toegeven dat het niet helemaal normaal is… en wie weet wat er had kunnen gebeuren. Je kent die man helemaal niet.’

Zoë knikt, stil voor zich uit. Zucht diep. Valerie knijpt haar even in haar hand.
‘Je hoeft er niet mee door te gaan toch? Je bent hem niets verplicht en twijfels zijn sowieso niet goed. Dat is een goeie reden om er helemaal mee te kappen.’
Haar vriendin schudt haar hoofd. ‘Ik wil er niet mee kappen, niet echt. Ik wil weten wat het is en waarom het mij raakt. Echt Valerie, je hebt geen idee hoe het voelt en ja, het is misschien een beetje eng, maar ook dat vind ik spannend…’
Valerie staat op, schenkt twee glazen wijn in en geeft er één aan Zoë.
‘Je moet nooit dingen doen die je eigenlijk niet wilt doen. Daar ga vroeg of laat spijt van krijgen. Die Norman klinkt fout, als iemand die ze niet allemaal op een rijtje heeft. Wil je daar slachtoffer van worden?’

Wat Valerie ook zei, het had niet uitgemaakt. Zoë was vastbesloten te ontdekken wat dit betekende en uiteindelijk had Valerie haar laten beloven dat ze voortaan zou laten weten wanneer ze weer met Norman af zou spreken en nooit meer midden in de nacht.
Tijdens het eten dwaalden haar gedachten naar haar vriendin en verschenen er vreemde beelden in haar hoofd. Angstaanjagende beelden ook.
Zoë zegt dat ze zich geen zorgen moet maken, dat ze weet wat ze doet, maar ze weet het niet. Ze zegt het zelf.
Valerie schudt haar hoofd en stuurt haar kinderen onder de douche, ruimt de tafel af.
Het ergste is nog dat ze het hier niet eens met Raymond over kan hebben. Zoë heeft haar laten beloven haar mond te houden tegen Raymond.
Valerie zucht diep. Ze heeft nooit geheimen voor Raymond… bijna nooit.

Show Buttons
Hide Buttons